- Published on
Yoga.
Het allerliefste zou ik iedere dag naar de yogaschool gaan om yoga te doen. Alleen lukt het in de planning met gezin, baan en praktijk meestal niet zo goed om daar iedere dag twee uur voor vrij te maken. Het door mijzelf gestelde minimum van 1x in de week is soms al een hele prestatie.
Niet opgegroeid met Youtube, zoals mijn kinderen nu doen (mam..... hoezo Sinterklaas cd? Dat doe je toch gewoon via Youtube!), maakte ik er wel eens gebruik van. Om met behulp van filmpjes te leren haken bijvoorbeeld. Maar ik had er nooit aan gedacht dat er ook allemaal yoga lessen op staan.
Totdat ik dus bij toeval 30 days of yoga met Adriene tegenkwam. Ik deed dag 1 en daarna volgden de andere 29 dagen als vanzelf.
Heerlijk iedere dag een half uurtje yoga, soms wat langer soms wat korter. Een half uurtje thuis is al een stuk beter in te plannen.
Adriene geeft super fijne down to earth yogalessen, en houdt rekening met alle niveaus. En daarbij stimuleert ze je om je eigen practice op te bouwen. Alles vanuit wat goed voelt voor jou.
Natuurlijk kan ik nog veel meer vertellen en enthousiast zijn, maarja daar mee ga je toch echt niet voelen wat het voor jou doet.
Dus ik zou zeggen; wacht niet met goede voornemens tot 1 januari maar doe eens gek en volg vandaag de eerste les.
p.s je moet wel even door wat reclame heen, die gebruik ik altijd om de yogamat uit te rollen en alles klaar te zetten.
p.s II Goed nieuws als je toch niet gelijk enthousiast op je mat bent gesprongen ;-). Adriene heeft een hele nieuwe 30 dagen challenge die op 1 januari 2016 begint. Ik doe zeker mee, jij ook?
Het allerliefste zou ik iedere dag naar de yogaschool gaan om yoga te doen. Alleen lukt het in de planning met gezin, baan en praktijk meestal niet zo goed om daar iedere dag twee uur voor vrij te maken. Het door mijzelf gestelde minimum van 1x in de week is soms al een hele prestatie.
Niet opgegroeid met Youtube, zoals mijn kinderen nu doen (mam..... hoezo Sinterklaas cd? Dat doe je toch gewoon via Youtube!), maakte ik er wel eens gebruik van. Om met behulp van filmpjes te leren haken bijvoorbeeld. Maar ik had er nooit aan gedacht dat er ook allemaal yoga lessen op staan.
Totdat ik dus bij toeval 30 days of yoga met Adriene tegenkwam. Ik deed dag 1 en daarna volgden de andere 29 dagen als vanzelf.
Heerlijk iedere dag een half uurtje yoga, soms wat langer soms wat korter. Een half uurtje thuis is al een stuk beter in te plannen.
Adriene geeft super fijne down to earth yogalessen, en houdt rekening met alle niveaus. En daarbij stimuleert ze je om je eigen practice op te bouwen. Alles vanuit wat goed voelt voor jou.
Natuurlijk kan ik nog veel meer vertellen en enthousiast zijn, maarja daar mee ga je toch echt niet voelen wat het voor jou doet.
Dus ik zou zeggen; wacht niet met goede voornemens tot 1 januari maar doe eens gek en volg vandaag de eerste les.
p.s je moet wel even door wat reclame heen, die gebruik ik altijd om de yogamat uit te rollen en alles klaar te zetten.
p.s II Goed nieuws als je toch niet gelijk enthousiast op je mat bent gesprongen ;-). Adriene heeft een hele nieuwe 30 dagen challenge die op 1 januari 2016 begint. Ik doe zeker mee, jij ook?
- Published on
Eten; we doen het iedere dag meerdere malen, is vol op beschikbaar, je zou kunnen denken wat is het probleem?
Toch hebben velen, ik zelf niet uitgezonderd, een haat-liefde verhouding met eten.
4 van de 5 sessies komen mensen binnen met een vraag/ issue over voeding. En hoewel het onderwerp dan simpel lijkt namelijk voeding, zijn er zoveel lagen die meespelen.
Eten gaat over eigenwaarde en zelfwaardering. Gezelligheid, normen en waarden (eet altijd je bord leeg). We eten om onszelf te belonen, te troosten, te sussen of te dempen. Je kan het gebruiken om jezelf onder controle te houden. We willen voldoen aan een (slank en gezond) ideaalbeeld.
Eten krijgt de "schuld" van overgevoeligheden en allergieën.
Een tijdje geleden las ik in de nrc-next een artikel van iemand die een eetstoornis heeft ontwikkeld door te gezond te willen eten; de nieuwe hype op dit moment. Superfoods, (groene) smoothies, geen suiker en/ of brood meer eten.
Maar kan je ook normaal eten was de vraag in dit artikel, en ook een vraag die mij uitdaagt. Want het is zo "gemakkelijk" je te verliezen in regels die iemand anders je oplegt. Je hoeft niet na te denken en al helemaal niet te voelen wat nu voor jou belangrijk is.
En tegelijk zo moeilijk. Op het moment dat iets verboden wordt, is het gelijk een stuk aantrekkelijker.
Maar in al die regels en voorschriften is er 1 ding dat heel gemakkelijk over het hoofd wordt gezien naar mijn idee en dat is; jouw eigen lichaam. Wat heeft het nodig?
Want iedereen is anders. En wat voor de 1 super werkt kan voor de ander helemaal verkeerd vallen letterlijk en figuurlijk.
Zo hebben wij thuis een tijdje het experiment gedaan om het avondeten zonder vlees/ vegetarisch te eten. En dat ging voor mij best een tijd goed. Tot mijn lijf begon te schreeuwen om rood vlees. Blijkbaar iets wat ik af en toe nodig heb.
Dus raak je helemaal de weg kwijt door al het nieuws dat in de media over eten opduikt dan zit er maar 1 ding op. Ga terug naar jezelf en stel de vraag; wat heb ik nodig? Bij welke voeding zegt je lichaam ja en tegen welke voeding nee. Als je goed luistert kan je dat echt horen of voelen.
Gebruik alle informatie die op je afkomt om te experimenteren. Voel wat resoneert bij jou als je ergens over leest. Misschien vindt jouw lijf het heerlijk om geen tarwe meer te hoeven verwerken. Verdwijnt je migraine of andere klachten door een maand lang geen suiker te eten.
Maar maak er geen dogma van hoe je zou "horen" te eten. Balans is beweging. Groene smoothies doen mij goed maar niet in een periode waarin ik last van kou heb. Dan koelen ze me teveel af, en is een warme soep een betere optie.
Ook kan het helpen het woord eten te vervangen door voeding. Dan krijg je de o zo leuke vraag; wat kan mij voeden? En misschien kom je dan tot de conclusie dat dat iets heel anders is dan eten. Een hobby, werk, sociale contacten, je verbinden met de natuur. En wat er gebeurt er als je jezelf op deze manier gaat voeden?
Ik ben benieuwd!
Toch hebben velen, ik zelf niet uitgezonderd, een haat-liefde verhouding met eten.
4 van de 5 sessies komen mensen binnen met een vraag/ issue over voeding. En hoewel het onderwerp dan simpel lijkt namelijk voeding, zijn er zoveel lagen die meespelen.
Eten gaat over eigenwaarde en zelfwaardering. Gezelligheid, normen en waarden (eet altijd je bord leeg). We eten om onszelf te belonen, te troosten, te sussen of te dempen. Je kan het gebruiken om jezelf onder controle te houden. We willen voldoen aan een (slank en gezond) ideaalbeeld.
Eten krijgt de "schuld" van overgevoeligheden en allergieën.
Een tijdje geleden las ik in de nrc-next een artikel van iemand die een eetstoornis heeft ontwikkeld door te gezond te willen eten; de nieuwe hype op dit moment. Superfoods, (groene) smoothies, geen suiker en/ of brood meer eten.
Maar kan je ook normaal eten was de vraag in dit artikel, en ook een vraag die mij uitdaagt. Want het is zo "gemakkelijk" je te verliezen in regels die iemand anders je oplegt. Je hoeft niet na te denken en al helemaal niet te voelen wat nu voor jou belangrijk is.
En tegelijk zo moeilijk. Op het moment dat iets verboden wordt, is het gelijk een stuk aantrekkelijker.
Maar in al die regels en voorschriften is er 1 ding dat heel gemakkelijk over het hoofd wordt gezien naar mijn idee en dat is; jouw eigen lichaam. Wat heeft het nodig?
Want iedereen is anders. En wat voor de 1 super werkt kan voor de ander helemaal verkeerd vallen letterlijk en figuurlijk.
Zo hebben wij thuis een tijdje het experiment gedaan om het avondeten zonder vlees/ vegetarisch te eten. En dat ging voor mij best een tijd goed. Tot mijn lijf begon te schreeuwen om rood vlees. Blijkbaar iets wat ik af en toe nodig heb.
Dus raak je helemaal de weg kwijt door al het nieuws dat in de media over eten opduikt dan zit er maar 1 ding op. Ga terug naar jezelf en stel de vraag; wat heb ik nodig? Bij welke voeding zegt je lichaam ja en tegen welke voeding nee. Als je goed luistert kan je dat echt horen of voelen.
Gebruik alle informatie die op je afkomt om te experimenteren. Voel wat resoneert bij jou als je ergens over leest. Misschien vindt jouw lijf het heerlijk om geen tarwe meer te hoeven verwerken. Verdwijnt je migraine of andere klachten door een maand lang geen suiker te eten.
Maar maak er geen dogma van hoe je zou "horen" te eten. Balans is beweging. Groene smoothies doen mij goed maar niet in een periode waarin ik last van kou heb. Dan koelen ze me teveel af, en is een warme soep een betere optie.
Ook kan het helpen het woord eten te vervangen door voeding. Dan krijg je de o zo leuke vraag; wat kan mij voeden? En misschien kom je dan tot de conclusie dat dat iets heel anders is dan eten. Een hobby, werk, sociale contacten, je verbinden met de natuur. En wat er gebeurt er als je jezelf op deze manier gaat voeden?
Ik ben benieuwd!
- Published on
In 1998 hoorde ik het concept voor het eerst; dat de wereld om je heen spiegelt wat jij bent of voelt.
Toen dacht ik; jaja het zal wel, het kan toch niet mogelijk zijn dat ik alles zelf veroorzaak ,of positiever gezegd creëer?
Een beetje ouder en wijzer begin ik steeds meer de wijsheid van dit concept in te zien.
Want hoe kan het dat iemand op mijn collega heel anders reageert dan op mij? Hoe komt het dat we sommige mensen meer aandacht geven dan andere?
Als je er op gaat letten kan je echt tot interessante conclusies komen. Zoals een vriendin die zich steeds opzij gezet voelt op haar werk en niet serieus genomen. Je kan je dan afvragen neem jij jezelf wel serieus, in hoeverre zet jij jezelf steeds opzij?
Klop
Wij hebben al een tijdje een bel die het niet zo goed doet en het is heel grappig dat je aan een klop op de deur kunt horen wie er voor de deur staat. Is het hard en dwingend of heel zacht en bescheiden?
Zo stond er laatst iemand voor de deur die zich niet wil opdringen en niet zo lekker in zijn vel zit en zijn klopje was heel zacht. En even kwam in mij op deze klop te negeren. Niet uit onaardigheid naar de betreffende persoon maar het klopje riep dat gedrag in mij op.
Het helpt mij in te zien wat er gebeurt in mijn wereld. Word er uit het niets tegen je gescholden; hoe is jouw zelfspraak? Krijg je weinig ruimte; aan jou de taak om jezelf ruimte te geven en te gunnen!
Slachtoffer
Zo ga je van slachtofferschap naar controle. Want de enige die je op deze wereld kan veranderen ben jij zelf. En als jij verandert doet de wereld met je mee.
Gaat dat allemaal vanzelf? Nee zeker niet. Inzicht is de eerste stap, daarna volgen nog vele stappen met vallen en opstaan voor je het inzicht hebt omgezet naar nieuwe gewoonten.
Maar het leven is een leuke zoektocht en wie weet wat er gebeurt als je eens aandacht gaat geven aan wat de wereld om je heen jou terug geeft.
Verbeter de wereld begin bij jezelf.
Toen dacht ik; jaja het zal wel, het kan toch niet mogelijk zijn dat ik alles zelf veroorzaak ,of positiever gezegd creëer?
Een beetje ouder en wijzer begin ik steeds meer de wijsheid van dit concept in te zien.
Want hoe kan het dat iemand op mijn collega heel anders reageert dan op mij? Hoe komt het dat we sommige mensen meer aandacht geven dan andere?
Als je er op gaat letten kan je echt tot interessante conclusies komen. Zoals een vriendin die zich steeds opzij gezet voelt op haar werk en niet serieus genomen. Je kan je dan afvragen neem jij jezelf wel serieus, in hoeverre zet jij jezelf steeds opzij?
Klop
Wij hebben al een tijdje een bel die het niet zo goed doet en het is heel grappig dat je aan een klop op de deur kunt horen wie er voor de deur staat. Is het hard en dwingend of heel zacht en bescheiden?
Zo stond er laatst iemand voor de deur die zich niet wil opdringen en niet zo lekker in zijn vel zit en zijn klopje was heel zacht. En even kwam in mij op deze klop te negeren. Niet uit onaardigheid naar de betreffende persoon maar het klopje riep dat gedrag in mij op.
Het helpt mij in te zien wat er gebeurt in mijn wereld. Word er uit het niets tegen je gescholden; hoe is jouw zelfspraak? Krijg je weinig ruimte; aan jou de taak om jezelf ruimte te geven en te gunnen!
Slachtoffer
Zo ga je van slachtofferschap naar controle. Want de enige die je op deze wereld kan veranderen ben jij zelf. En als jij verandert doet de wereld met je mee.
Gaat dat allemaal vanzelf? Nee zeker niet. Inzicht is de eerste stap, daarna volgen nog vele stappen met vallen en opstaan voor je het inzicht hebt omgezet naar nieuwe gewoonten.
Maar het leven is een leuke zoektocht en wie weet wat er gebeurt als je eens aandacht gaat geven aan wat de wereld om je heen jou terug geeft.
Verbeter de wereld begin bij jezelf.
- Published on
In hoeverre is gezondheid maakbaar? Graag geloven we, ik zelf voorop, dat we invloed hebben. Als je nou maar gezond eet, voldoende beweegt, niet rookt en weinig alcohol gebruikt dan komt "het" wel goed. Natuurlijk zal het invloed hebben, je zal alleen nooit weten hoeveel. Want voor een groot deel kan je ook gewoon pech hebben. Zoals ik zelf ondervond een paar maanden geleden.
Tijdens een griep greep een pukkel zijn kans zich razendsnel te ontwikkelen tot een flink abces. Toegegeven; mijn "ik zet even door" en "dit is toch geen spoed" mentaliteit droegen niet bij tot tijdig ingrijpen. Met als gevolg een flinke (open) wond op mijn schouderblad. Opeens was ik patiënt. Weliswaar gelukkig alleen poliklinisch maar toch.
En dat in een periode waarin ik net lekker bezig was; ik dronk groene smoothies (lees hier meer over dat avontuur), ging twee tot vier keer per week naar yoga, had een leuke en ontspannende hobby gevonden, geminderd met koffie drinken en ondervond in het algemeen niet zoveel stress. Bizar en ook echt wel oneerlijk gezien mijn veronderstelde "invloed"
Maar goed, het was niet anders. Zo kwam ik vanzelf in deel twee van de kop van deze blog; geduld..... Oei dat was een flinke uitdaging. Er gebeurde namelijk iets heel raars in mijn hoofd. Ik snapte niet zo goed dat ik toch echt wel flink ziek was. Steeds gingen de gedachten maar weer; ik moet aan het werk/ boodschappen doen/ voor de kinderen zorgen/ naar een begrafenis. Het duurde echt wel een flinke week eer ik me realiseerde; ok dit gaat allemaal even niet, ik ben ziek. Pas toen ik zover was kwam er ook rust. En zag ik dat eigenlijk niemand iets van mij verwachtte, alleen ik zat mezelf zo in de weg.
Verder deed ik nog een paar interessante observaties;
- bij de twee dichtstbijzijnde apotheken waren geen pro biotica beschikbaar.
Er zijn studies die aantonen dat pro-biotica bijwerkingen als diarree kunnen verminderen en ook de weerstand na de kuur sneller helpen opbouwen. In het buitenland wordt het altijd meegegeven bij antibioticakuur. In Nederland kijken apothekers je glazig aan
- werkdruk in de zorg
Als verpleegkundige had ik er al ervaring mee, de werkdruk in de zorg, maar blijkbaar was ik het alweer vergeten. Even mocht ik mij weer verbazen dat op een plek waar gewerkt wordt aan de gezondheid van mensen er een ziekmakende cultuur heerst in de zin van opschieten, en zoveel mogelijk mensen zien in een zo kort mogelijk tijd.
- zorg voor de hele mens
Het viel mij op dat de chirurg zich alleen maar bezig hield met mijn wond. Afgezien van 10 keer dezelfde vraag of ik diabetes had, wat de wondgenezing zou vertragen, is mij geen 1 keer gevraagd hoe ik mij voelde. Het helpt ook niet dat ik ieder bezoek andere doctoren en verpleegkundigen tegenkwam.
- lang leve de "alternatieve" geneeswijzen
Heel blij was ik met de goede en fijne therapeuten die ik in de loop van de jaren om mij heen heb verzameld, de acupuncturist en kinesioloog in het bijzonder. Daar kon ik met mijn andere klachten terecht. Pijn, vermoeidheid en algehele malaise. En was er even aandacht voor mijn hele lijf en persoon. Super aanvullende en broodnodige zorg.
- wat is ons lijf toch knap
Een gat van 8 bij 10 centimeter en drie centimeter diep is gewoon weer dicht gegroeid. Miljoenen cellen zijn er aangemaakt. Doet dat lijf helemaal zelf. Zo bijzonder.
Heel dankbaar was ik dat na ruim twee maanden de wond weer dicht was gegroeid. En ik weer gewoon mens kan zijn in plaats van een patiënt. Geduld blijft nog even aan de orde want het energiepeil is nog wankel. Iedere keer blijkt maar weer dat gezondheid toch het grootste goed is.
P.s; altijd leuk dat het Engelse woord voor geduld, patient is......
Tijdens een griep greep een pukkel zijn kans zich razendsnel te ontwikkelen tot een flink abces. Toegegeven; mijn "ik zet even door" en "dit is toch geen spoed" mentaliteit droegen niet bij tot tijdig ingrijpen. Met als gevolg een flinke (open) wond op mijn schouderblad. Opeens was ik patiënt. Weliswaar gelukkig alleen poliklinisch maar toch.
En dat in een periode waarin ik net lekker bezig was; ik dronk groene smoothies (lees hier meer over dat avontuur), ging twee tot vier keer per week naar yoga, had een leuke en ontspannende hobby gevonden, geminderd met koffie drinken en ondervond in het algemeen niet zoveel stress. Bizar en ook echt wel oneerlijk gezien mijn veronderstelde "invloed"
Maar goed, het was niet anders. Zo kwam ik vanzelf in deel twee van de kop van deze blog; geduld..... Oei dat was een flinke uitdaging. Er gebeurde namelijk iets heel raars in mijn hoofd. Ik snapte niet zo goed dat ik toch echt wel flink ziek was. Steeds gingen de gedachten maar weer; ik moet aan het werk/ boodschappen doen/ voor de kinderen zorgen/ naar een begrafenis. Het duurde echt wel een flinke week eer ik me realiseerde; ok dit gaat allemaal even niet, ik ben ziek. Pas toen ik zover was kwam er ook rust. En zag ik dat eigenlijk niemand iets van mij verwachtte, alleen ik zat mezelf zo in de weg.
Verder deed ik nog een paar interessante observaties;
- bij de twee dichtstbijzijnde apotheken waren geen pro biotica beschikbaar.
Er zijn studies die aantonen dat pro-biotica bijwerkingen als diarree kunnen verminderen en ook de weerstand na de kuur sneller helpen opbouwen. In het buitenland wordt het altijd meegegeven bij antibioticakuur. In Nederland kijken apothekers je glazig aan
- werkdruk in de zorg
Als verpleegkundige had ik er al ervaring mee, de werkdruk in de zorg, maar blijkbaar was ik het alweer vergeten. Even mocht ik mij weer verbazen dat op een plek waar gewerkt wordt aan de gezondheid van mensen er een ziekmakende cultuur heerst in de zin van opschieten, en zoveel mogelijk mensen zien in een zo kort mogelijk tijd.
- zorg voor de hele mens
Het viel mij op dat de chirurg zich alleen maar bezig hield met mijn wond. Afgezien van 10 keer dezelfde vraag of ik diabetes had, wat de wondgenezing zou vertragen, is mij geen 1 keer gevraagd hoe ik mij voelde. Het helpt ook niet dat ik ieder bezoek andere doctoren en verpleegkundigen tegenkwam.
- lang leve de "alternatieve" geneeswijzen
Heel blij was ik met de goede en fijne therapeuten die ik in de loop van de jaren om mij heen heb verzameld, de acupuncturist en kinesioloog in het bijzonder. Daar kon ik met mijn andere klachten terecht. Pijn, vermoeidheid en algehele malaise. En was er even aandacht voor mijn hele lijf en persoon. Super aanvullende en broodnodige zorg.
- wat is ons lijf toch knap
Een gat van 8 bij 10 centimeter en drie centimeter diep is gewoon weer dicht gegroeid. Miljoenen cellen zijn er aangemaakt. Doet dat lijf helemaal zelf. Zo bijzonder.
Heel dankbaar was ik dat na ruim twee maanden de wond weer dicht was gegroeid. En ik weer gewoon mens kan zijn in plaats van een patiënt. Geduld blijft nog even aan de orde want het energiepeil is nog wankel. Iedere keer blijkt maar weer dat gezondheid toch het grootste goed is.
P.s; altijd leuk dat het Engelse woord voor geduld, patient is......
- Published on
"Ja maar een sessie bij jou is natuurlijk wel alleen maar een pleister, een lapmiddel."
Tsja daar moest ik even over denken. "Ja" was mijn eerste reactie; "het is pleister en een lapmiddel".
De suggestie die in deze opmerking ligt is dat dat niet goed is. Dat een sessie alleen maar een pleister is.
Maar waarom plakken we een pleister?
Omdat je een wond hebt die open is, en zeer doet. Die je even wilt beschermen tegen de buitenwereld. Je geeft de wond rust zodat het kan helen. En als het korstje/ huid er weer op zit kan je zonder pleister verder. Heb je geleerd hoe je een wond kan oplopen. Misschien kan je het de volgende keer voorkomen, en kan je weer verder. Met of zonder litteken.
Dus in die zin sloeg de mevrouw in kwestie de spijker op zijn kop.
Een sessie is een moment om rust te nemen, je even uit de buitenwereld terug te trekken. Te kijken waar gaat het mis en hoe kan ik dat anders doen.
Het is ook zorgen voor jezelf; een pleister plakken. Want je bent even lief voor je lijf op de plek waar het op dat moment het meeste zeer doet.
Wellicht dat ik me maar moet gaan profileren als professioneel pleisterplakker.
Een ander aspect is dat mensen vaak pas komen als het te laat is. Het metaforische kleine wondje heeft niet de juiste zorg gekregen, en is gaan ontsteken.
Preventief aan je gezondheid werken is nog niet zo ingeburgerd in onze maatschappij.
De auto laten we ieder jaar keuren. Zelf lopen we vaak maar door met vage klachten en ongemakken tot de roep zo luid wordt dat je er niet meer om heen kunt.
Dus laten we het eens omdraaien.
Waar kies jij voor? Is de stress zo hoog opgelopen dat er inderdaad een pleister geplakt moet worden. En hoop je dan dat deze pleister alles voor je oplost?
Of ben je alert op de signalen van je lichaam en wordt een sessie een licht bijstuur moment? Waarin je zelf de verantwoordelijkheid neemt voor de dingen die je wellicht moet veranderen in je leven om tot een blijvend resultaat te komen.
P.s.: Over wondjes gesproken. Sta iedere keer dat een wondje weer geneest er eens bij stil hoe fantastisch je lichaam dat toch weer heeft opgelost. Kan het helemaal zelf. Wauw!!!
Tsja daar moest ik even over denken. "Ja" was mijn eerste reactie; "het is pleister en een lapmiddel".
De suggestie die in deze opmerking ligt is dat dat niet goed is. Dat een sessie alleen maar een pleister is.
Maar waarom plakken we een pleister?
Omdat je een wond hebt die open is, en zeer doet. Die je even wilt beschermen tegen de buitenwereld. Je geeft de wond rust zodat het kan helen. En als het korstje/ huid er weer op zit kan je zonder pleister verder. Heb je geleerd hoe je een wond kan oplopen. Misschien kan je het de volgende keer voorkomen, en kan je weer verder. Met of zonder litteken.
Dus in die zin sloeg de mevrouw in kwestie de spijker op zijn kop.
Een sessie is een moment om rust te nemen, je even uit de buitenwereld terug te trekken. Te kijken waar gaat het mis en hoe kan ik dat anders doen.
Het is ook zorgen voor jezelf; een pleister plakken. Want je bent even lief voor je lijf op de plek waar het op dat moment het meeste zeer doet.
Wellicht dat ik me maar moet gaan profileren als professioneel pleisterplakker.
Een ander aspect is dat mensen vaak pas komen als het te laat is. Het metaforische kleine wondje heeft niet de juiste zorg gekregen, en is gaan ontsteken.
Preventief aan je gezondheid werken is nog niet zo ingeburgerd in onze maatschappij.
De auto laten we ieder jaar keuren. Zelf lopen we vaak maar door met vage klachten en ongemakken tot de roep zo luid wordt dat je er niet meer om heen kunt.
Dus laten we het eens omdraaien.
Waar kies jij voor? Is de stress zo hoog opgelopen dat er inderdaad een pleister geplakt moet worden. En hoop je dan dat deze pleister alles voor je oplost?
Of ben je alert op de signalen van je lichaam en wordt een sessie een licht bijstuur moment? Waarin je zelf de verantwoordelijkheid neemt voor de dingen die je wellicht moet veranderen in je leven om tot een blijvend resultaat te komen.
P.s.: Over wondjes gesproken. Sta iedere keer dat een wondje weer geneest er eens bij stil hoe fantastisch je lichaam dat toch weer heeft opgelost. Kan het helemaal zelf. Wauw!!!
- Published on
Wat een mooi thema voor de maand van de spiritualiteit; het gelukkige lichaam.
Bij mij kwam deze maand de groene smoothie langs, en nu na ruim twee weken dagelijks drinken kan ik toch wel stellen dat mijn lichaam daar heel gelukkig van wordt. Ik ben er absoluut geen voorstander van om achter alle hypes aan te rennen. Maar af en toe is het wel interessant om uit te proberen wat nieuwe inzichten met mijn lijf doen.
Eerlijk gezegd ben ik nooit een groene groente eter geweest. Misschien nog een overgebleven kinderlijke reflex van "ieuhhh het is groen dus zal wel vies, bitter en glibberig smaken".
De eerste stap was een groen sapje bestellen bij een sapbar. En na de eerste "ieuh het is echt groen" bleek de smaak heel erg mee te vallen. De truc is wat fruit toe te voegen waardoor je het groene eigenlijk niet proeft.
Stap twee was een blender en het boekje "het groene smoothie boek" bestellen. Deze stap liet even op zicht wachten wegens leveringsproblemen en daar diende stap drie zich al aan. Een yoga/ groene smoothie detox weekend.
In alle onschuld dacht ik het thema voor de yoga Detox was, en dat we wat groene smoothies te drinken kregen. Dat bleek iets anders te liggen. Het was een mild vasten programma met drie dagen afbouw/ drie dagen smoothievasten/ en drie dagen opbouw te zijn.
Ik schoot acuut in de weerstand. Kom niet aan mijn eten, en zeg helemaal niet dat ik niet mag eten. In januari notabene, veels te koud. Na een paar dagen stoeien met hoe ga ik dit doen? Pas ik me aan aan de groep, en weerstand is goed enzo. Of ga ik mijn eigen programma volgen waar ik me wel goed bij voel, en dat minder weerstand oproept. Heb ik gekozen voor het laatste.
Spannend om zo mijn eigen plan te trekken en eigenwijs te zijn. Vrijdagavond heb ik alleen groene smoothies gedronken. Zaterdagochtend ontbeten met yoghurt en fruit en de rest van de dag weer alleen smoothies. En op zondag als lunch een groene smoothie.
En deze korte kennismaking was al voldoende, samen met de yoga, om mijn energie level met zeker 60% te verbeteren (je snapt wellicht dat mijn energiepeil daarvoor erg laag was)
Na het weekend ben ik groene smoothies gaan toevoegen, 1 a 2 glazen dagen per dag.
Tot op heden merk ik de volgende resultaten;
- Geen trek meer in snoep
- Geen dip meer om vijf uur 's middags en over het algemeen meer energie
- Stoelgang is verbeterd
- Ondanks alle snotterende mensen om mij heen voel ik me fit
- Meer rust in mijn lijf
De eerste week dronk ik de smoothies als tussendoortje maar inmiddels wil het er ook als ontbijt wel in. En ken je dat geluid als een plant niet genoeg water heeft gekregen? Dat slurp slurp leek ik wel in mijn lijf te voelen zodra ik weer een smoothie dronk. Voorlopig ben ik enthousiast en blijf ik lekker doorgaan met het drinken van groene smoothies zolang ik me daar lekker bij voel.
Nu rest er nog 1 kleine uitdaging en dat is de (kleine) mannen in mijn leven meekrijgen. De compromis is heel veel fruit en dan een klein beetje spinazie of boerenkool in de smoothie. Ook zij hebben blijkbaar last van het/ mijn "ieuhh groen complex". Maar die combi lijkt al te zorgen voor een stabielere bloedsuikerspiegel want ook bij hen constateer ik minder gesnaai.
Zo kan hype toch opeens heel goed uitpakken. Blijf dus luisteren naar je lijf of het voor jou goed voelt, daar word je lichaam heel gelukkig van.
Geïnspireerd om zelf aan de slag te gaan met groene smoothies?
Google groene smoothies en je vind er velen.
De yoga detox deed ik bij Yagoy in samenwerking met www.missdetox.nl
Bij mij kwam deze maand de groene smoothie langs, en nu na ruim twee weken dagelijks drinken kan ik toch wel stellen dat mijn lichaam daar heel gelukkig van wordt. Ik ben er absoluut geen voorstander van om achter alle hypes aan te rennen. Maar af en toe is het wel interessant om uit te proberen wat nieuwe inzichten met mijn lijf doen.
Eerlijk gezegd ben ik nooit een groene groente eter geweest. Misschien nog een overgebleven kinderlijke reflex van "ieuhhh het is groen dus zal wel vies, bitter en glibberig smaken".
De eerste stap was een groen sapje bestellen bij een sapbar. En na de eerste "ieuh het is echt groen" bleek de smaak heel erg mee te vallen. De truc is wat fruit toe te voegen waardoor je het groene eigenlijk niet proeft.
Stap twee was een blender en het boekje "het groene smoothie boek" bestellen. Deze stap liet even op zicht wachten wegens leveringsproblemen en daar diende stap drie zich al aan. Een yoga/ groene smoothie detox weekend.
In alle onschuld dacht ik het thema voor de yoga Detox was, en dat we wat groene smoothies te drinken kregen. Dat bleek iets anders te liggen. Het was een mild vasten programma met drie dagen afbouw/ drie dagen smoothievasten/ en drie dagen opbouw te zijn.
Ik schoot acuut in de weerstand. Kom niet aan mijn eten, en zeg helemaal niet dat ik niet mag eten. In januari notabene, veels te koud. Na een paar dagen stoeien met hoe ga ik dit doen? Pas ik me aan aan de groep, en weerstand is goed enzo. Of ga ik mijn eigen programma volgen waar ik me wel goed bij voel, en dat minder weerstand oproept. Heb ik gekozen voor het laatste.
Spannend om zo mijn eigen plan te trekken en eigenwijs te zijn. Vrijdagavond heb ik alleen groene smoothies gedronken. Zaterdagochtend ontbeten met yoghurt en fruit en de rest van de dag weer alleen smoothies. En op zondag als lunch een groene smoothie.
En deze korte kennismaking was al voldoende, samen met de yoga, om mijn energie level met zeker 60% te verbeteren (je snapt wellicht dat mijn energiepeil daarvoor erg laag was)
Na het weekend ben ik groene smoothies gaan toevoegen, 1 a 2 glazen dagen per dag.
Tot op heden merk ik de volgende resultaten;
- Geen trek meer in snoep
- Geen dip meer om vijf uur 's middags en over het algemeen meer energie
- Stoelgang is verbeterd
- Ondanks alle snotterende mensen om mij heen voel ik me fit
- Meer rust in mijn lijf
De eerste week dronk ik de smoothies als tussendoortje maar inmiddels wil het er ook als ontbijt wel in. En ken je dat geluid als een plant niet genoeg water heeft gekregen? Dat slurp slurp leek ik wel in mijn lijf te voelen zodra ik weer een smoothie dronk. Voorlopig ben ik enthousiast en blijf ik lekker doorgaan met het drinken van groene smoothies zolang ik me daar lekker bij voel.
Nu rest er nog 1 kleine uitdaging en dat is de (kleine) mannen in mijn leven meekrijgen. De compromis is heel veel fruit en dan een klein beetje spinazie of boerenkool in de smoothie. Ook zij hebben blijkbaar last van het/ mijn "ieuhh groen complex". Maar die combi lijkt al te zorgen voor een stabielere bloedsuikerspiegel want ook bij hen constateer ik minder gesnaai.
Zo kan hype toch opeens heel goed uitpakken. Blijf dus luisteren naar je lijf of het voor jou goed voelt, daar word je lichaam heel gelukkig van.
Geïnspireerd om zelf aan de slag te gaan met groene smoothies?
Google groene smoothies en je vind er velen.
De yoga detox deed ik bij Yagoy in samenwerking met www.missdetox.nl
- Published on
De spreekwoordelijke druppel die de emmer doet overlopen. Op dat punt in hun leven komen mensen vaak bij mij terecht.
Je gaat door je rug en kan niet meer op of neer, je eet iets en reageert daar allergisch op, je zit thuis op de bank en kan geen energie opbrengen om ook maar iets te ondernemen.
In eerste instantie lijkt de vraag duidelijk, je wilt van de klachten af, wilt meer energie.
Lijf vol stress
Of is het interessanter te kijken waardoor de emmer zo vol is gelopen. Oorzaak en gevolg worden vaak door elkaar gehaald.
Met een volle emmer, lees een lijf vol stress, is er niet genoeg energie om alle prikkels te verwerken, om in balans te blijven. Het lichaam werkt keihard maar moet iets laten vallen om overeind te blijven.
Het kan dus zo zijn dat je op een gegeven moment een tomaat eet en daar op reageert. Is de tomaat dan de oorzaak van je klacht(en)? Ja en nee.
Verandering
Als je het wilt zien kan de druppel een mooie aanleiding zijn om te veranderen. Want hoe zit het in jouw leven met de balans tussen in - en ontspanning? En wat maakt dat het niet wil lukken?
Vind je het lastig je grenzen aan te geven of ben je gewend gewoon maar door te gaan. Zit er een stemmetje in je hoofd; wij zijn nooit ziek, niet klagen maar dragen. En hoe zit het met je voeding?
Krijgt je lichaam de benodigde voedingsstoffen binnen om goed te kunnen functioneren. Zoveel redenen als mensen kunnen er zijn, voor iedereen uniek.
Eigen schuld?
Nee nooit natuurlijk. Wellicht krijg je dat idee bij het lezen van dit stukje. Maar dat is nooit het uitgangspunt. Je leven en je lijf heeft je gebracht tot op het punt waarop je nu bent en ook dat is iets om dankbaar voor te zijn. Op dit moment zijn er patronen die je eerst hebben gered, die je nu niet langer van dienst zijn. Waar je last van hebt. Als je daar in liefde naar kunt kijken heb je al de helft gewonnen, en kan de verandering in gang gezet worden.
Halfvol
Met een halfvolle emmer is de last al minder zwaar en kan je lijf weer zijn werk gaan doen waar het zo goed in is.
Je gaat door je rug en kan niet meer op of neer, je eet iets en reageert daar allergisch op, je zit thuis op de bank en kan geen energie opbrengen om ook maar iets te ondernemen.
In eerste instantie lijkt de vraag duidelijk, je wilt van de klachten af, wilt meer energie.
Lijf vol stress
Of is het interessanter te kijken waardoor de emmer zo vol is gelopen. Oorzaak en gevolg worden vaak door elkaar gehaald.
Met een volle emmer, lees een lijf vol stress, is er niet genoeg energie om alle prikkels te verwerken, om in balans te blijven. Het lichaam werkt keihard maar moet iets laten vallen om overeind te blijven.
Het kan dus zo zijn dat je op een gegeven moment een tomaat eet en daar op reageert. Is de tomaat dan de oorzaak van je klacht(en)? Ja en nee.
Verandering
Als je het wilt zien kan de druppel een mooie aanleiding zijn om te veranderen. Want hoe zit het in jouw leven met de balans tussen in - en ontspanning? En wat maakt dat het niet wil lukken?
Vind je het lastig je grenzen aan te geven of ben je gewend gewoon maar door te gaan. Zit er een stemmetje in je hoofd; wij zijn nooit ziek, niet klagen maar dragen. En hoe zit het met je voeding?
Krijgt je lichaam de benodigde voedingsstoffen binnen om goed te kunnen functioneren. Zoveel redenen als mensen kunnen er zijn, voor iedereen uniek.
Eigen schuld?
Nee nooit natuurlijk. Wellicht krijg je dat idee bij het lezen van dit stukje. Maar dat is nooit het uitgangspunt. Je leven en je lijf heeft je gebracht tot op het punt waarop je nu bent en ook dat is iets om dankbaar voor te zijn. Op dit moment zijn er patronen die je eerst hebben gered, die je nu niet langer van dienst zijn. Waar je last van hebt. Als je daar in liefde naar kunt kijken heb je al de helft gewonnen, en kan de verandering in gang gezet worden.
Halfvol
Met een halfvolle emmer is de last al minder zwaar en kan je lijf weer zijn werk gaan doen waar het zo goed in is.
- Published on
"Het is genoeg" is mijn mantra de afgelopen dagen. Na een overvolle conferentie met nog meer cursussen, nog meer leuke gadgets, nog meer nieuwe technieken, nog meer mooie inzichten; het is genoeg.
De afgelopen 7 jaar heb ik nogal intensief allerlei cursussen en complete opleidingen gevolgd. Mijzelf ont-dekt, ont-wikkeld en opnieuw uitgevonden. Superleuk en interessant maar waar stopt het?
Daar waar ik wil dat het stopt natuurlijk! Mijn gevoel van compleet verzadigd te zijn lijkt me daar een mooie graadmeter voor.
Nu alleen nog van dat stemmetje verlost worden. Kennen jullie die ook?
"Ah kom op dit is toch wel heel erg niet ambitieus, het lijkt wel of je de handdoek in de ring gooit, slappeling". Of deze: "Wat is er mis met jou, andere mensen gaan toch ook gewoon door, niet zo zeuren hoor."
En vooruit nog ééntje: "Arrogant zeg dat je denkt nu alles wel te weten."
Diep onder die verzameldrift schuilt bij mij de onzekerheid; ben ik wel goed genoeg. Misschien brengt de volgende cursus me wel dat zelfvertrouwen. Bewijst het volgende papiertje dat ik echt niet dom ben.
De uitdaging wordt om door alle stemmen en oordelen heen te gaan luisteren wat nu goed voor mij is. Ik heb visioenen van stilte en rust. Lezen en reflecteren wat wil ik houden, en wat hoort niet bij mij.
Laat ik de komende 7 jaren de reis terug naar mijzelf maken. Er leren vertrouwen in te krijgen dat ik genoeg ben. Want het wordt steeds duidelijker dat ik de bevestiging niet in de buitenwereld hoef te zoeken maar alles al in mij aanwezig is.
De afgelopen 7 jaar heb ik nogal intensief allerlei cursussen en complete opleidingen gevolgd. Mijzelf ont-dekt, ont-wikkeld en opnieuw uitgevonden. Superleuk en interessant maar waar stopt het?
Daar waar ik wil dat het stopt natuurlijk! Mijn gevoel van compleet verzadigd te zijn lijkt me daar een mooie graadmeter voor.
Nu alleen nog van dat stemmetje verlost worden. Kennen jullie die ook?
"Ah kom op dit is toch wel heel erg niet ambitieus, het lijkt wel of je de handdoek in de ring gooit, slappeling". Of deze: "Wat is er mis met jou, andere mensen gaan toch ook gewoon door, niet zo zeuren hoor."
En vooruit nog ééntje: "Arrogant zeg dat je denkt nu alles wel te weten."
Diep onder die verzameldrift schuilt bij mij de onzekerheid; ben ik wel goed genoeg. Misschien brengt de volgende cursus me wel dat zelfvertrouwen. Bewijst het volgende papiertje dat ik echt niet dom ben.
De uitdaging wordt om door alle stemmen en oordelen heen te gaan luisteren wat nu goed voor mij is. Ik heb visioenen van stilte en rust. Lezen en reflecteren wat wil ik houden, en wat hoort niet bij mij.
Laat ik de komende 7 jaren de reis terug naar mijzelf maken. Er leren vertrouwen in te krijgen dat ik genoeg ben. Want het wordt steeds duidelijker dat ik de bevestiging niet in de buitenwereld hoef te zoeken maar alles al in mij aanwezig is.
- Published on
Veel mensen verwarren een labyrint met een doolhof. Er is echter 1 groot verschil. In een labyrint volg je de weg naar binnen en vervolgens weer naar buiten. Je hoeft niet te zoeken al loopt de weg soms anders dan je denkt, je komt altijd weer uit bij het begin. Of het eind, maar net hoe je het bekijkt. Dit in tegenstelling tot een doolhof waar je je weg moet zoeken, kunt verdwalen en, zoals ik laatst weer hoorde, in paniek raken omdat je de weg niet kan vinden.
Allebei interessant in de context hoe loop jij je weg.
Bij ons in het park hebben wij een labyrint liggen en laatst liepen we met het hele gezin een rondje door het park en kwamen daar uit. Ik moet nog steeds lachen om wat daar gebeurde. Ik ging heel braaf de route lopen. Mijn man en oudste zoon maakten er al snel een wedstrijd van door hard te gaan lopen. En mijn jongste zoon deed iets heel interessants; die ging gewoon in 1 rechte lijn naar het midden en weer terug naar het begin. Wat nou lijntjes: "ik ben wel 14 keer in het midden geweest!"
En de manier waarop wij allemaal op onze eigen manier liepen weerspiegelden ook gelijk onze manier van in het leven staan.
Wat ik er voor mijzelf uithaalde is; niet laten opjagen door al die hardlopers en competitie. Ook al word ik nog zo uitgedaagd: "in de tijd dat mama van binnen naar buiten loopt heb ik het hele rondje al gedaan voor de tweede keer". Ja ik voelde echt wel een kriebel. En steeds kwam de gedachte in me op als er mensen langs liepen: wat zullen ze wel niet denken.
Ik bepaal mijn eigen weg op mijn tempo en op mijn manier ongeacht wat anderen er van denken.
Allebei interessant in de context hoe loop jij je weg.
Bij ons in het park hebben wij een labyrint liggen en laatst liepen we met het hele gezin een rondje door het park en kwamen daar uit. Ik moet nog steeds lachen om wat daar gebeurde. Ik ging heel braaf de route lopen. Mijn man en oudste zoon maakten er al snel een wedstrijd van door hard te gaan lopen. En mijn jongste zoon deed iets heel interessants; die ging gewoon in 1 rechte lijn naar het midden en weer terug naar het begin. Wat nou lijntjes: "ik ben wel 14 keer in het midden geweest!"
En de manier waarop wij allemaal op onze eigen manier liepen weerspiegelden ook gelijk onze manier van in het leven staan.
Wat ik er voor mijzelf uithaalde is; niet laten opjagen door al die hardlopers en competitie. Ook al word ik nog zo uitgedaagd: "in de tijd dat mama van binnen naar buiten loopt heb ik het hele rondje al gedaan voor de tweede keer". Ja ik voelde echt wel een kriebel. En steeds kwam de gedachte in me op als er mensen langs liepen: wat zullen ze wel niet denken.
Ik bepaal mijn eigen weg op mijn tempo en op mijn manier ongeacht wat anderen er van denken.
- Published on
Wat is er bij jou nodig om de deur naar je gevoel open te zetten?
Het antwoord op deze vraag is even veelzijdig als er mensen zijn. De 1 wordt geraakt door muziek, de ander door de natuur of een goed gesprek met vrienden.
Lastiger wordt het als je het niet precies weet. Als je de sleutel bent kwijt geraakt en je hoofd de hele dag maar tekeer gaat zonder een reflectiemoment; hoe voel ik me vandaag.
Dit kan een hele spannende vraag zijn. Want opeens kan je je bewust worden van kriebels in je buik, een knagende onrust en wat nou als je het antwoord niet weet. Dat zou toch helemaal raar zijn. Want jij bent toch ook je lijf. Zou jij niet weten wat daar speelt?
En wat als je het antwoord wel weet. Dan zou je misschien wel iets moeten veranderen.
Wat is er met je gebeurd dat je de deur zo stevig dicht houdt? Afwijzing, overleven, misschien nooit een voorbeeld gehad.
Het kan heel veilig voelen de deur stevig op slot te houden. Wat niet weet wat niet deert. Het blijkt alleen een schijn veiligheid te zijn. Alles wat we negeren kost heel veel energie. En die energie heb je juist zo hard nodig om je lichaam goed te laten functioneren.
In liefde en mildheid kijken naar de redenen waarom je een slot op de deur hebt gezet en te omarmen wat zich achter die deur bevindt is in mijn beleving een van de moedigste en meest helende dingen die je als mens kan doen. Want dat betekent ook kijken naar je "menselijke" kant. Je doet niet alles goed en je hebt ook zwaktes of donkere kanten die je liever aan niemand laat zien.
Een zucht van opluchting; je hoeft niet perfect te zijn.
Het antwoord op deze vraag is even veelzijdig als er mensen zijn. De 1 wordt geraakt door muziek, de ander door de natuur of een goed gesprek met vrienden.
Lastiger wordt het als je het niet precies weet. Als je de sleutel bent kwijt geraakt en je hoofd de hele dag maar tekeer gaat zonder een reflectiemoment; hoe voel ik me vandaag.
Dit kan een hele spannende vraag zijn. Want opeens kan je je bewust worden van kriebels in je buik, een knagende onrust en wat nou als je het antwoord niet weet. Dat zou toch helemaal raar zijn. Want jij bent toch ook je lijf. Zou jij niet weten wat daar speelt?
En wat als je het antwoord wel weet. Dan zou je misschien wel iets moeten veranderen.
Wat is er met je gebeurd dat je de deur zo stevig dicht houdt? Afwijzing, overleven, misschien nooit een voorbeeld gehad.
Het kan heel veilig voelen de deur stevig op slot te houden. Wat niet weet wat niet deert. Het blijkt alleen een schijn veiligheid te zijn. Alles wat we negeren kost heel veel energie. En die energie heb je juist zo hard nodig om je lichaam goed te laten functioneren.
In liefde en mildheid kijken naar de redenen waarom je een slot op de deur hebt gezet en te omarmen wat zich achter die deur bevindt is in mijn beleving een van de moedigste en meest helende dingen die je als mens kan doen. Want dat betekent ook kijken naar je "menselijke" kant. Je doet niet alles goed en je hebt ook zwaktes of donkere kanten die je liever aan niemand laat zien.
Een zucht van opluchting; je hoeft niet perfect te zijn.