- Published on
Oeps I did it again.
Zoals je wellicht wel weet lekt het bij de loodgieter thuis altijd. En vele raadgevingen die ik anderen aanreik zijn meestal ook 1 op 1 voor mijzelf toe te passen.
Zo hadden wij laatst een super interessant praatje van een Geleerde heer die een succesvol re-integratiebedrijf heeft opgezet. En deze Geleerde heer wist met grote stelligheid te beweren dat 7 uur slaap meer dan genoeg is. 8 uur kon nog net maar 9 uur was echt dodelijk. In Amerika schijnen er zelfs reclamespotjes te zijn dat als je meer dan 9 uur slaapt per nacht je naar de dokter moet gaan om je te laten onderzoeken.
Nu raakte dat bij mij een teer punt want ik slaap graag, en minstens 8 uur + iets meer in het weekend is voor mij eigenlijk optimaal. Tegelijkertijd vind ik dat heel lui van mezelf en kijk ik vol afgunst naar mensen die zeggen met 4 uur slaap toe te kunnen. Wat een energie!
Maar goed de Geleerde heer was vrij stellig dus wat deed ik; ik ging mij zelf voorhouden dat 7 uur slaap echt genoeg was. Niet als experiment, niet vanuit een zacht laten we dat eens proberen. Nee gewoon domweg klakkeloos aannemen.
Dat ging best een tijdje goed. Dat wil zeggen met een verdubbeling van het aantal kopjes koffie die ik normaal dronk. Mijn humeur ging wat achteruit en het opstaan 's morgens viel steeds zwaarder. Maar hey als die meneer dat toch zegt!
Tot ik mij weer realiseerde; Wie op de hele wereld weet nu wat goed voor MIJ is? Wie op de hele wereld kent MIJ nou het beste? Euhm oja ik zelf!
Dus een Geleerde heer kan dat wel beweren maar ik moet toch echt 8 uur slapen. En natuurlijk is het goed om eens wat uit te proberen. Zeker als je bijvoorbeeld slaapproblemen hebt. Maar dan vooral in het proberen om uit te vinden of het ook voor jou werkt.
Blijkbaar ben ik gevoelig voor stellige stellingen die beweerd worden door Geleerde heren. Zo gevoelig dat ik opzij schuif waar ik mijn hele praktijk op bouw; luister naar je lichaam!
Gelukkig heb ik me dat weer gerealiseerd, en kon ik ook nog om mezelf lachen.
Ik mag weer heerlijk 8 uur slapen van mijzelf. Want ik weet wat goed voor mij is.
Zoals je wellicht wel weet lekt het bij de loodgieter thuis altijd. En vele raadgevingen die ik anderen aanreik zijn meestal ook 1 op 1 voor mijzelf toe te passen.
Zo hadden wij laatst een super interessant praatje van een Geleerde heer die een succesvol re-integratiebedrijf heeft opgezet. En deze Geleerde heer wist met grote stelligheid te beweren dat 7 uur slaap meer dan genoeg is. 8 uur kon nog net maar 9 uur was echt dodelijk. In Amerika schijnen er zelfs reclamespotjes te zijn dat als je meer dan 9 uur slaapt per nacht je naar de dokter moet gaan om je te laten onderzoeken.
Nu raakte dat bij mij een teer punt want ik slaap graag, en minstens 8 uur + iets meer in het weekend is voor mij eigenlijk optimaal. Tegelijkertijd vind ik dat heel lui van mezelf en kijk ik vol afgunst naar mensen die zeggen met 4 uur slaap toe te kunnen. Wat een energie!
Maar goed de Geleerde heer was vrij stellig dus wat deed ik; ik ging mij zelf voorhouden dat 7 uur slaap echt genoeg was. Niet als experiment, niet vanuit een zacht laten we dat eens proberen. Nee gewoon domweg klakkeloos aannemen.
Dat ging best een tijdje goed. Dat wil zeggen met een verdubbeling van het aantal kopjes koffie die ik normaal dronk. Mijn humeur ging wat achteruit en het opstaan 's morgens viel steeds zwaarder. Maar hey als die meneer dat toch zegt!
Tot ik mij weer realiseerde; Wie op de hele wereld weet nu wat goed voor MIJ is? Wie op de hele wereld kent MIJ nou het beste? Euhm oja ik zelf!
Dus een Geleerde heer kan dat wel beweren maar ik moet toch echt 8 uur slapen. En natuurlijk is het goed om eens wat uit te proberen. Zeker als je bijvoorbeeld slaapproblemen hebt. Maar dan vooral in het proberen om uit te vinden of het ook voor jou werkt.
Blijkbaar ben ik gevoelig voor stellige stellingen die beweerd worden door Geleerde heren. Zo gevoelig dat ik opzij schuif waar ik mijn hele praktijk op bouw; luister naar je lichaam!
Gelukkig heb ik me dat weer gerealiseerd, en kon ik ook nog om mezelf lachen.
Ik mag weer heerlijk 8 uur slapen van mijzelf. Want ik weet wat goed voor mij is.
- Published on
Energie. Onze taal zit vol met uitdrukkingen over energie.
- Ik heb geen energie
- Ik moet me opladen
- Ik voel een slechte of goede energie
- Ik zit vol energie
- Ergens (geen) energie in steken of je energie aan besteden
- Iets of iemand zuigt / geeft energie
Best grappig, want op het moment dat je het hebt over energie, niet in relatie tot het stopcontact/ energiemaatschappij/ windmolenpark/ of zonnecollectoren, maar "gewoon" in het menselijk lichaam wordt dat al gauw bestempelt als zweverig.
Helemaal niet zo gek want we kunnen energie in het menselijk lichaam niet zien of aanraken. Meten schijnt al wel mogelijk te zijn. Maar zolang dat nog niet als wetenschappelijk is bewezen gaat daar geen geld naar toe. En geen geld is geen onderzoek. Zo blijven we in een vicieuze cirkel rond draaien.
En dat terwijl de grootste(?) natuurkundige meneer Einstein het al zei; alles is energie. (even tot je door laten dringen; alles dus ook wij mensen)
In het boek Trilling als medicijn wordt erg mooi uitgelegd waar de huiverigheid voor (de niet tastbare) energie vandaan komt. Wij zitten nog in de overgang van de Newton periode naar de Einstein periode. Newton benaderde het menselijk lichaam heel technisch; als een machine. Wat stuk is kan je repareren of vervangen. En dat heeft de medische wetenschap absoluut gebracht tot waar het nu toe in staat is. Fantastisch dat mensen een nieuw hart kunnen krijgen, en niet meer dood hoeven te gaan aan een blindedarm ontsteking
Alleen wordt daar tegelijkertijd een groot deel van het menselijk lichaam over het hoofd gezien.
Namelijk de (levens) energie. Oude culturen hebben er allemaal prachtige namen voor Qi, Chi, Prana. De acupunctuur is er op gebaseerd.
Diezelfde energie die er voor zorgt dat leven ontstaat. Iets wat we nog niet kunnen begrijpen en misschien altijd wel een mysterie zal blijven. Hoe ontstaat leven. Op zich al het grootste wonder dat er bestaat.
Acht uur na de conceptie schijnt het energiesysteem van ons lichaam al aangelegd te worden. Veel eerder dan enig ander systeem.
Toch zonde om dat zomaar terzijde te schuiven.
Ik ben blij dat ik met behulp van Touch for Health en andere leuke lichaamsgerichte werkvormen naast het fysieke en emotionele deel ook aan de slag kan met energie. Niet zo gemakkelijk te begrijpen maar des te beter te ervaren.
Dat dit hele nieuwe jaar dat voor ons ligt je maar heerlijke vrij bewegende en stromende energie mag brengen.
Verder lezen?
Trilling als medicijn
De hele Olifant in beeld
- Ik heb geen energie
- Ik moet me opladen
- Ik voel een slechte of goede energie
- Ik zit vol energie
- Ergens (geen) energie in steken of je energie aan besteden
- Iets of iemand zuigt / geeft energie
Best grappig, want op het moment dat je het hebt over energie, niet in relatie tot het stopcontact/ energiemaatschappij/ windmolenpark/ of zonnecollectoren, maar "gewoon" in het menselijk lichaam wordt dat al gauw bestempelt als zweverig.
Helemaal niet zo gek want we kunnen energie in het menselijk lichaam niet zien of aanraken. Meten schijnt al wel mogelijk te zijn. Maar zolang dat nog niet als wetenschappelijk is bewezen gaat daar geen geld naar toe. En geen geld is geen onderzoek. Zo blijven we in een vicieuze cirkel rond draaien.
En dat terwijl de grootste(?) natuurkundige meneer Einstein het al zei; alles is energie. (even tot je door laten dringen; alles dus ook wij mensen)
In het boek Trilling als medicijn wordt erg mooi uitgelegd waar de huiverigheid voor (de niet tastbare) energie vandaan komt. Wij zitten nog in de overgang van de Newton periode naar de Einstein periode. Newton benaderde het menselijk lichaam heel technisch; als een machine. Wat stuk is kan je repareren of vervangen. En dat heeft de medische wetenschap absoluut gebracht tot waar het nu toe in staat is. Fantastisch dat mensen een nieuw hart kunnen krijgen, en niet meer dood hoeven te gaan aan een blindedarm ontsteking
Alleen wordt daar tegelijkertijd een groot deel van het menselijk lichaam over het hoofd gezien.
Namelijk de (levens) energie. Oude culturen hebben er allemaal prachtige namen voor Qi, Chi, Prana. De acupunctuur is er op gebaseerd.
Diezelfde energie die er voor zorgt dat leven ontstaat. Iets wat we nog niet kunnen begrijpen en misschien altijd wel een mysterie zal blijven. Hoe ontstaat leven. Op zich al het grootste wonder dat er bestaat.
Acht uur na de conceptie schijnt het energiesysteem van ons lichaam al aangelegd te worden. Veel eerder dan enig ander systeem.
Toch zonde om dat zomaar terzijde te schuiven.
Ik ben blij dat ik met behulp van Touch for Health en andere leuke lichaamsgerichte werkvormen naast het fysieke en emotionele deel ook aan de slag kan met energie. Niet zo gemakkelijk te begrijpen maar des te beter te ervaren.
Dat dit hele nieuwe jaar dat voor ons ligt je maar heerlijke vrij bewegende en stromende energie mag brengen.
Verder lezen?
Trilling als medicijn
De hele Olifant in beeld
- Published on
In mij leefde een diep verlangen.
Een verlangen naar een rustpunt in de dag. En tegelijk was er naast dat grote verlangen ook een grote weerstand. Want iedere keer wanneer ik dacht; "nu ga ik even zitten en niets doen" begon er een lijstje te ratelen. Eerst nog even dit, dan nog even dat enzovoort, enzovoort. Tot de dag weer voorbij was, en ik het grote niets doen weer succesvol was ontvlucht.
Want het voelde wel heel nikserig, niets doen. Dat is toch niet heel productief zeg maar. Schandalig gewoon dat verlangen naar niets doen.
Maar goed het verlangen bleef en werd steeds groter. Hoogste tijd om actie te ondernemen. Ik had een stok achter de deur nodig om het niets doen een tijdje te gaan doen.
Persoonlijk ben ik dol op Challenges. Een ideale manier om uit te proberen of iets voor jou werkt of niet. Dus ik bedacht de "10 minuten Doe Even Niets Challenge. En lang leve de sociale media kon ik dit experiment ook delen, en verplichtte ik mezelf om 7 dagen lang tien minuten niets te doen.
De dagen voor de Challenge groeide de weerstand. Ik had het gevoel alsof ik heel hard moest gaan trainen om die tien minuten vol te gaan houden. Ook kreeg ik de indruk dat tien minuten niets doen de hele dag in beslag zou gaan nemen. Alsof ik de hele dag weg kon gooien wanneer ik tien minuten niets ging doen. Kortom het werd groter en groter.
Gelukkig werd het vanzelf 1 november. De drukste dag van de week. Excuses genoeg om het niet te doen. Maar gelukkig had ik de stok achter de deur. Als organisator kon ik toch zeker geen verstek laten gaan.
En hartje Amsterdam heb ik mijn eerste tien minuten volbracht. Wat gaf dat een rust!
Ik deed de volgende ontdekkingen;
Tien minuten is echt maar tien minuten.
Tien minuten stil staan geeft ruimte. Ruimte om adem te halen, ruimte om de controle los te laten, ruimte om op te ruimen, ruimte om zomaar je gedachten wat rond te laten waaien, ruimte om te ontspannen.
Het blijkt dat je het overal kunt doen; niets doen. Je hebt er echt niets speciaals voor nodig. Je hoeft het alleen maar te doen.
Niets doen is ook een optie.
Even niets doen. Hoe vaak gun jij jezelf op een dag (in een week, maand,jaar, je hele leven?) zo'n moment. Voel jij ook een verlangen naar een rustpunt op een dag, en kan je daarbij wel een steuntje in de rug gebruiken? Meld je dan nu aan voor jouw persoonlijke 7 dagen durende "10 minuten Doe Even Niets Challenge"
7 dagen lang krijg je van mij ondersteunende e-mails als je persoonlijke stok achter de deur. Zodat jij kunt gaan onderzoeken of even niets doen jou iets brengt.
Stuur me een e-mail vera.tensia@gmail.com en begin vandaag nog met 10 minuten niets doen.
Een verlangen naar een rustpunt in de dag. En tegelijk was er naast dat grote verlangen ook een grote weerstand. Want iedere keer wanneer ik dacht; "nu ga ik even zitten en niets doen" begon er een lijstje te ratelen. Eerst nog even dit, dan nog even dat enzovoort, enzovoort. Tot de dag weer voorbij was, en ik het grote niets doen weer succesvol was ontvlucht.
Want het voelde wel heel nikserig, niets doen. Dat is toch niet heel productief zeg maar. Schandalig gewoon dat verlangen naar niets doen.
Maar goed het verlangen bleef en werd steeds groter. Hoogste tijd om actie te ondernemen. Ik had een stok achter de deur nodig om het niets doen een tijdje te gaan doen.
Persoonlijk ben ik dol op Challenges. Een ideale manier om uit te proberen of iets voor jou werkt of niet. Dus ik bedacht de "10 minuten Doe Even Niets Challenge. En lang leve de sociale media kon ik dit experiment ook delen, en verplichtte ik mezelf om 7 dagen lang tien minuten niets te doen.
De dagen voor de Challenge groeide de weerstand. Ik had het gevoel alsof ik heel hard moest gaan trainen om die tien minuten vol te gaan houden. Ook kreeg ik de indruk dat tien minuten niets doen de hele dag in beslag zou gaan nemen. Alsof ik de hele dag weg kon gooien wanneer ik tien minuten niets ging doen. Kortom het werd groter en groter.
Gelukkig werd het vanzelf 1 november. De drukste dag van de week. Excuses genoeg om het niet te doen. Maar gelukkig had ik de stok achter de deur. Als organisator kon ik toch zeker geen verstek laten gaan.
En hartje Amsterdam heb ik mijn eerste tien minuten volbracht. Wat gaf dat een rust!
Ik deed de volgende ontdekkingen;
Tien minuten is echt maar tien minuten.
Tien minuten stil staan geeft ruimte. Ruimte om adem te halen, ruimte om de controle los te laten, ruimte om op te ruimen, ruimte om zomaar je gedachten wat rond te laten waaien, ruimte om te ontspannen.
Het blijkt dat je het overal kunt doen; niets doen. Je hebt er echt niets speciaals voor nodig. Je hoeft het alleen maar te doen.
Niets doen is ook een optie.
Even niets doen. Hoe vaak gun jij jezelf op een dag (in een week, maand,jaar, je hele leven?) zo'n moment. Voel jij ook een verlangen naar een rustpunt op een dag, en kan je daarbij wel een steuntje in de rug gebruiken? Meld je dan nu aan voor jouw persoonlijke 7 dagen durende "10 minuten Doe Even Niets Challenge"
7 dagen lang krijg je van mij ondersteunende e-mails als je persoonlijke stok achter de deur. Zodat jij kunt gaan onderzoeken of even niets doen jou iets brengt.
Stuur me een e-mail vera.tensia@gmail.com en begin vandaag nog met 10 minuten niets doen.
Vera
Postpartum Doula & Pre- en Perinataal Therapeut
Tensia – Koester de Moeder & Heel je Geboorte
Amsterdam & online
www.tensia.nl
@heel.je.geboorte | @koester.de.moeder
Voor wie zacht wil landen in het leven
Postpartum Doula & Pre- en Perinataal Therapeut
Tensia – Koester de Moeder & Heel je Geboorte
Amsterdam & online
www.tensia.nl
@heel.je.geboorte | @koester.de.moeder
Voor wie zacht wil landen in het leven
- Published on
Kinderen; wat zijn ze leuk en wat zijn ze eerlijk. Iedere sessie met een kind vind ik toch altijd weer extra speciaal.
Zo ook met deze jongen. We hadden al een eerdere sessie achter de rug. En langzaam aan begon tijdens die eerste sessie in te dalen dat ik na een correctie toch echt niet harder drukte. Maar dat de houding die de eerste keer onmogelijk vast te houden was na correctie vanzelf leek te gaan. De grote ogen en de verbazing op het gezicht. Onbetaalbaar.
Tijdens een vervolgsessie lijkt het mij een goed idee om eens te kijken hoe deze meneer in de dop blijft staan terwijl hij chocola vast houdt. Het absolute voorkeurs-eten. Met 1 vinger duw ik hem om. Om na de correctie weer stevig op de benen te staan, ook met chocola.
Ik vraag hem of we nog wat verder kunnen werken. Waarop hij me weer met grote ogen aankijkt om dan de legendarische woorden te spreken; "Ja maar dan kan ik straks overal tegen!"
En ik voelde de motivatie wegzakken woesjh.
Want ja als je aan het overleven bent is het soms handig een paar "excuses" achter de hand te hebben waarom iets niet lukt. Of als je ergens geen zin in hebt, dat het goed uitkomt je ergens achter te kunnen verschuilen.
Deze jongen zag een leven zonder deze excuses nog niet zo goed voor zich. En dat kan je je ook bijna niet voorstellen omdat je overlevingsstrategie onderuit wordt gehaald. De enige manier om overeind te blijven in het leven is op deze manier.
Is dat fout? Nee zeker niet! Voor mij een uitdaging om hem te laten zien maar vooral te laten voelen dat er misschien wel een andere manier is om in het leven te staan. Een manier die veel minder energie kost en als vanzelf lijkt te gaan. Zodat de excuses niet meer nodig zijn, en hij zichzelf op een gegeven moment niet eens meer kan voorstellen dat hij die ooit nodig had.
Stapje voor stapje komen we steeds dichter bij dat doel. Op zijn eigen manier, en zijn eigen tijd.
Dankjewel dappere stoere knul voor deze prachtige sessies.
Zo ook met deze jongen. We hadden al een eerdere sessie achter de rug. En langzaam aan begon tijdens die eerste sessie in te dalen dat ik na een correctie toch echt niet harder drukte. Maar dat de houding die de eerste keer onmogelijk vast te houden was na correctie vanzelf leek te gaan. De grote ogen en de verbazing op het gezicht. Onbetaalbaar.
Tijdens een vervolgsessie lijkt het mij een goed idee om eens te kijken hoe deze meneer in de dop blijft staan terwijl hij chocola vast houdt. Het absolute voorkeurs-eten. Met 1 vinger duw ik hem om. Om na de correctie weer stevig op de benen te staan, ook met chocola.
Ik vraag hem of we nog wat verder kunnen werken. Waarop hij me weer met grote ogen aankijkt om dan de legendarische woorden te spreken; "Ja maar dan kan ik straks overal tegen!"
En ik voelde de motivatie wegzakken woesjh.
Want ja als je aan het overleven bent is het soms handig een paar "excuses" achter de hand te hebben waarom iets niet lukt. Of als je ergens geen zin in hebt, dat het goed uitkomt je ergens achter te kunnen verschuilen.
Deze jongen zag een leven zonder deze excuses nog niet zo goed voor zich. En dat kan je je ook bijna niet voorstellen omdat je overlevingsstrategie onderuit wordt gehaald. De enige manier om overeind te blijven in het leven is op deze manier.
Is dat fout? Nee zeker niet! Voor mij een uitdaging om hem te laten zien maar vooral te laten voelen dat er misschien wel een andere manier is om in het leven te staan. Een manier die veel minder energie kost en als vanzelf lijkt te gaan. Zodat de excuses niet meer nodig zijn, en hij zichzelf op een gegeven moment niet eens meer kan voorstellen dat hij die ooit nodig had.
Stapje voor stapje komen we steeds dichter bij dat doel. Op zijn eigen manier, en zijn eigen tijd.
Dankjewel dappere stoere knul voor deze prachtige sessies.
- Published on
Ieder leven begint met een inademing en eindigt met een uitademing. Tussen die eerste inademing en laatste uitademing gebeurt het leven. Zo gesteld is het best simpel niet :-)
Ademen is van levensbelang. Wanneer je graag aan bewust-zijn en gezondheid wil werken dan is aandacht geven aan je ademhaling absoluut een eerste goede stap.
Hoe vaak hou je niet je adem in als iets spannend wordt of inspanning vraagt.
Hoe hoog je adem zit, in je borst of in je buik, is een signaal of je in je hoofd zit of meer in contact bent met je hele lichaam.
Wanneer je ademhaling rustig en diep is gaat geef je aan het lichaam een signaal; alles is ok. Geen stress. En wijs als het lichaam is zal het dan ook ontspannen.
Bij het testen van spieren is dit altijd het eerste dat opvalt. Ik breng een lichaamsdeel in positie en vraag deze in de positie te houden terwijl ik lichte druk geef. Bij een sterke spier (dat wil zeggen een spier die geen stress ervaart) is dit geen probleem want dit kost geen enkele energie.
Maar 9 van de 10 mensen gaan bij een "zwakke" spier de adem inhouden op de spier toch op zijn plek te houden. Wat dus heel veel energie kost. Dan vraag ik om door te blijven ademen en dan zakt de spier er alsnog doorheen. Dit simpele inzicht brengt vaak al een heleboel teweeg.
Even doorzetten, even volhouden, ik ben niet zwak, mag me niet zwak tonen.
Zelf merk ik dat als ik begin te ontspannen dat ik dieper kan ademhalen en heel veel ga zuchten. Daardoor ontstaat er meer en meer een gevoel van ruimte. Eerst in mijn longen dan volgt het middenrif en tenslotte in mijn buik. Hoe meer ruimte ik beleef in mijn lichaam/ ademhaling, des te meer ruimte er ontstaat in mijn hoofd. Al die kleine en grote piekerzaken/ to do lijstjes/ hoe het leven zou moeten zijn lijken minder belangrijk. Lijken wel een soort op te lossen in de lucht. Nu ik het zo opschrijf bedenk ik me opeens dat ademen natuurlijk ook letterlijk en figuurlijk lucht geeft. Mooi inzicht weer.
Alles begint met bewustwording. Begin eens met 1x per dag aandacht te geven aan je ademhaling. En observeer. Hoe voelt het, waar gaat de ademhaling naar toe. Zit het hoog of laag. En voel dan wat er gebeurt als je een keer bewust ademhaalt. Verandert er misschien iets; in je houding of in je gedachten? Van daaruit wellicht steeds een stapje verder. Een meditatie met ademhaling of voor het slapen gaan je handen op je buik en dan naar je handen ademen.
Op dit moment doe ik zelf regelmatig een afwisselende door één neusgat ademhaling. Mijn hoofd wordt daar heel helder van en verkoudheden lijken veel sneller over te gaan. Wanneer je je rechterhand gebruikt sluit je je rechter neusgat met je duim en je linker neusgat met je ringvinger. De middel en wijsvinger plaats je op je derde oog, tussen je wenkbrauwen. Afwisselend adem je door je linkerneusgat in,rechterneusgat is dan gesloten), even pauze met beide neusgaten afgesloten, door je rechterneusgat uit (linker neusgat is dan afgesloten) dan weer door de rechter in, afsluiten even pauze en vice versa.
Wanneer je hier graag een plaatje/ video bij ziet dan raad ik je aan te googelen op Nadi Sodhanam
Experimenteer, blijf ademhalen en vind dat wat voor jou goed voelt!
Ademen is van levensbelang. Wanneer je graag aan bewust-zijn en gezondheid wil werken dan is aandacht geven aan je ademhaling absoluut een eerste goede stap.
Hoe vaak hou je niet je adem in als iets spannend wordt of inspanning vraagt.
Hoe hoog je adem zit, in je borst of in je buik, is een signaal of je in je hoofd zit of meer in contact bent met je hele lichaam.
Wanneer je ademhaling rustig en diep is gaat geef je aan het lichaam een signaal; alles is ok. Geen stress. En wijs als het lichaam is zal het dan ook ontspannen.
Bij het testen van spieren is dit altijd het eerste dat opvalt. Ik breng een lichaamsdeel in positie en vraag deze in de positie te houden terwijl ik lichte druk geef. Bij een sterke spier (dat wil zeggen een spier die geen stress ervaart) is dit geen probleem want dit kost geen enkele energie.
Maar 9 van de 10 mensen gaan bij een "zwakke" spier de adem inhouden op de spier toch op zijn plek te houden. Wat dus heel veel energie kost. Dan vraag ik om door te blijven ademen en dan zakt de spier er alsnog doorheen. Dit simpele inzicht brengt vaak al een heleboel teweeg.
Even doorzetten, even volhouden, ik ben niet zwak, mag me niet zwak tonen.
Zelf merk ik dat als ik begin te ontspannen dat ik dieper kan ademhalen en heel veel ga zuchten. Daardoor ontstaat er meer en meer een gevoel van ruimte. Eerst in mijn longen dan volgt het middenrif en tenslotte in mijn buik. Hoe meer ruimte ik beleef in mijn lichaam/ ademhaling, des te meer ruimte er ontstaat in mijn hoofd. Al die kleine en grote piekerzaken/ to do lijstjes/ hoe het leven zou moeten zijn lijken minder belangrijk. Lijken wel een soort op te lossen in de lucht. Nu ik het zo opschrijf bedenk ik me opeens dat ademen natuurlijk ook letterlijk en figuurlijk lucht geeft. Mooi inzicht weer.
Alles begint met bewustwording. Begin eens met 1x per dag aandacht te geven aan je ademhaling. En observeer. Hoe voelt het, waar gaat de ademhaling naar toe. Zit het hoog of laag. En voel dan wat er gebeurt als je een keer bewust ademhaalt. Verandert er misschien iets; in je houding of in je gedachten? Van daaruit wellicht steeds een stapje verder. Een meditatie met ademhaling of voor het slapen gaan je handen op je buik en dan naar je handen ademen.
Op dit moment doe ik zelf regelmatig een afwisselende door één neusgat ademhaling. Mijn hoofd wordt daar heel helder van en verkoudheden lijken veel sneller over te gaan. Wanneer je je rechterhand gebruikt sluit je je rechter neusgat met je duim en je linker neusgat met je ringvinger. De middel en wijsvinger plaats je op je derde oog, tussen je wenkbrauwen. Afwisselend adem je door je linkerneusgat in,rechterneusgat is dan gesloten), even pauze met beide neusgaten afgesloten, door je rechterneusgat uit (linker neusgat is dan afgesloten) dan weer door de rechter in, afsluiten even pauze en vice versa.
Wanneer je hier graag een plaatje/ video bij ziet dan raad ik je aan te googelen op Nadi Sodhanam
Experimenteer, blijf ademhalen en vind dat wat voor jou goed voelt!
- Published on
Onze jongste zoon wordt deze maand tien jaar!. Jeetje wat een mijlpaal. Voor hem maar ook zeker voor mij. Bij de oudste vond ik het ook een mijlpaal maar dan heb je nog de jongste nog. Nu hij ook tien wordt kan ik echt niet meer spreken over mijn kleine kinderen. Ik heb nu gewoon grote kinderen, en dat maakt mij ook wel oud op de een of andere manier.
Alle clichés zijn, als altijd, waar. De tijd is voorbij gevlogen. Het leek wel gisteren dat ik dat mannetje thuis bij ons op bed op de wereld zette. 34 graden was het die dag. En hij houdt nog steeds niet van kou. Gelijk verliefd was ik op dit kleine mannetje. Wat volgens mij voor een groot deel lag aan de hormonen. De eerste bevalling was opgewekt, en eindigde met een ruggenprik. Deze bevalling was "normaal" thuis, en niet door enige medicatie verstoord of afgevlakt. De hormonen konden daardoor hun natuurlijke gang gaan, met een grote roze wolk als gevolg.
Met de geboorte van de tweede werd de oudste opeens groot. Ik weet nog dat ik mijn oudste toestopte in zijn bed en naar zijn voetjes keek. Die waren heel klein. Maar omdat de voetjes van zijn 1 week oude broer veel en veel kleiner waren, leken die van hem opeens heel groot. Vanaf dat moment was hij echt ook de grote broer.
En zo verschuift alles in een gezin met de geboorte van een kind. Of het nu de eerste, tweede ,derde, vierde, of vijtiende is
Als tweede geboren worden heeft toch wel een hoop voordelen. Een stuk meer ontspannen mama bijvoorbeeld. Wat dan ook weer van invloed op het kind is. Kreeg je de tweede maar eerst heb ik vaak gedacht en gezegd. Onzin natuurlijk want bij je eerste kind wordt jezelf ook als moeder geboren. Met (veel) vallen en opstaan.
De afgelopen tien jaar hebben we een piepkleine baby op zien groeien tot een prachtig kind. En zoveel als er veranderd is deze afgelopen tien jaar, zoveel gaat er nog veranderen de komende tien jaar. Van kind tot volwassene.
Soms slaat de schrik me om mijn hart, kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen. Maar vooral ben ik heel erg benieuwd en nieuwsgierig naar wat er gaat worden van deze twee mooie mannen.
Dit prachtige liedje van Claudia zegt eigenlijk alles. Ook te vinden op de cd Alles is goed, en alle liedjes zijn even mooi.
Samen zingen tijdens de taakjes na het eten; hoeveel geluk kan een mens hebben. Laten we maar proosten op de toekomst.
Alle clichés zijn, als altijd, waar. De tijd is voorbij gevlogen. Het leek wel gisteren dat ik dat mannetje thuis bij ons op bed op de wereld zette. 34 graden was het die dag. En hij houdt nog steeds niet van kou. Gelijk verliefd was ik op dit kleine mannetje. Wat volgens mij voor een groot deel lag aan de hormonen. De eerste bevalling was opgewekt, en eindigde met een ruggenprik. Deze bevalling was "normaal" thuis, en niet door enige medicatie verstoord of afgevlakt. De hormonen konden daardoor hun natuurlijke gang gaan, met een grote roze wolk als gevolg.
Met de geboorte van de tweede werd de oudste opeens groot. Ik weet nog dat ik mijn oudste toestopte in zijn bed en naar zijn voetjes keek. Die waren heel klein. Maar omdat de voetjes van zijn 1 week oude broer veel en veel kleiner waren, leken die van hem opeens heel groot. Vanaf dat moment was hij echt ook de grote broer.
En zo verschuift alles in een gezin met de geboorte van een kind. Of het nu de eerste, tweede ,derde, vierde, of vijtiende is
Als tweede geboren worden heeft toch wel een hoop voordelen. Een stuk meer ontspannen mama bijvoorbeeld. Wat dan ook weer van invloed op het kind is. Kreeg je de tweede maar eerst heb ik vaak gedacht en gezegd. Onzin natuurlijk want bij je eerste kind wordt jezelf ook als moeder geboren. Met (veel) vallen en opstaan.
De afgelopen tien jaar hebben we een piepkleine baby op zien groeien tot een prachtig kind. En zoveel als er veranderd is deze afgelopen tien jaar, zoveel gaat er nog veranderen de komende tien jaar. Van kind tot volwassene.
Soms slaat de schrik me om mijn hart, kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen. Maar vooral ben ik heel erg benieuwd en nieuwsgierig naar wat er gaat worden van deze twee mooie mannen.
Dit prachtige liedje van Claudia zegt eigenlijk alles. Ook te vinden op de cd Alles is goed, en alle liedjes zijn even mooi.
Samen zingen tijdens de taakjes na het eten; hoeveel geluk kan een mens hebben. Laten we maar proosten op de toekomst.
- Published on
Gewoonten. Heerlijk dat we ze hebben. Je moet er toch niet aan denken dat je bij alles wat je doet steeds weer bewust opnieuw moet beslissen hoe je dat gaat aanpakken. Dan is het fijn dat je op een soort routine terug kunt vallen.
Wanneer je kleine kinderen hebt of huisdieren kan je zien hoe gemakkelijk gewoonten ontstaan. Zo ging mijn zoontje, toen hij een jaar of twee was, met zijn vader mee boodschappen doen. Hij zelf op zijn kleine fietsje met zijwieltjes. Halverwege moest hij plassen, en omdat je wel even bezig bent op zo'n klein fietsje was een boom snel gevonden. Sinds die ene keer was die boom een trigger geworden. Iedere keer dat hij er langs kwam; oh plassen. Een nieuwe gewoonte was geboren.
Als pasgeboren moeder op zoek naar houvast las ik in een opvoedboek; begin zoals je wilt eindigen. Met betrekking tot baby's ging het er dan over dat als je je kind in slaap sust en wiegt; wil je dat ook nog doen als hij drie is en stukken zwaarder.
Eén van de weinige tips waar ik wel iets mee kon. En deze tip kan je natuurlijk ook heel goed voor jezelf toepassen. Wanneer je merkt dat je een nieuwe gewoonte aan het ontwikkelen bent kan je deze even langs de meetlat houden. Zo is voor mij 's avonds snoepen op de bank een hele gemakkelijke gewoonte die niet zo heel goed voor me is maar soms toch de kop opsteekt. Begin zoals je wilt eindigen is dan even een wake-up call om er een bewuste beslissing van te maken in plaats van een routinematige handeling. Wil ik iedere avond snoepend op de bank zitten? Nee dus. Tijd voor afleiding, en een andere routine.
Want hoe verander je nu een gewoonte. Dat is wellicht wel 1 van de moeilijkste dingen die er is. Juist omdat er zoveel op routine is en weinig nadenken.
Begin met hele kleine stapjes is een advies. Dus als je wil gaan hardlopen niet gelijk van jezelf verwachten dat je 5 kilometer rent. Eerst maar eens 1 minuut en dat stapje voor stapje uitbouwen.
Sinds begin dit jaar heb ik voor mijzelf een hele fijne ochtendroutine ontwikkelt. Iedere ochtend om half zeven sta ik op om een half uur yoga te doen. Eerst nog onder begeleiding van Adriene met haar 30 dagen Yoga Camp maar sinds dat is afgelopen doe ik het helemaal zelf. Wauw echt zo fijn!
Deze nieuwe gewoonte had echter 1 heel groot obstakel, en dat was het tijdstip dat ik had bedacht. Half zeven 's ochtends. Nu denk je misschien, wat is er met half zeven 's ochtends?
Nou dat is het volgende; ik heb echt een hekel aan vroeg opstaan, het liefste druk ik nog 7x op de snoozeknop om nog even te kunnen blijven liggen.
Maar half zeven bleek absoluut het fijnste moment om dit half uurtje in te plannen. Kon ik het gelijk afstrepen,me trots te voelen, en hoef ik niet de hele dag te denken; "oja ik moet nog yoga doen"
De remedie tegen de gewoonte om een hekel aan vroeg op staan te hebben was de eerste weken; niet nadenken. Ik had met mezelf de afspraak gemaakt. Als de wekker gaat sta ik op punt. Ik mag niet nadenken. Dus niet van; "o wat lig ik lekker", "nog heeeeeel even", "ik heb echt te kort geslapen". Kortom alle smoesjes die ik maar kon bedenken om eronder uit te komen.
En wat denk je? Tot mijn eigen verbazing helpt dat enorm! Net doen of het al een gewoonte is dus.
Nu twee maanden verder is de voldoening van wel vroeg opstaan, en een half uur bewegen veel groter dan blijven liggen, en voilla een nieuwe gewoonte is geboren. En als bonus nog een "goede" ook. De hele dag heb ik het gevoel de dag voor te zijn in plaats van achter de feiten aan te lopen cq te rennen.Gevolg; minder stress en meer gevoel van ruimte en tijd.
Als je digitaal bent ingesteld dan zijn er ook allerlei apps (bijvoorbeeld HabbitForge) te installeren waar je je nieuwe aan te leren gewoontes (of af te leren gewoontes) in kunt voeren, en aan het eind van de maand krijg je dan in een mooie grafiek hoe dat gelukt is.
Ik ben benieuwd naar welke gewoontes jij zou willen in- of afvoeren in je leven en hoe jij dat aanpakt om dat te laten slagen.
Wanneer je kleine kinderen hebt of huisdieren kan je zien hoe gemakkelijk gewoonten ontstaan. Zo ging mijn zoontje, toen hij een jaar of twee was, met zijn vader mee boodschappen doen. Hij zelf op zijn kleine fietsje met zijwieltjes. Halverwege moest hij plassen, en omdat je wel even bezig bent op zo'n klein fietsje was een boom snel gevonden. Sinds die ene keer was die boom een trigger geworden. Iedere keer dat hij er langs kwam; oh plassen. Een nieuwe gewoonte was geboren.
Als pasgeboren moeder op zoek naar houvast las ik in een opvoedboek; begin zoals je wilt eindigen. Met betrekking tot baby's ging het er dan over dat als je je kind in slaap sust en wiegt; wil je dat ook nog doen als hij drie is en stukken zwaarder.
Eén van de weinige tips waar ik wel iets mee kon. En deze tip kan je natuurlijk ook heel goed voor jezelf toepassen. Wanneer je merkt dat je een nieuwe gewoonte aan het ontwikkelen bent kan je deze even langs de meetlat houden. Zo is voor mij 's avonds snoepen op de bank een hele gemakkelijke gewoonte die niet zo heel goed voor me is maar soms toch de kop opsteekt. Begin zoals je wilt eindigen is dan even een wake-up call om er een bewuste beslissing van te maken in plaats van een routinematige handeling. Wil ik iedere avond snoepend op de bank zitten? Nee dus. Tijd voor afleiding, en een andere routine.
Want hoe verander je nu een gewoonte. Dat is wellicht wel 1 van de moeilijkste dingen die er is. Juist omdat er zoveel op routine is en weinig nadenken.
Begin met hele kleine stapjes is een advies. Dus als je wil gaan hardlopen niet gelijk van jezelf verwachten dat je 5 kilometer rent. Eerst maar eens 1 minuut en dat stapje voor stapje uitbouwen.
Sinds begin dit jaar heb ik voor mijzelf een hele fijne ochtendroutine ontwikkelt. Iedere ochtend om half zeven sta ik op om een half uur yoga te doen. Eerst nog onder begeleiding van Adriene met haar 30 dagen Yoga Camp maar sinds dat is afgelopen doe ik het helemaal zelf. Wauw echt zo fijn!
Deze nieuwe gewoonte had echter 1 heel groot obstakel, en dat was het tijdstip dat ik had bedacht. Half zeven 's ochtends. Nu denk je misschien, wat is er met half zeven 's ochtends?
Nou dat is het volgende; ik heb echt een hekel aan vroeg opstaan, het liefste druk ik nog 7x op de snoozeknop om nog even te kunnen blijven liggen.
Maar half zeven bleek absoluut het fijnste moment om dit half uurtje in te plannen. Kon ik het gelijk afstrepen,me trots te voelen, en hoef ik niet de hele dag te denken; "oja ik moet nog yoga doen"
De remedie tegen de gewoonte om een hekel aan vroeg op staan te hebben was de eerste weken; niet nadenken. Ik had met mezelf de afspraak gemaakt. Als de wekker gaat sta ik op punt. Ik mag niet nadenken. Dus niet van; "o wat lig ik lekker", "nog heeeeeel even", "ik heb echt te kort geslapen". Kortom alle smoesjes die ik maar kon bedenken om eronder uit te komen.
En wat denk je? Tot mijn eigen verbazing helpt dat enorm! Net doen of het al een gewoonte is dus.
Nu twee maanden verder is de voldoening van wel vroeg opstaan, en een half uur bewegen veel groter dan blijven liggen, en voilla een nieuwe gewoonte is geboren. En als bonus nog een "goede" ook. De hele dag heb ik het gevoel de dag voor te zijn in plaats van achter de feiten aan te lopen cq te rennen.Gevolg; minder stress en meer gevoel van ruimte en tijd.
Als je digitaal bent ingesteld dan zijn er ook allerlei apps (bijvoorbeeld HabbitForge) te installeren waar je je nieuwe aan te leren gewoontes (of af te leren gewoontes) in kunt voeren, en aan het eind van de maand krijg je dan in een mooie grafiek hoe dat gelukt is.
Ik ben benieuwd naar welke gewoontes jij zou willen in- of afvoeren in je leven en hoe jij dat aanpakt om dat te laten slagen.
- Published on
Een van de mooiste aspecten van een sessie vind ik altijd het luisteren naar het (levens)verhaal van mensen. Ieder verhaal zo uniek en soms zo onmogelijk. Dat je je afvraagt hoe het kan dat iemand überhaupt nog overeind staat. Wat een moed en veerkracht tonen mensen toch iedere keer weer om te kunnen overleven.
Misschien is het goed kunnen luisteren wel 1 van de belangrijkste instrumenten van een ieder met een beroep dat wil bijdragen aan gezondheid en welzijn. Regelmatig hoor ik dat mensen bij de huisarts/ specialist/therapeut zijn geweest, en enigszins teleurgesteld raken dat er niet goed wordt geluisterd. Dat de klachten worden afgewimpeld of dat wat mensen vertellen niet letterlijk wordt genomen. Dat iemand zegt; "het zit in mijn bot", maar dat daar pas een paar maanden later bij aanhoudende klachten er bij toeval achter wordt gekomen dat er inderdaad een flinke vergevorderde ontsteking in het bot zit.
Een openbaring wat luisteren betreft waren mijn recente bezoekjes aan een homeopaat. Eigenlijk alles wat ik vertelde wees op een bepaald homeopathisch middel dat van toepassing was op dat moment. Iedere klacht of gevoel staat beschreven in een dik lijvig werk. Dus mijn gevoel van druk op de lever stond er in, en ook mijn duizeligheid kwam er in voor. Wonderbaarlijk. Vooral omdat ik me zo gehoord voelde. Ok deze klacht is niet raar of vaag maar geeft juist de goede weg aan. Er werd echt naar mij of beter nog naar mijn lichaam geluisterd. Alles mag er zijn.
Een erg ontroerend boek dat ik pas heb gelezen is Wervelkind van Hanna Bofaert. Een waar gebeurd verhaal van een vrouw die werkelijk afschuwelijke dingen in haar jeugd meemaakt. En over haar weg naar herstel tijdens haar volwassen leven. Wat voor mij de essentie was in dit verhaal dat zij pas echt kon gaan helen nadat zij een therapeut vond die naar haar wilde luisteren. Onvoorwaardelijk "zonder opgetrokken wenkbrauwen" zoals ze zelf zo mooi schrijft. Juist omdat zij zelf aan het twijfelen was of dit haar allemaal echt was overkomen had ze iemand nodig die haar verhaal serieus nam.
Op het moment dat ik het boek uit had las ik gelijk daarna in Yoga magazine een mooie voorproefje van het boek van Lisette Thooft; Kom uit je hoofd. Therapeuten die haar vertellen dat ze boos moet zijn als ze huilt of niet moet nadenken over voelen, maar niet kunnen uitleggen hoe je dan moet gaan voelen. Waarna ze met een gevoel overblijft niet het juiste te doen of te voelen.
Oordelen of je eigen verhaal ergens langs leggen is zo menselijk. Door dit boek en artikel werd ik er weer even aan herinnerd hoe belangrijk het is om open te staan voor het verhaal dat iemand vertelt. Niet alleen als therapeut maar ook als mens. En hoeveel vertrouwen en moed het soms vraagt om je verhaal te kunnen vertellen. Vertrouwen in de ander maar zeker ook in jezelf.
Misschien is het goed kunnen luisteren wel 1 van de belangrijkste instrumenten van een ieder met een beroep dat wil bijdragen aan gezondheid en welzijn. Regelmatig hoor ik dat mensen bij de huisarts/ specialist/therapeut zijn geweest, en enigszins teleurgesteld raken dat er niet goed wordt geluisterd. Dat de klachten worden afgewimpeld of dat wat mensen vertellen niet letterlijk wordt genomen. Dat iemand zegt; "het zit in mijn bot", maar dat daar pas een paar maanden later bij aanhoudende klachten er bij toeval achter wordt gekomen dat er inderdaad een flinke vergevorderde ontsteking in het bot zit.
Een openbaring wat luisteren betreft waren mijn recente bezoekjes aan een homeopaat. Eigenlijk alles wat ik vertelde wees op een bepaald homeopathisch middel dat van toepassing was op dat moment. Iedere klacht of gevoel staat beschreven in een dik lijvig werk. Dus mijn gevoel van druk op de lever stond er in, en ook mijn duizeligheid kwam er in voor. Wonderbaarlijk. Vooral omdat ik me zo gehoord voelde. Ok deze klacht is niet raar of vaag maar geeft juist de goede weg aan. Er werd echt naar mij of beter nog naar mijn lichaam geluisterd. Alles mag er zijn.
Een erg ontroerend boek dat ik pas heb gelezen is Wervelkind van Hanna Bofaert. Een waar gebeurd verhaal van een vrouw die werkelijk afschuwelijke dingen in haar jeugd meemaakt. En over haar weg naar herstel tijdens haar volwassen leven. Wat voor mij de essentie was in dit verhaal dat zij pas echt kon gaan helen nadat zij een therapeut vond die naar haar wilde luisteren. Onvoorwaardelijk "zonder opgetrokken wenkbrauwen" zoals ze zelf zo mooi schrijft. Juist omdat zij zelf aan het twijfelen was of dit haar allemaal echt was overkomen had ze iemand nodig die haar verhaal serieus nam.
Op het moment dat ik het boek uit had las ik gelijk daarna in Yoga magazine een mooie voorproefje van het boek van Lisette Thooft; Kom uit je hoofd. Therapeuten die haar vertellen dat ze boos moet zijn als ze huilt of niet moet nadenken over voelen, maar niet kunnen uitleggen hoe je dan moet gaan voelen. Waarna ze met een gevoel overblijft niet het juiste te doen of te voelen.
Oordelen of je eigen verhaal ergens langs leggen is zo menselijk. Door dit boek en artikel werd ik er weer even aan herinnerd hoe belangrijk het is om open te staan voor het verhaal dat iemand vertelt. Niet alleen als therapeut maar ook als mens. En hoeveel vertrouwen en moed het soms vraagt om je verhaal te kunnen vertellen. Vertrouwen in de ander maar zeker ook in jezelf.
- Published on
Mijn eerste impuls was om deze blog de titel onzichtbaar te geven, om dan terloops te melden dat dit een jubileum blog is. Een totaal andere lading of je een blog nu onzichtbaar of jubileum noemt kan je best stellen.
Een jubileum dus deze maand. Twee jaar geleden poste ik mijn eerste blog. En dat was op zijn zachtst gezegd best een overwinning.
Want, en hier komt het bruggetje naar de andere titel; het liefst ben ik altijd een beetje onzichtbaar. Nogal Yin van aard. Lekker binnen wat rommelen met een haakwerk en een kop koffie. Van een afstandje bekijken wat er allemaal gebeurd. Ik schreeuw mijn mening niet van de daken, en beweeg me graag wat op de achtergrond. Heerlijk in dat kleine bolletje; mijn comfort zone. Bescheiden, niet te gek. Als coach/ therapeut best fijne eigenschappen om iemand te kunnen ondersteunen.
Maar wat ik 7 jaar geleden niet had bedacht toen ik mij als doel stelde binnen 5 jaar een praktijk te hebben, is dat je ook ondernemer wordt met een praktijk.
En dat vraagt stappen. Naar buiten treden. Yang. Jezelf laten zien en aanprijzen.Leiding nemen, energie. Zichtbaar zijn. In mezelf geloven als mens en als kinesioloog. Pffff, compleet tegenovergesteld naar mijn zojuist geschetste aard.
Ondernemer zijn blijkt de beste leerschool voor alles wat ik eng en moeilijk vind. Aan de andere kant zat hoe het "moest" misschien alleen in maar in mijn hoofd. Want als veel van deze manier mij alleen maar heel veel energie kost, is het dan de manier die bij mij past?
Stapje voor stapje kom ik er achter dat de beste strategie is om vanuit mijzelf de praktijk te ontwikkelen. Nee dat gaat niet snel, en ook niet met een hoop bombarie maar wel op een tempo dat ik kan bijbenen.
En vanuit mij betekent ook ik hoef niet op een mannelijke manier een onderneming neer te zetten, maar mag dat op mijn vrouwelijke manier doen.
Flexibel zijn, steeds weer een keuze maken vanuit; wat voelt goed voor mij. Een ruimte buitenshuis huren vond ik in zoverre prettig vanwege een "professionele" uitstraling. Alleen bleek het heen en weer rennen, de tijdsdruk van per uur huren, en me niet thuis voelen uiteindelijk niet te werken.
Nu vanuit huis, letterlijk in de huiskamer. O help wat zullen mensen wel niet denken.
Maar wat geeft het een rust, in mijn eigen omgeving met alles bij de hand. Zelf bepalen hoeveel tijd er nodig is. En hoe erg is het dat mensen zien hoe ik woon, en dat het misschien niet altijd even netjes en opgeruimd is. Therapeuten zijn echt net mensen.
En wat te doen met Facebook. Ook dat medium leek mij meer energie te kosten dan op te leveren. Dus sinds een jaar ben ik Facebookloos. Mis ik het; nee. Wat levert het me op? Heel veel rust. Al blijft de kriebel de boot te missen. Want je moet toch als ondernemer op Facebook om mensen te bereiken.
Een groot avontuur dat ondernemen. Leuk, hard werken, inspirerend, ook wel frustrerend, inspannend en soms magisch als alles in elkaar lijkt te vallen en even vanzelf gaat. In ieder geval een uitnodiging om zo af en toe uit je comfort zone te stappen.
Wanneer je er middenin zit is het soms moeilijk om te zien wat er allemaal al is bereikt.
Terugkijken kan dan helpen.
Vanaf de eerste keer dat ik mijn website publiceerde naar de eerste echte klant, naar het schrijven van een maandelijkse blog, naar een praatje houden voor een paar mensen over Kinesiologie.
Van tevoren had ik gedacht; brrr mij niet gezien. Maar als het stapje voor stapje gaat valt het niet eens zo op, en groeit en bloeit er ondertussen van alles in mijn praktijk en leven. Word ik steeds meer "zichtbaar".
Het leven is een feest maar je moet wel zelf de slingers ophangen. Deze maand is het feest vanwege mijn tweejarig blog jubileum. En daar hoort een traktatie bij. Daarom de hele maand februari een gehaakte slinger kado bij een sessie.
Kom je stapje voor stapje op jouw manier het leven (leren) vieren?
Een jubileum dus deze maand. Twee jaar geleden poste ik mijn eerste blog. En dat was op zijn zachtst gezegd best een overwinning.
Want, en hier komt het bruggetje naar de andere titel; het liefst ben ik altijd een beetje onzichtbaar. Nogal Yin van aard. Lekker binnen wat rommelen met een haakwerk en een kop koffie. Van een afstandje bekijken wat er allemaal gebeurd. Ik schreeuw mijn mening niet van de daken, en beweeg me graag wat op de achtergrond. Heerlijk in dat kleine bolletje; mijn comfort zone. Bescheiden, niet te gek. Als coach/ therapeut best fijne eigenschappen om iemand te kunnen ondersteunen.
Maar wat ik 7 jaar geleden niet had bedacht toen ik mij als doel stelde binnen 5 jaar een praktijk te hebben, is dat je ook ondernemer wordt met een praktijk.
En dat vraagt stappen. Naar buiten treden. Yang. Jezelf laten zien en aanprijzen.Leiding nemen, energie. Zichtbaar zijn. In mezelf geloven als mens en als kinesioloog. Pffff, compleet tegenovergesteld naar mijn zojuist geschetste aard.
Ondernemer zijn blijkt de beste leerschool voor alles wat ik eng en moeilijk vind. Aan de andere kant zat hoe het "moest" misschien alleen in maar in mijn hoofd. Want als veel van deze manier mij alleen maar heel veel energie kost, is het dan de manier die bij mij past?
Stapje voor stapje kom ik er achter dat de beste strategie is om vanuit mijzelf de praktijk te ontwikkelen. Nee dat gaat niet snel, en ook niet met een hoop bombarie maar wel op een tempo dat ik kan bijbenen.
En vanuit mij betekent ook ik hoef niet op een mannelijke manier een onderneming neer te zetten, maar mag dat op mijn vrouwelijke manier doen.
Flexibel zijn, steeds weer een keuze maken vanuit; wat voelt goed voor mij. Een ruimte buitenshuis huren vond ik in zoverre prettig vanwege een "professionele" uitstraling. Alleen bleek het heen en weer rennen, de tijdsdruk van per uur huren, en me niet thuis voelen uiteindelijk niet te werken.
Nu vanuit huis, letterlijk in de huiskamer. O help wat zullen mensen wel niet denken.
Maar wat geeft het een rust, in mijn eigen omgeving met alles bij de hand. Zelf bepalen hoeveel tijd er nodig is. En hoe erg is het dat mensen zien hoe ik woon, en dat het misschien niet altijd even netjes en opgeruimd is. Therapeuten zijn echt net mensen.
En wat te doen met Facebook. Ook dat medium leek mij meer energie te kosten dan op te leveren. Dus sinds een jaar ben ik Facebookloos. Mis ik het; nee. Wat levert het me op? Heel veel rust. Al blijft de kriebel de boot te missen. Want je moet toch als ondernemer op Facebook om mensen te bereiken.
Een groot avontuur dat ondernemen. Leuk, hard werken, inspirerend, ook wel frustrerend, inspannend en soms magisch als alles in elkaar lijkt te vallen en even vanzelf gaat. In ieder geval een uitnodiging om zo af en toe uit je comfort zone te stappen.
Wanneer je er middenin zit is het soms moeilijk om te zien wat er allemaal al is bereikt.
Terugkijken kan dan helpen.
Vanaf de eerste keer dat ik mijn website publiceerde naar de eerste echte klant, naar het schrijven van een maandelijkse blog, naar een praatje houden voor een paar mensen over Kinesiologie.
Van tevoren had ik gedacht; brrr mij niet gezien. Maar als het stapje voor stapje gaat valt het niet eens zo op, en groeit en bloeit er ondertussen van alles in mijn praktijk en leven. Word ik steeds meer "zichtbaar".
Het leven is een feest maar je moet wel zelf de slingers ophangen. Deze maand is het feest vanwege mijn tweejarig blog jubileum. En daar hoort een traktatie bij. Daarom de hele maand februari een gehaakte slinger kado bij een sessie.
Kom je stapje voor stapje op jouw manier het leven (leren) vieren?
- Published on
Kies je voor liefde of voor angst?
Iedere dag en ieder moment heb je deze keuze.
Volgens Marianne Williamson in het boek Terugkeer naar liefde,ontstaan oorlogen niet door een god die het slecht met ons voor heeft, maar door onze keuze voor angst in plaats van liefde.
Vorig jaar heb ik met Valentijnsdag al eens een hartjesactie/ love bombing gehouden. Een gehaakt hartje per post opgestuurd met een mooie tekst. Superleuk om mensen zo te verrassen. En laatst zei iemand tegen mij; ik heb je hartje nog steeds.
Maar waarom eigenlijk wachten tot Valentijnsdag of mij beperken tot 1 moment per jaar om liefde de wereld in te brengen. Juist nu in deze tijden waar angst en wantrouwen overheersen mag, wat zeg ik moet, liefde ruimte krijgen.
Laten we 2016 uitroepen tot het jaar van de liefde!
Zoals Claudia de Breij zo mooi zei in haar show Teerling ; als haat zich als een olievlek kan verspreiden, dan moet dat met liefde toch zeker ook kunnen.
Dus kan je wel een steuntje in liefde of in de rug gebruiken? Een kleine talisman om je te herinneren aan de liefde (voor jezelf)?
Vraag dan nu een met liefde gehaakt hartje aan;
Mail me je adresgegevens* via info@ontdekkinesiologie.nl en "Love will be on it's way"
Natuurlijk, of misschien wel juist, mag je ook een hartje voor iemand anders aanvragen.
*Uiteraard worden alle persoonlijke gegevens vertrouwelijk behandeld, en niet gebruikt voor commerciële doeleinden.
Iedere dag en ieder moment heb je deze keuze.
Volgens Marianne Williamson in het boek Terugkeer naar liefde,ontstaan oorlogen niet door een god die het slecht met ons voor heeft, maar door onze keuze voor angst in plaats van liefde.
Vorig jaar heb ik met Valentijnsdag al eens een hartjesactie/ love bombing gehouden. Een gehaakt hartje per post opgestuurd met een mooie tekst. Superleuk om mensen zo te verrassen. En laatst zei iemand tegen mij; ik heb je hartje nog steeds.
Maar waarom eigenlijk wachten tot Valentijnsdag of mij beperken tot 1 moment per jaar om liefde de wereld in te brengen. Juist nu in deze tijden waar angst en wantrouwen overheersen mag, wat zeg ik moet, liefde ruimte krijgen.
Laten we 2016 uitroepen tot het jaar van de liefde!
Zoals Claudia de Breij zo mooi zei in haar show Teerling ; als haat zich als een olievlek kan verspreiden, dan moet dat met liefde toch zeker ook kunnen.
Dus kan je wel een steuntje in liefde of in de rug gebruiken? Een kleine talisman om je te herinneren aan de liefde (voor jezelf)?
Vraag dan nu een met liefde gehaakt hartje aan;
Mail me je adresgegevens* via info@ontdekkinesiologie.nl en "Love will be on it's way"
Natuurlijk, of misschien wel juist, mag je ook een hartje voor iemand anders aanvragen.
*Uiteraard worden alle persoonlijke gegevens vertrouwelijk behandeld, en niet gebruikt voor commerciële doeleinden.
Het is onzin
zegt het verstand
Het is wat het is
zegt de liefde
Het is ongeluk
zegt de berekening
Het is alleen maar verdriet
zegt de angst
Het is uitzichtloos
zegt het inzicht
Het is wat het is
zegt de liefde
Het is belachelijk
zegt de trots
Het is lichtzinnigheid
zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk
zegt de ervaring
Het is wat het is
zegt de liefde
Erich Fried (1921-1988)
Vertaling Remco Campert
zegt het verstand
Het is wat het is
zegt de liefde
Het is ongeluk
zegt de berekening
Het is alleen maar verdriet
zegt de angst
Het is uitzichtloos
zegt het inzicht
Het is wat het is
zegt de liefde
Het is belachelijk
zegt de trots
Het is lichtzinnigheid
zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk
zegt de ervaring
Het is wat het is
zegt de liefde
Erich Fried (1921-1988)
Vertaling Remco Campert