- Published on
Laatst werd ik wakker omdat het zo donker was. Er bleek geen stroom te zijn. Niet in huis, niet in de straat, en naar later bleek; zelfs niet in de hele stad.
Ik gooide mijn plannen om, ik zou namelijk twee uur lang gaan wandelen naar mijn werk maar dat leek me zo in het donker niet zo'n goed idee, en besloot in bed even af te wachten wat er zou gaan gebeuren,
Nee dan mijn man. Die wordt wakker constateert dat er geen stroom is. Duikt ergens een lamp die op batterijen werkt op, en gaat gewoon beginnen aan zijn ochtendritueel.
Dat is even in een notendop het verschil tussen mij en mijn man in het oplossen van problemen. Ik wacht af, hij gaat handelen.
Voor beide manieren valt wat te zeggen. Het wordt alleen lastig als je wordt gevraagd uit je comfortzone te gaan. Vaak zitten we daar zo vast in dat er geen andere manier mogelijk lijkt. Dat is waar stress begint. Wanneer je vast zit in de voor jou tot dan toe goed werkenden gewoontes en overtuigingen en niet anders kan.
Voor mij is het heel lastig om eens niet af te wachten en gelijk tot actie over te gaan, net zo lastig als het voor mijn man is om niet te handelen maar eens even af te wachten. En zeker als er wat stress bij komt dan schieten we helemaal terug in onze routines en overleefstand.
Balans is voor mij dat je alle kleuren van het palet kunt gebruiken.
Want dat is het wat het leven van je vraagt. Evolutie gaat niet over het overleven door de sterkste te zijn, zoals de evolutietheorie van Darwin vaak word uitgelegd, maar over degene die zich het beste weet aan te passen, flexibel kan zijn dus in je gedrag die een situatie van je vraagt.
Hoe flexibel of vast zit jij in je gewoontes en routine?
Probeer de volgende keer eens precies het tegenovergestelde te doen dan dat je "gewoon" bent. Misschien word je wel verrast door het resultaat.
Ik gooide mijn plannen om, ik zou namelijk twee uur lang gaan wandelen naar mijn werk maar dat leek me zo in het donker niet zo'n goed idee, en besloot in bed even af te wachten wat er zou gaan gebeuren,
Nee dan mijn man. Die wordt wakker constateert dat er geen stroom is. Duikt ergens een lamp die op batterijen werkt op, en gaat gewoon beginnen aan zijn ochtendritueel.
Dat is even in een notendop het verschil tussen mij en mijn man in het oplossen van problemen. Ik wacht af, hij gaat handelen.
Voor beide manieren valt wat te zeggen. Het wordt alleen lastig als je wordt gevraagd uit je comfortzone te gaan. Vaak zitten we daar zo vast in dat er geen andere manier mogelijk lijkt. Dat is waar stress begint. Wanneer je vast zit in de voor jou tot dan toe goed werkenden gewoontes en overtuigingen en niet anders kan.
Voor mij is het heel lastig om eens niet af te wachten en gelijk tot actie over te gaan, net zo lastig als het voor mijn man is om niet te handelen maar eens even af te wachten. En zeker als er wat stress bij komt dan schieten we helemaal terug in onze routines en overleefstand.
Balans is voor mij dat je alle kleuren van het palet kunt gebruiken.
Want dat is het wat het leven van je vraagt. Evolutie gaat niet over het overleven door de sterkste te zijn, zoals de evolutietheorie van Darwin vaak word uitgelegd, maar over degene die zich het beste weet aan te passen, flexibel kan zijn dus in je gedrag die een situatie van je vraagt.
Hoe flexibel of vast zit jij in je gewoontes en routine?
Probeer de volgende keer eens precies het tegenovergestelde te doen dan dat je "gewoon" bent. Misschien word je wel verrast door het resultaat.
- Published on
Communicatie gaat niet zozeer over zenden en ontvangen maar over begrijpen en verbinden.
- Ron vd Jagt -
Al een aantal jaren hebben wij een compromis met de kinderen over de invulling van onze zomervakantie.
Wij kiezen voor een paar dagen wandelen, en daarna mogen zij beslissen waar we de andere twee weken naar toe gaan.
Afgelopen zomervakantie stond er voor het eerst een nachtje wild kamperen op het programma. Eerst een stevige klim en dan de tent opzetten boven op de berg.
Best een beetje spannend want je moet wel op elkaar kunnen bouwen daar boven in het niets.
De oudste is meestal al niet bijster enthousiast over onze sportieve uitstapjes en dit jaar had hij echt de kont tegen de krib gegooid. Maar wij staken lang het hoofd in het zand onder het mom van dat komt wel goed.
Helaas, het bleek dat we toch meer hadden moeten investeren in de communicatie.
Alle neuzen dezelfde kant op krijgen, dat komt niet vanzelf goed. We hadden vooraf de verwachtingen beter moeten uitspreken en het commitment van ieder gezinslid checken lang voordat we op reis gingen.
Puntje bij paaltje was de rugzak van de oudste compleet inefficiënt ingepakt. Gingen we pas rond 11;00 uur echt op pad. Veel te laat en te warm in juli.
Uiteindelijk bleek manlief ook niet fit genoeg en hebben we de tocht verder afgeblazen.
Zoals wij ervan uit gingen dat het gaandeweg wel goed zou komen, zo gaan veel aanstaande ouders ook beginnen aan het avontuur dat ouderschap heet.
Voor de voorbereiding op de bevalling wordt vaak nog wel een cursus gevolgd.
De periode na de bevalling lijkt echter 1 groot zwart gat.
Want je weet natuurlijk ook nog niet wat je niet weet.
De meeste aanstaande ouders denken; het komt wel goed.
Alleen blijkt vaak het romantische idee van samen een kindje krijgen de meest ultieme relatietest te zijn.
Ook hiervoor geldt; bereid je voor.
Om aanstaande ouders hierbij te helpen heb ik een vraag en antwoordspel gemaakt.
Zodat je alvast tijdens de zwangerschap met elkaar in gesprek gaat over de verwachtingen die je van elkaar hebt.
Een begin maken in begrijpen en verbinden. De basis leggen om ook in uitdagende tijden samen verder te kunnen.
Wil je gelijk aan de slag? Dat kan!
Download hieronder jullie 10 vragen;
Wij kiezen voor een paar dagen wandelen, en daarna mogen zij beslissen waar we de andere twee weken naar toe gaan.
Afgelopen zomervakantie stond er voor het eerst een nachtje wild kamperen op het programma. Eerst een stevige klim en dan de tent opzetten boven op de berg.
Best een beetje spannend want je moet wel op elkaar kunnen bouwen daar boven in het niets.
De oudste is meestal al niet bijster enthousiast over onze sportieve uitstapjes en dit jaar had hij echt de kont tegen de krib gegooid. Maar wij staken lang het hoofd in het zand onder het mom van dat komt wel goed.
Helaas, het bleek dat we toch meer hadden moeten investeren in de communicatie.
Alle neuzen dezelfde kant op krijgen, dat komt niet vanzelf goed. We hadden vooraf de verwachtingen beter moeten uitspreken en het commitment van ieder gezinslid checken lang voordat we op reis gingen.
Puntje bij paaltje was de rugzak van de oudste compleet inefficiënt ingepakt. Gingen we pas rond 11;00 uur echt op pad. Veel te laat en te warm in juli.
Uiteindelijk bleek manlief ook niet fit genoeg en hebben we de tocht verder afgeblazen.
Zoals wij ervan uit gingen dat het gaandeweg wel goed zou komen, zo gaan veel aanstaande ouders ook beginnen aan het avontuur dat ouderschap heet.
Voor de voorbereiding op de bevalling wordt vaak nog wel een cursus gevolgd.
De periode na de bevalling lijkt echter 1 groot zwart gat.
Want je weet natuurlijk ook nog niet wat je niet weet.
De meeste aanstaande ouders denken; het komt wel goed.
Alleen blijkt vaak het romantische idee van samen een kindje krijgen de meest ultieme relatietest te zijn.
Ook hiervoor geldt; bereid je voor.
Om aanstaande ouders hierbij te helpen heb ik een vraag en antwoordspel gemaakt.
Zodat je alvast tijdens de zwangerschap met elkaar in gesprek gaat over de verwachtingen die je van elkaar hebt.
Een begin maken in begrijpen en verbinden. De basis leggen om ook in uitdagende tijden samen verder te kunnen.
Wil je gelijk aan de slag? Dat kan!
Download hieronder jullie 10 vragen;
Nu tijd investeren om straks samen sterk te staan. Dat is voor iedereen fijn.
Vera van Os-Keijzer
www.tensia.nl
Koester de Moeder
Vera van Os-Keijzer
www.tensia.nl
Koester de Moeder
- Published on
Eerbied
Na al die jaren bezig te zijn met het lichaam heb ik een diepe eerbied gekregen voor de ingenieusheid en complexiteit van het systeem. Alles is zo prachtig op elkaar afgestemd dat je bijna niet snapt hoe het kan. Dat het werkt en vaak ook nog zo goed.
En toch had ik me nooit beseft dat het lichaam een eigen antwoord heeft op de stress-reactie. Dat er een systeem is van rust en verbondenheid. Zit gewoon in ons allemaal ingebakken. Gratis bijgeleverd. Het enige dat je hoeft te doen om het in werking te zetten is het te koesteren, letterlijk en figuurlijk.
Oxytocine
Mag ik je voorstellen aan het hormoon Oxytocine.
Oxytocine wordt vaak in verband gebracht met bevallen en met moeders en baby's. Helemaal correct. In de periode van de geboorte stijgt de Oxytocine tot ongekende hoogten omdat een goede hechting van levensbelang is voor de baby. Ook dat is weer goed geregeld.
In 1906 werd oxytocine ontdekt door de Britse onderzoeker Sir Henry Dale die merkte dat er in de hypofyse een stof was die de geboorte kon versnellen; oxytocine naar het Griekse "snel" en "bevalling".
Liefdeshormoon
Alleen blijkt dat niet het enige moment dat oxytocine actief is. Het is het liefdeshormoon. Niet alleen aanwezig in vrouwen maar ook bij mannen.
Balans
In het ideale geval zijn de stress-reactie en de rust en verbondenheid reactie in balans.
In de praktijk overheerst het stress-systeem. Het systeem van afbraak en krijgt het rust-en herstelsysteem veel te weinig ruimte. Met als gevolg; uitputting en klachten.
Oxytocine Boost
Hoe verhoog je je oxytocine-peil;
- tijd doorbrengen met mensen waar je je veilig bij voelt
- knuffelen/ huisdieren aaien
- huid op huid contact - massage - zelfmassage
- lekker eten
- warmte (met een dekentje op de bank)
- kijken naar kattenfilmpjes of baby's
- sex/ orgasme
- alles wat jou rust geeft en waar jij blij en gelukkig van wordt
Liefdevolle acties
Voor mij voelt dit als een veel prettigere richtlijn dan; als je last hebt van stress dan moet je ontspannen. Ik heb gemerkt dat veel mensen daar veel stress van krijgen. Omdat ze moeten ontspannen wat dan niet lukt, en dat ze daar dan weer stress van krijgen.
Als je jezelf de vraag stelt; hoe kan ik mijn oxytocine-peil verhogen? Dan kan je liefdevolle acties in werking zetten die je lichaam als het ware vanzelf tot rust brengen.
Wat ga jij vandaag doen waar je blij en gelukkig van wordt?
Ik lees het graag in de reacties
Vera van Os-Keijzer
www.tensia.nl
Koester de Moeder
Na al die jaren bezig te zijn met het lichaam heb ik een diepe eerbied gekregen voor de ingenieusheid en complexiteit van het systeem. Alles is zo prachtig op elkaar afgestemd dat je bijna niet snapt hoe het kan. Dat het werkt en vaak ook nog zo goed.
En toch had ik me nooit beseft dat het lichaam een eigen antwoord heeft op de stress-reactie. Dat er een systeem is van rust en verbondenheid. Zit gewoon in ons allemaal ingebakken. Gratis bijgeleverd. Het enige dat je hoeft te doen om het in werking te zetten is het te koesteren, letterlijk en figuurlijk.
Oxytocine
Mag ik je voorstellen aan het hormoon Oxytocine.
Oxytocine wordt vaak in verband gebracht met bevallen en met moeders en baby's. Helemaal correct. In de periode van de geboorte stijgt de Oxytocine tot ongekende hoogten omdat een goede hechting van levensbelang is voor de baby. Ook dat is weer goed geregeld.
In 1906 werd oxytocine ontdekt door de Britse onderzoeker Sir Henry Dale die merkte dat er in de hypofyse een stof was die de geboorte kon versnellen; oxytocine naar het Griekse "snel" en "bevalling".
Liefdeshormoon
Alleen blijkt dat niet het enige moment dat oxytocine actief is. Het is het liefdeshormoon. Niet alleen aanwezig in vrouwen maar ook bij mannen.
Balans
In het ideale geval zijn de stress-reactie en de rust en verbondenheid reactie in balans.
In de praktijk overheerst het stress-systeem. Het systeem van afbraak en krijgt het rust-en herstelsysteem veel te weinig ruimte. Met als gevolg; uitputting en klachten.
Oxytocine Boost
Hoe verhoog je je oxytocine-peil;
- tijd doorbrengen met mensen waar je je veilig bij voelt
- knuffelen/ huisdieren aaien
- huid op huid contact - massage - zelfmassage
- lekker eten
- warmte (met een dekentje op de bank)
- kijken naar kattenfilmpjes of baby's
- sex/ orgasme
- alles wat jou rust geeft en waar jij blij en gelukkig van wordt
Liefdevolle acties
Voor mij voelt dit als een veel prettigere richtlijn dan; als je last hebt van stress dan moet je ontspannen. Ik heb gemerkt dat veel mensen daar veel stress van krijgen. Omdat ze moeten ontspannen wat dan niet lukt, en dat ze daar dan weer stress van krijgen.
Als je jezelf de vraag stelt; hoe kan ik mijn oxytocine-peil verhogen? Dan kan je liefdevolle acties in werking zetten die je lichaam als het ware vanzelf tot rust brengen.
Wat ga jij vandaag doen waar je blij en gelukkig van wordt?
Ik lees het graag in de reacties
Vera van Os-Keijzer
www.tensia.nl
Koester de Moeder
- Published on
Fase 4 en de navelstreng
Vanuit de pre en perinatale psychologie bezien we de geboorte vanuit 4 fases. En Fase 4 was het onderwerp van de afgelopen module bij de training Pre en Perinatale Traumatherapie - Birthimprints.
De fase waarin je lichaam hier op aarde geboren wordt. En we collectief beroofd worden van onze verbinding met de moederkoek door het te vlug doorknippen van de navelstreng.
In de geboorteprocessen heb ik het zo duidelijk mogen voelen. De enorme shock die het doorknippen teweeg bracht. De verkramping van het middenrif. De keuze die het ademhalen moest worden in plaats van een zachte overgang. Paniek, angst, en met de ogen stijf dicht. En mijn twijfel of ik het wel wilde - ademhalen - of dat ik mij toch weer terug liet drijven naar de plek die ik in eerste instantie al niet wilde verlaten.
Wat een verschil met de laatste sessie waarin ik er voor mocht kiezen de verbinding te behouden. Vol verwondering om mij heen kon kijken waar ik terecht was gekomen. Met het gevoel dat wij helemaal niets hoeven te beslissen over het al dan niet doorknippen van de navelstreng - want die laat vanzelf los op een eigen tijd. Heel langzaam zakte ik laagje voor laagje in mijn lichaam.
AFBLIJVEN schreeuwt alles in mij, in ieder geval tot de baby een vervangende voedselbron heeft gevonden. En mama en baby er beide klaar voor zijn om deze fysieke verbinding te verbreken.
Vanuit de pre en perinatale psychologie bezien we de geboorte vanuit 4 fases. En Fase 4 was het onderwerp van de afgelopen module bij de training Pre en Perinatale Traumatherapie - Birthimprints.
De fase waarin je lichaam hier op aarde geboren wordt. En we collectief beroofd worden van onze verbinding met de moederkoek door het te vlug doorknippen van de navelstreng.
In de geboorteprocessen heb ik het zo duidelijk mogen voelen. De enorme shock die het doorknippen teweeg bracht. De verkramping van het middenrif. De keuze die het ademhalen moest worden in plaats van een zachte overgang. Paniek, angst, en met de ogen stijf dicht. En mijn twijfel of ik het wel wilde - ademhalen - of dat ik mij toch weer terug liet drijven naar de plek die ik in eerste instantie al niet wilde verlaten.
Wat een verschil met de laatste sessie waarin ik er voor mocht kiezen de verbinding te behouden. Vol verwondering om mij heen kon kijken waar ik terecht was gekomen. Met het gevoel dat wij helemaal niets hoeven te beslissen over het al dan niet doorknippen van de navelstreng - want die laat vanzelf los op een eigen tijd. Heel langzaam zakte ik laagje voor laagje in mijn lichaam.
AFBLIJVEN schreeuwt alles in mij, in ieder geval tot de baby een vervangende voedselbron heeft gevonden. En mama en baby er beide klaar voor zijn om deze fysieke verbinding te verbreken.
- Published on
Maandag 9 januari 2023 had APPPAH (Association for Prenatal & Perinatal Psychology and Health) een interessante Monday Live.
Charisse Basquin hield een praatje over de relatie tussen angst voor de bevalling en de eigen geboorte ervaring.
Een onderwerp dat mij na aan het hart ligt omdat deze zienswijze zo vaak wordt vergeten in de voorbereiding voor de geboorte van je kindje.
Hoe zijn jullie als ouders zelf geboren? En wat kan daar van mee gaan spelen in, met name de geboorte van jullie eerste kindje.
De bevindingen die Charisse deed was dat zij een correlatie vond in de angst voor de bevalling en de ervaring als de moeder tijdens haar eigen geboorte (dus als baby);
- met een inleiding was geboren
- met een keizersnede was geboren - en dan met name de geplande dus zonder weenactiviteit
- de moeder van de baby met medicatie in slaap was gebracht
- van haar moeder gescheiden is geweest na de geboorte
- er angst was dat de baby de bevalling niet zou overleven; vanuit de baby gezien
Een bescheiden onderzoek maar wel eentje die mijns inziens veel ruimer de aandacht mag gaan krijgen.
Ook door mijn eigen ervaring en de verhalen die ik van andere moeders hoor waarvan ik denk; maar dit komt van jouw eigen geboorte.
Zo ook de mama die al tijdens de zwangerschap twijfels had of de baby wel door het geboortekanaal zou passen. Omdat zij zelf niet zo groot is en haar man bijna twee meter. Nu ben ik zelf ook niet zo groot en is mijn man ook bijna twee meter en deze gedachte is nooit bij mij opgekomen (ik had weer andere twijfels en angsten maar dat is weer ander verhaal)
Dus ik vroeg haar; hoe ben jij zelf geboren? Er was niet veel informatie maar wel dat het een hele lange en zware thuisbevalling was.
Toen ik vervolgens een plaatje van een rots die vast zit tussen twee andere rotsblokken liet zien kreeg ze het spontaan benauwd.
Wat mij doet vermoeden dat zij het zelf ontzettend zwaar heeft gehad om het geboortekanaal te passeren. En dat haar angst daarop werd gebaseerd. Dat de kleine baby in haar fluisterde; weet je nog hoe eng het was, en hoe je bijna dood ging daar.
Mijn wens is dat iedere ouder voor de bevalling, of beter nog voor de conceptie, op onderzoek gaat naar de eigen geboorte ervaring. Niet om alles perfect te maken maar wel om een bewustzijn te creëren waar sommige angsten wellicht vandaan komen zodat jullie baby zijn of haar eigen geboorte kan ervaren. Zonder de noodzaak die van jou/ jullie te herhalen om dat stukje te kunnen helen.
Interesse om met je geboorteverhaal aan de slag te gaan?
Voel je welkom op de Training Zwangerschap en Geboorte vanuit de Baby gezien. Of kies voor een ontspannende Verbroken Verbinding Massage. En wil je echt een diepe duik nemen dan is het ook mogelijk om een individueel traject geboorteprocessen te doen in Ont-dek je Geboortverhaal sessies.
Vera van Os
www.tensia.nl
Koester de Moeder
Charisse Basquin hield een praatje over de relatie tussen angst voor de bevalling en de eigen geboorte ervaring.
Een onderwerp dat mij na aan het hart ligt omdat deze zienswijze zo vaak wordt vergeten in de voorbereiding voor de geboorte van je kindje.
Hoe zijn jullie als ouders zelf geboren? En wat kan daar van mee gaan spelen in, met name de geboorte van jullie eerste kindje.
De bevindingen die Charisse deed was dat zij een correlatie vond in de angst voor de bevalling en de ervaring als de moeder tijdens haar eigen geboorte (dus als baby);
- met een inleiding was geboren
- met een keizersnede was geboren - en dan met name de geplande dus zonder weenactiviteit
- de moeder van de baby met medicatie in slaap was gebracht
- van haar moeder gescheiden is geweest na de geboorte
- er angst was dat de baby de bevalling niet zou overleven; vanuit de baby gezien
Een bescheiden onderzoek maar wel eentje die mijns inziens veel ruimer de aandacht mag gaan krijgen.
Ook door mijn eigen ervaring en de verhalen die ik van andere moeders hoor waarvan ik denk; maar dit komt van jouw eigen geboorte.
Zo ook de mama die al tijdens de zwangerschap twijfels had of de baby wel door het geboortekanaal zou passen. Omdat zij zelf niet zo groot is en haar man bijna twee meter. Nu ben ik zelf ook niet zo groot en is mijn man ook bijna twee meter en deze gedachte is nooit bij mij opgekomen (ik had weer andere twijfels en angsten maar dat is weer ander verhaal)
Dus ik vroeg haar; hoe ben jij zelf geboren? Er was niet veel informatie maar wel dat het een hele lange en zware thuisbevalling was.
Toen ik vervolgens een plaatje van een rots die vast zit tussen twee andere rotsblokken liet zien kreeg ze het spontaan benauwd.
Wat mij doet vermoeden dat zij het zelf ontzettend zwaar heeft gehad om het geboortekanaal te passeren. En dat haar angst daarop werd gebaseerd. Dat de kleine baby in haar fluisterde; weet je nog hoe eng het was, en hoe je bijna dood ging daar.
Mijn wens is dat iedere ouder voor de bevalling, of beter nog voor de conceptie, op onderzoek gaat naar de eigen geboorte ervaring. Niet om alles perfect te maken maar wel om een bewustzijn te creëren waar sommige angsten wellicht vandaan komen zodat jullie baby zijn of haar eigen geboorte kan ervaren. Zonder de noodzaak die van jou/ jullie te herhalen om dat stukje te kunnen helen.
Interesse om met je geboorteverhaal aan de slag te gaan?
Voel je welkom op de Training Zwangerschap en Geboorte vanuit de Baby gezien. Of kies voor een ontspannende Verbroken Verbinding Massage. En wil je echt een diepe duik nemen dan is het ook mogelijk om een individueel traject geboorteprocessen te doen in Ont-dek je Geboortverhaal sessies.
Vera van Os
www.tensia.nl
Koester de Moeder
- Published on
Als verpleegkundige op de kraamafdeling kon ik me over 1 ding zo ontzettend verbazen. Dat mama's na de bevalling in bed zaten en min of meer tegen ons als verpleging zeiden; leg mijn baby maar aan de borst.
Niet zo letterlijk natuurlijk maar er was wel iets van verwachting dat wij dat voor haar en haar baby gingen fiksen. Iets met een mondje dat een bepaalde wijdte moest hebben en een tong in een bepaalde positie. En wij maar duwen en manipuleren om de baby op de juiste manier aangelegd te krijgen. Ik herinner me het niet als ontspannen momenten. Niet voor mama, niet voor baby, en niet voor mij als verpleegkundige,
En als het dan niet lukte wilde het ook weleens dat de borsten de schuld kregen. Te platte tepels of te groot, te klein, ingetrokken. Nouja noem maar op.
Het wilde er bij mij gewoon niet in waarom het zo'n struggle was. En okay wellicht had ik ook een ietwat romantisch beeld dat mama's en baby's gewoon weten hoe dat moet. Dankzij de postpartum doula training van Julia Jones leerde ik dat voeden deels biologisch is maar ook deels aangeleerd wordt. Maar dan met name door andere mama's te zien voeden. Zoals de gorilla die niet wist hoe ze haar baby moest voeden en toen de kunst af mocht kijken bij een borst voedende mensenmama.
Maar de realisatie dat de grootste rol weggelegd is voor de baby zelf kwam toen ik over de Borstcrawl of de 9 instinctieve fases hoorde. Als "methode" ook wel Biological Nurturing genaamd.
Dat een baby na de bevalling zelf op zoek gaat naar de borst!
Wat een eye- opener! Daarbij allerlei reflexen activerend, en ook nog een geweldige manier om de stress van het geboren worden kwijt te raken.
Om nog maar niet te spreken over de enorme psychologische boost voor een kleine baby dat je zelf op zoek gaat naar je volgende voedselbron. Bij voorkeur nog verbonden met de navelstreng zodat je de zekerheid ervaart dat je niet opeens zomaar zonder voedsel zit.
In de training Verbinding met je Baby tijdens Zwangerschap en Geboorte neem ik je stapje voor stapje mee in de 9 instinctieve fases die je baby laat zien na de geboorte. Zodat jullie je kunnen focussen op de baby in plaats van techniek, instructies en eventuele onzekerheden over je borsten.
Als je je baby de kans hebt gegeven zichzelf aan te leggen, maar je hebt toch nog twijfels of er loopt iets niet lekker dan is het natuurlijk heel verstandig om de hulp van een lactatiekundige in te schakelen.
Vera van Os-Keijzer
www.tensia.nl
Tensia - Koester de Moeder
Niet zo letterlijk natuurlijk maar er was wel iets van verwachting dat wij dat voor haar en haar baby gingen fiksen. Iets met een mondje dat een bepaalde wijdte moest hebben en een tong in een bepaalde positie. En wij maar duwen en manipuleren om de baby op de juiste manier aangelegd te krijgen. Ik herinner me het niet als ontspannen momenten. Niet voor mama, niet voor baby, en niet voor mij als verpleegkundige,
En als het dan niet lukte wilde het ook weleens dat de borsten de schuld kregen. Te platte tepels of te groot, te klein, ingetrokken. Nouja noem maar op.
Het wilde er bij mij gewoon niet in waarom het zo'n struggle was. En okay wellicht had ik ook een ietwat romantisch beeld dat mama's en baby's gewoon weten hoe dat moet. Dankzij de postpartum doula training van Julia Jones leerde ik dat voeden deels biologisch is maar ook deels aangeleerd wordt. Maar dan met name door andere mama's te zien voeden. Zoals de gorilla die niet wist hoe ze haar baby moest voeden en toen de kunst af mocht kijken bij een borst voedende mensenmama.
Maar de realisatie dat de grootste rol weggelegd is voor de baby zelf kwam toen ik over de Borstcrawl of de 9 instinctieve fases hoorde. Als "methode" ook wel Biological Nurturing genaamd.
Dat een baby na de bevalling zelf op zoek gaat naar de borst!
Wat een eye- opener! Daarbij allerlei reflexen activerend, en ook nog een geweldige manier om de stress van het geboren worden kwijt te raken.
Om nog maar niet te spreken over de enorme psychologische boost voor een kleine baby dat je zelf op zoek gaat naar je volgende voedselbron. Bij voorkeur nog verbonden met de navelstreng zodat je de zekerheid ervaart dat je niet opeens zomaar zonder voedsel zit.
In de training Verbinding met je Baby tijdens Zwangerschap en Geboorte neem ik je stapje voor stapje mee in de 9 instinctieve fases die je baby laat zien na de geboorte. Zodat jullie je kunnen focussen op de baby in plaats van techniek, instructies en eventuele onzekerheden over je borsten.
Als je je baby de kans hebt gegeven zichzelf aan te leggen, maar je hebt toch nog twijfels of er loopt iets niet lekker dan is het natuurlijk heel verstandig om de hulp van een lactatiekundige in te schakelen.
Vera van Os-Keijzer
www.tensia.nl
Tensia - Koester de Moeder
- Published on
Geboortepatronen; wie is er niet groot mee geworden!
Wij zijn allemaal geboren, en zijn allemaal gevormd door de ervaringen die we hebben meegemaakt tijdens de periode bij onze moeder in de buik en door je geboorte. Zelfs de conceptie is een ervaring die je levenslang met je meedraagt.
Optimaal
Er is dan ook geen goed of fout. Wel kan je spreken van optimaal of minder optimaal.
De hele zwangerschap was bedoeld om jouw als baby voor te bereiden op de omgeving buiten de buik. Alles heb jij opgeslurpt om je een zo optimale mogelijkheid te geven om te kunnen overleven.
Wanneer jouw moeder haar omgeving als onveilig ervaart dan is het superhandig dat jouw zenuwstelsel wat strakker staat afgesteld. En dat jouw spieren beter ontwikkeld zijn om je te kunnen verdedigen of te kunnen vluchten.
Verwarrend wordt het als jij conclusies hebt getrokken dat de wereld onveilig is en dat dit zo niet blijkt te zijn. Of als jij schaarste hebt ervaren en er een overvloed aan eten beschikbaar is in je directe omgeving.
Onbewust
Alles op een heel onbewust niveau. Want waar het aan ontbreekt zijn expliciete herinneringen en woorden om van de ervaringen een logisch verhaal te maken.
Het kan dan ook zo verhelderend zijn wanneer je gaat snappen dat wat je nu steeds opnieuw stress bezorgd misschien wel begonnen is met je conceptie.
Dat de conclusies die jij op een heel onbewust niveau hebt getrokken je nu niet meer van nut zijn. Sterker nog; deze overtuigingen kunnen je regelrecht tegenwerken.
De hele onpersoonlijke keuzes die op een gegeven moment gemaakt werden niets met jou te maken hadden, Jij hebt het alleen wel op jezelf betrokken en voelt het iedere keer wanneer dat specifieke thema in jouw leven weer opborrelt.
Voor iedereen
Voor wie is het interessant om kennis te hebben van Geboortepatronen?
Persoonlijk vind ik voor iedereen (vast niet heel verrassend :-)). Juist omdat we allemaal de ervaring van het geboren worden delen, en het voor iedereen een persoonlijke en unieke ervaring is geweest.
Geboortekamer
Maar in ieder geval; aanstaande ouders. Een zwangerschap en met name een bevalling kan de onbewuste herinnering van je eigen geboorte naar boven brengen.
En zeker als dit niet zo lekker verliep kan de stressreactie aan gaan. Bij zowel de moeder als bij de geboortepartner.
Angst is besmettelijk en kan de hele geboortekamer beïnvloeden. Daarom zou het ook bijzonder fijn zijn als alle geboortewerkers kennis hebben van het eigen geboorteverhaal,
Weten wat jouw geboorteverhaal is kan rust in je stressreactie brengen. En kan je helpen begrijpen van waaruit jij je beslissingen neemt.
Vraag
Als het nog kan vraag dan eens aan je moeder naar jouw geboorte Dan heb je al een deel van de informatie. Weet wel dat dat slecht haar versie van het verhaal is. Haar bevallingsverhaal. Jouw geboorte kan jij heel anders beleefd hebben.
Webinar
Wil je meer horen over Geboortepatronen? Vraag het Webinar Zwangerschap en Geboorte vanuit de Baby gezien gratis aan.
Verdieping
Wanneer je zelf aan de slag wilt, dan ontmoet ik je graag.
Voor de Workshop het verhaal van de Baby waarin het verkennen van je Geboorteverhaal centraal staat.
Of duik gelijk de diepte in in een persoonlijk traject Ont-dek je Geboorteverhaal
Nooit te laat
Het is nooit te laat om met je geboorteverhaal aan de slag te gaan. Want hoera je bent geboren, en je leeft dus de veerkracht is ook in jou aanwezig.
Vera van Os-Keijzer
www.tensia.nl
Tensia - Koester de Moeder
Wij zijn allemaal geboren, en zijn allemaal gevormd door de ervaringen die we hebben meegemaakt tijdens de periode bij onze moeder in de buik en door je geboorte. Zelfs de conceptie is een ervaring die je levenslang met je meedraagt.
Optimaal
Er is dan ook geen goed of fout. Wel kan je spreken van optimaal of minder optimaal.
De hele zwangerschap was bedoeld om jouw als baby voor te bereiden op de omgeving buiten de buik. Alles heb jij opgeslurpt om je een zo optimale mogelijkheid te geven om te kunnen overleven.
Wanneer jouw moeder haar omgeving als onveilig ervaart dan is het superhandig dat jouw zenuwstelsel wat strakker staat afgesteld. En dat jouw spieren beter ontwikkeld zijn om je te kunnen verdedigen of te kunnen vluchten.
Verwarrend wordt het als jij conclusies hebt getrokken dat de wereld onveilig is en dat dit zo niet blijkt te zijn. Of als jij schaarste hebt ervaren en er een overvloed aan eten beschikbaar is in je directe omgeving.
Onbewust
Alles op een heel onbewust niveau. Want waar het aan ontbreekt zijn expliciete herinneringen en woorden om van de ervaringen een logisch verhaal te maken.
Het kan dan ook zo verhelderend zijn wanneer je gaat snappen dat wat je nu steeds opnieuw stress bezorgd misschien wel begonnen is met je conceptie.
Dat de conclusies die jij op een heel onbewust niveau hebt getrokken je nu niet meer van nut zijn. Sterker nog; deze overtuigingen kunnen je regelrecht tegenwerken.
De hele onpersoonlijke keuzes die op een gegeven moment gemaakt werden niets met jou te maken hadden, Jij hebt het alleen wel op jezelf betrokken en voelt het iedere keer wanneer dat specifieke thema in jouw leven weer opborrelt.
Voor iedereen
Voor wie is het interessant om kennis te hebben van Geboortepatronen?
Persoonlijk vind ik voor iedereen (vast niet heel verrassend :-)). Juist omdat we allemaal de ervaring van het geboren worden delen, en het voor iedereen een persoonlijke en unieke ervaring is geweest.
Geboortekamer
Maar in ieder geval; aanstaande ouders. Een zwangerschap en met name een bevalling kan de onbewuste herinnering van je eigen geboorte naar boven brengen.
En zeker als dit niet zo lekker verliep kan de stressreactie aan gaan. Bij zowel de moeder als bij de geboortepartner.
Angst is besmettelijk en kan de hele geboortekamer beïnvloeden. Daarom zou het ook bijzonder fijn zijn als alle geboortewerkers kennis hebben van het eigen geboorteverhaal,
Weten wat jouw geboorteverhaal is kan rust in je stressreactie brengen. En kan je helpen begrijpen van waaruit jij je beslissingen neemt.
Vraag
Als het nog kan vraag dan eens aan je moeder naar jouw geboorte Dan heb je al een deel van de informatie. Weet wel dat dat slecht haar versie van het verhaal is. Haar bevallingsverhaal. Jouw geboorte kan jij heel anders beleefd hebben.
Webinar
Wil je meer horen over Geboortepatronen? Vraag het Webinar Zwangerschap en Geboorte vanuit de Baby gezien gratis aan.
Verdieping
Wanneer je zelf aan de slag wilt, dan ontmoet ik je graag.
Voor de Workshop het verhaal van de Baby waarin het verkennen van je Geboorteverhaal centraal staat.
Of duik gelijk de diepte in in een persoonlijk traject Ont-dek je Geboorteverhaal
Nooit te laat
Het is nooit te laat om met je geboorteverhaal aan de slag te gaan. Want hoera je bent geboren, en je leeft dus de veerkracht is ook in jou aanwezig.
Vera van Os-Keijzer
www.tensia.nl
Tensia - Koester de Moeder
- Published on
Woehoe ben je er nog? Dat is me even een stelling; alles is goed!
Eentje die nogal wat weerstand op kan roepen. Want hoezo; alles is goed? En wie denk jij wel niet dat je bent om zomaar te zeggen; alles is goed. Weet je wel dat je daar heel hard voor moet werken, voor dat alles goed is. En echt goed krijg je het natuurlijk nooit.
Je huis kan groter, je wilt meer verdienen, een leukere baan waarin je jezelf helemaal kunt ontplooien, meer vrije tijd. Meer bewegen, gezonder leven. Dunner of dikker zijn. In ieder geval leuker met meer zelfvertrouwen, gestopt met roken. drinken of andere verslavingen en, en ,en........
De meeste mensen kunnen zo een lijstje opnoemen wat ze allemaal anders in hun leven zouden willen. En dat frustreert!
Want de realiteit is dat je leven op dit moment is zoals het is. En dat jij op dit moment bent wie je bent. Natuurlijk is er niks mis met dingen willen veranderen.
Zo zijn we opgevoed door deze maatschappij. Het beste uit jezelf halen, vechten, doorgaan, ambitieus naar het hoogste grijpen. Meer, beter, best. Wat zijn je verbeterpunten bij elk feedback gesprek in opleiding of werk.
Maar wat zou er gebeuren als je je leven en jezelf op dit moment gewoon even omarmt. Alles is goed. Voel wat er gebeurt. Bij mij komen er als vanzelf allemaal dankbare gedachten naar boven voor wat er wel is. En ik voel een diepe rust. Met alles is goed hoef ik even niets te doen of te willen, op dat moment hoef ik alleen maar te zijn. Hé lekker, met een diepe zucht.
Opeens ontstaat er ruimte. Ruimte om te ademen, ruimte om te voelen en ook ruimte om te veranderen. Als er niks moet is juist alles mogelijk.
Gun jezelf even pauze doe je ogen dicht, leg je handen op je hart; Alles Is Goed.
Eentje die nogal wat weerstand op kan roepen. Want hoezo; alles is goed? En wie denk jij wel niet dat je bent om zomaar te zeggen; alles is goed. Weet je wel dat je daar heel hard voor moet werken, voor dat alles goed is. En echt goed krijg je het natuurlijk nooit.
Je huis kan groter, je wilt meer verdienen, een leukere baan waarin je jezelf helemaal kunt ontplooien, meer vrije tijd. Meer bewegen, gezonder leven. Dunner of dikker zijn. In ieder geval leuker met meer zelfvertrouwen, gestopt met roken. drinken of andere verslavingen en, en ,en........
De meeste mensen kunnen zo een lijstje opnoemen wat ze allemaal anders in hun leven zouden willen. En dat frustreert!
Want de realiteit is dat je leven op dit moment is zoals het is. En dat jij op dit moment bent wie je bent. Natuurlijk is er niks mis met dingen willen veranderen.
Zo zijn we opgevoed door deze maatschappij. Het beste uit jezelf halen, vechten, doorgaan, ambitieus naar het hoogste grijpen. Meer, beter, best. Wat zijn je verbeterpunten bij elk feedback gesprek in opleiding of werk.
Maar wat zou er gebeuren als je je leven en jezelf op dit moment gewoon even omarmt. Alles is goed. Voel wat er gebeurt. Bij mij komen er als vanzelf allemaal dankbare gedachten naar boven voor wat er wel is. En ik voel een diepe rust. Met alles is goed hoef ik even niets te doen of te willen, op dat moment hoef ik alleen maar te zijn. Hé lekker, met een diepe zucht.
Opeens ontstaat er ruimte. Ruimte om te ademen, ruimte om te voelen en ook ruimte om te veranderen. Als er niks moet is juist alles mogelijk.
Gun jezelf even pauze doe je ogen dicht, leg je handen op je hart; Alles Is Goed.
- Published on
* Het belangrijkste in het leven *
Gezondheid is het allerbelangrijkste wordt vaak gezegd.
En hoewel ik het daar zeker mee eens ben is het ook onzeker, je gezondheid.
Om wat voor onduidelijke redenen dan ook kan 'het' je zomaar in de steek laten.
Ziekte, lichamelijk dan wel psychisch kan ons zomaar overvallen. Hoezeer we vaak ook graag denken dat onze gezondheid maakbaar is.
Daarom denk ik dat we iets anders het belangrijkste in ons leven mogen maken.
Liefde en Verbinding
Het is niet voor niets dat de mensen in de Blue Zones, de plekken op aarde waar mensen meer dan gemiddeld 100 jaar of ouder worden, naast een voedzaam dieet, natuurlijke beweging en weinig stress vooral ook terug kunnen vallen op elkaar.
Een sterke sociale cohesie.
Naar elkaar omkijken, kunnen uitreiken als je hulp nodig hebt. Mogen leunen, je laten dragen. Kwetsbaar durven zijn.
Voor veel mensen best wel ingewikkeld gecombineerd met meestal een heleboel, vaak goedbedoelde, onhandigheid.
In tegenstelling tot je gezondheid is je vermogen om je met andere mensen te kunnen verbinden wel iets waar je aan kunt 'werken'
Het kan heel helpend zijn om te starten in je allereerste begin. Zodat je gaat snappen wat jij doet in verbinding met andere mensen.
Want hoe jouw start was, is iets wat je de rest van je leven meestal onbewust doorzet.
Dat kan al zover terug gaan naar jouw innesteling in de baarmoederwand van je moeder, het allereerste contact.
Zo ongrijpbaar maar voor altijd in jouw cellen aanwezig.
* Het verhaal van de Baby *
Vrijdag 24 november ben je van harte welkom op de Kennismakingsworkshop Het verhaal van de Baby.
In een klein groepje van maximaal 4 personen gaan we een begin maken in het verkennen van jouw geboorteverhaal.
Wat daar voor moois op jou te wachten ligt, vaak verborgen onder lagen pijn, angst en verdriet.
Mocht je nu gelijk een ja voelen, welkom!
Weerstand is ook heel normaal, je baby is al begonnen met het verhaal te vertellen; welkom.
Twijfel mag er uiteraard ook zijn; welkom.
Zegt je hoofd nee, maar je hart ja; welkom.
Voelt het te snel; welkom op jouw tijd.
Voelt het te langzaam; ook welkom.
Wil jij het op je eigen manier doen; welkom
Gezondheid is het allerbelangrijkste wordt vaak gezegd.
En hoewel ik het daar zeker mee eens ben is het ook onzeker, je gezondheid.
Om wat voor onduidelijke redenen dan ook kan 'het' je zomaar in de steek laten.
Ziekte, lichamelijk dan wel psychisch kan ons zomaar overvallen. Hoezeer we vaak ook graag denken dat onze gezondheid maakbaar is.
Daarom denk ik dat we iets anders het belangrijkste in ons leven mogen maken.
Liefde en Verbinding
Het is niet voor niets dat de mensen in de Blue Zones, de plekken op aarde waar mensen meer dan gemiddeld 100 jaar of ouder worden, naast een voedzaam dieet, natuurlijke beweging en weinig stress vooral ook terug kunnen vallen op elkaar.
Een sterke sociale cohesie.
Naar elkaar omkijken, kunnen uitreiken als je hulp nodig hebt. Mogen leunen, je laten dragen. Kwetsbaar durven zijn.
Voor veel mensen best wel ingewikkeld gecombineerd met meestal een heleboel, vaak goedbedoelde, onhandigheid.
In tegenstelling tot je gezondheid is je vermogen om je met andere mensen te kunnen verbinden wel iets waar je aan kunt 'werken'
Het kan heel helpend zijn om te starten in je allereerste begin. Zodat je gaat snappen wat jij doet in verbinding met andere mensen.
Want hoe jouw start was, is iets wat je de rest van je leven meestal onbewust doorzet.
Dat kan al zover terug gaan naar jouw innesteling in de baarmoederwand van je moeder, het allereerste contact.
Zo ongrijpbaar maar voor altijd in jouw cellen aanwezig.
* Het verhaal van de Baby *
Vrijdag 24 november ben je van harte welkom op de Kennismakingsworkshop Het verhaal van de Baby.
In een klein groepje van maximaal 4 personen gaan we een begin maken in het verkennen van jouw geboorteverhaal.
Wat daar voor moois op jou te wachten ligt, vaak verborgen onder lagen pijn, angst en verdriet.
Mocht je nu gelijk een ja voelen, welkom!
Weerstand is ook heel normaal, je baby is al begonnen met het verhaal te vertellen; welkom.
Twijfel mag er uiteraard ook zijn; welkom.
Zegt je hoofd nee, maar je hart ja; welkom.
Voelt het te snel; welkom op jouw tijd.
Voelt het te langzaam; ook welkom.
Wil jij het op je eigen manier doen; welkom
- Published on
Hart
Je hart.
Het allereerste orgaan dat gaat werken.
Slechts 3 weken na het magische moment van bevruchting is jouw hart gaan kloppen. Essentieel voor het leven.
Het teken dat het leven aan ons bevestigd op de eerste echo. Een kloppend hartje is goed nieuws. Ook bij elke controle bij de verloskundige of gynaecoloog.
Ontdekking
Het moment dat ons hart voor het eerst gaat kloppen is ook voor de meeste moeders het moment dat ze ontdekken dat ze zwanger zijn.
Is dat een moment dat je hart gevuld werd met blijdschap omdat je ouders vol verwachting zijn? Of zoals iemand zo mooi schreef; ik werd in liefde ontvangen.
Of is dit moment een eerste afwijzing dat je hart te verwerken krijgt. Van wellicht een vluchtig oeps momentje, verrassing.
Een serieus nadenken of dit het juiste moment is om een baby te krijgen, geen goede timing.
Tot een hele duidelijke nee ik wil geen kinderen. Nu niet en nooit niet. Ongewenst.
Wat doen deze zinnen met jou? Kan je het voelen in je lichaam, in je hart?
In de buik van je moeder was je ook het meest dichtbij haar hart. Het geruststellende geklop was voor jou 9 maanden lang het achtergrondgeluid.
Brein
Bij Heartmath zeggen ze; het hart stuurt het brein aan. In plaats van wat wij vaak denken dat het brein het hart aanstuurt.
Wanneer je naar de natuurlijke ontwikkeling van de baby kijkt, eerst het hart en daarna pas de rest van het lichaam inclusief het brein lijkt dit een hele logische conclusie.
Bij onderzoek is gebleken dat als er foto's aan mensen worden getoond het hart al reageert voordat er een "naar" plaatje daadwerkelijk in beeld verschijnt.
Je hart, het kloppend centrum van je lichaam. Kan jij het volgen? Kan jij zo stil worden dat je kunt gaan luisteren naar de boodschappen die je hart je probeert te vertellen?
Wanneer je voelt dat je stress of een gevoel van overweldiging het roer over dreigt te nemen, leg dan je hand op je hart en haal adem.
Op deze manier voelt je hart dat het veilig is en kan daarvandaan weer een boodschap gestuurd worden aan je brein. Kalmeer maar, het is veilig het is goed.
(Met dank aan Marti Glenn voor deze oefening)
Koester je hart.
Vera van Os-Keijzer
www.tensia.nl
Je hart.
Het allereerste orgaan dat gaat werken.
Slechts 3 weken na het magische moment van bevruchting is jouw hart gaan kloppen. Essentieel voor het leven.
Het teken dat het leven aan ons bevestigd op de eerste echo. Een kloppend hartje is goed nieuws. Ook bij elke controle bij de verloskundige of gynaecoloog.
Ontdekking
Het moment dat ons hart voor het eerst gaat kloppen is ook voor de meeste moeders het moment dat ze ontdekken dat ze zwanger zijn.
Is dat een moment dat je hart gevuld werd met blijdschap omdat je ouders vol verwachting zijn? Of zoals iemand zo mooi schreef; ik werd in liefde ontvangen.
Of is dit moment een eerste afwijzing dat je hart te verwerken krijgt. Van wellicht een vluchtig oeps momentje, verrassing.
Een serieus nadenken of dit het juiste moment is om een baby te krijgen, geen goede timing.
Tot een hele duidelijke nee ik wil geen kinderen. Nu niet en nooit niet. Ongewenst.
Wat doen deze zinnen met jou? Kan je het voelen in je lichaam, in je hart?
In de buik van je moeder was je ook het meest dichtbij haar hart. Het geruststellende geklop was voor jou 9 maanden lang het achtergrondgeluid.
Brein
Bij Heartmath zeggen ze; het hart stuurt het brein aan. In plaats van wat wij vaak denken dat het brein het hart aanstuurt.
Wanneer je naar de natuurlijke ontwikkeling van de baby kijkt, eerst het hart en daarna pas de rest van het lichaam inclusief het brein lijkt dit een hele logische conclusie.
Bij onderzoek is gebleken dat als er foto's aan mensen worden getoond het hart al reageert voordat er een "naar" plaatje daadwerkelijk in beeld verschijnt.
Je hart, het kloppend centrum van je lichaam. Kan jij het volgen? Kan jij zo stil worden dat je kunt gaan luisteren naar de boodschappen die je hart je probeert te vertellen?
Wanneer je voelt dat je stress of een gevoel van overweldiging het roer over dreigt te nemen, leg dan je hand op je hart en haal adem.
Op deze manier voelt je hart dat het veilig is en kan daarvandaan weer een boodschap gestuurd worden aan je brein. Kalmeer maar, het is veilig het is goed.
(Met dank aan Marti Glenn voor deze oefening)
Koester je hart.
Vera van Os-Keijzer
www.tensia.nl
❤