- Published on
Ieder moment en in ieder contact hebben we weer de keuze of we ons aanpassen....... of niet.
Nee
Vandaag had ik een hele interessante sessie met een jongetje van 8. Hij had er geen zin in!
Niet om te praten, niet in al die vervelende vragen, helemaal niet om te vertellen wat er gisteren in de klas was gebeurt, niet om op de bank te liggen, nergens in eigenlijk.
Meestal vinden kinderen het eerst best spannend maar daarna komen we vaak wel tot een samenwerking.
Dit jongetje niet. Het enige wat hij wilde was; naar huis.
Ik had wel bewondering voor hem. Want hij ging zich duidelijk niet aanpassen.
Zich niet zo gedragen dat ik hem een leuk lief jongetje vind omdat hij zo leuk mee doet. Niet voor zijn moeder de schijn ophouden. De kans voor lief nemen dat er iemand boos op hem zou worden omdat hij weigerde zich aan te passen.
Goede opvoeding
Dat vraagt best moed toch? Want hoe vaak staan wij kinderen toe om iets niet te willen?
Als ik eerlijk ben niet zo vaak. Ja thuis, en dan nog tot op zekere hoogte.
Maar zeker buitenshuis hou ook ik toch graag de schijn op van een "goede" opvoeding. Wat dat ook moge betekenen.
De grap die ik er naar de kinderen dan altijd van maak is dat zij aan anderen moeten laten zien dat ik ze goed heb opgevoed.
"Doe maar net alsof je een heel net opgevoed jongetje bent."
Paradox
De paradox hierin is dat veel mensen die niet zo lekker in hun vel zitten zich juist veel te veel aanpassen. Zichzelf onderweg kwijt geraakt zijn. Je zo op de wensen van anderen richten, of hoe het hoort dat ze niet meer weten wat ze zelf willen, voelen of denken.
Daar word je op den duur ook helemaal niet blij van.
Een dilemma dus. Omdat dit jongetje zo duidelijk aangaf niet te willen, hebben we besloten om ook niet verder te gaan. Van mij uit ook uit respect voor de grens die hij toch heel duidelijk meerdere malen aangaf.
Wijze les
De wijze les van een kinderarts schoot mij weer te binnen toen een meisje van 3 hem geen hand wilde geven, en ik haar als verpleegkundige aanspoorde om dat wel te doen, want ja de dokter kwam langs;
"Als een kind dat niet wil dan hoeft dat niet, en dan hoeven wij haar niet te dwingen"
Aanpassen dus; best een lastig dingetje. Want pas je je te weinig aan dan bestaat de kans dat je niet geaccepteerd wordt door school/ vrienden/ maatschappij.
Pas je je teveel aan dan bestaat de kans dat je daar weer ziek of ongelukkig van wordt.
Keuze
In de eerste zin sla ik denk ik al de spijker op zijn kop.
Is aanpassen een keuze voor jou? Of ben je gewend om je altijd automatisch te schikken? Of gooi je automatisch de kont tegen de krib als het andere uiterste?
Je kunnen aanpassen is best een handige overlevingsstrategie voor een mens die als groepsdier afhankelijk is van sociale interacties.
En toch is en blijft de keuze aan jou!
Nee
Vandaag had ik een hele interessante sessie met een jongetje van 8. Hij had er geen zin in!
Niet om te praten, niet in al die vervelende vragen, helemaal niet om te vertellen wat er gisteren in de klas was gebeurt, niet om op de bank te liggen, nergens in eigenlijk.
Meestal vinden kinderen het eerst best spannend maar daarna komen we vaak wel tot een samenwerking.
Dit jongetje niet. Het enige wat hij wilde was; naar huis.
Ik had wel bewondering voor hem. Want hij ging zich duidelijk niet aanpassen.
Zich niet zo gedragen dat ik hem een leuk lief jongetje vind omdat hij zo leuk mee doet. Niet voor zijn moeder de schijn ophouden. De kans voor lief nemen dat er iemand boos op hem zou worden omdat hij weigerde zich aan te passen.
Goede opvoeding
Dat vraagt best moed toch? Want hoe vaak staan wij kinderen toe om iets niet te willen?
Als ik eerlijk ben niet zo vaak. Ja thuis, en dan nog tot op zekere hoogte.
Maar zeker buitenshuis hou ook ik toch graag de schijn op van een "goede" opvoeding. Wat dat ook moge betekenen.
De grap die ik er naar de kinderen dan altijd van maak is dat zij aan anderen moeten laten zien dat ik ze goed heb opgevoed.
"Doe maar net alsof je een heel net opgevoed jongetje bent."
Paradox
De paradox hierin is dat veel mensen die niet zo lekker in hun vel zitten zich juist veel te veel aanpassen. Zichzelf onderweg kwijt geraakt zijn. Je zo op de wensen van anderen richten, of hoe het hoort dat ze niet meer weten wat ze zelf willen, voelen of denken.
Daar word je op den duur ook helemaal niet blij van.
Een dilemma dus. Omdat dit jongetje zo duidelijk aangaf niet te willen, hebben we besloten om ook niet verder te gaan. Van mij uit ook uit respect voor de grens die hij toch heel duidelijk meerdere malen aangaf.
Wijze les
De wijze les van een kinderarts schoot mij weer te binnen toen een meisje van 3 hem geen hand wilde geven, en ik haar als verpleegkundige aanspoorde om dat wel te doen, want ja de dokter kwam langs;
"Als een kind dat niet wil dan hoeft dat niet, en dan hoeven wij haar niet te dwingen"
Aanpassen dus; best een lastig dingetje. Want pas je je te weinig aan dan bestaat de kans dat je niet geaccepteerd wordt door school/ vrienden/ maatschappij.
Pas je je teveel aan dan bestaat de kans dat je daar weer ziek of ongelukkig van wordt.
Keuze
In de eerste zin sla ik denk ik al de spijker op zijn kop.
Is aanpassen een keuze voor jou? Of ben je gewend om je altijd automatisch te schikken? Of gooi je automatisch de kont tegen de krib als het andere uiterste?
Je kunnen aanpassen is best een handige overlevingsstrategie voor een mens die als groepsdier afhankelijk is van sociale interacties.
En toch is en blijft de keuze aan jou!
- Published on
Do the best you can until you know better.
Then when you know better do better.
Maya Angelou
Het lijkt soms wel of er bijna tegelijkertijd met de conceptie er ook nog iets anders begint te groeien in moeders.
Dat samen met de ontwikkeling van je baby in je buik, tijdens de bevalling en al die jaren erna in het moederschap een trouwe metgezel wordt.
Het schuldgevoel!
Welke moeder kent het niet? En waarom lijken vaders er zoveel minder last van te hebben?
Wellicht gaat het over alle keuzes waar je als vrouw opeens voor komt te staan op het moment dat je zwanger bent.
Keuzes die soms gaan over leven of dood. Keuzes waar de maatschappij een mening over heeft. Keuzes die politiek gekleurd zijn.
Keuzes waarbij je soms het gevoel hebt dat wat je ook kiest er altijd nadeel aan lijkt te kleven.
Keuzes die de kleine baby in je buik beïnvloeden, en voor wie jij je leven zou opofferen als dat van je gevraagd wordt. Zonder twijfel.
Een goede moeder. Dat willen we natuurlijk allemaal zijn voor onze kinderen. Voor vrouwen hangt er ook nogal wat van af om als een "goede" moeder beoordeelt te worden.
Kinderen werden en worden ook afgepakt van moeders die het naar de de toen geldende of huidige maatstaven niet goed doen.
Toch bestaat er weinig overeenstemming over wat een "goede" moeder nou precies is of doet. In ieder geval niet in woorden gevat.
Een "slechte" moeder daarentegen daar hebben we een overvloed aan woorden voor. Meestal hebben die betrekking op iets teveel of te weinig doen, in de ogen van de ander.
Een schuldgevoel is daardoor snel geboren.
Het moederschap is een leerproces met veel vallen en opstaan. Net als met andere dingen die je in je leven moest of wilde leren. Nu hangt er alleen de verantwoordelijkheid voor een ander levend wezentje aan vast.
Hoewel schuldgevoel kan helpen om voortaan anders te reageren, of een situatie anders aan te pakken, is een blijvend schuldgevoel blokkerend. Het sluit je af van de ander. Zeker als er ook nog schaamte de kop op steekt dan is er een terugtrekkende beweging, naar binnen, op slot.
Als niemand hier maar nooit achter komt.
Kan jij je reis door het moederschap echter als een leerproces zien, en spijt hebben van keuzes die je eerder maakte en daar berouw over tonen, dan bouw je aan de relatie.
Laat je zien dat je ook maar een mens bent.
Wat alle moeders gemeen hebben is de liefde voor onze kinderen. Hoe we deze liefde tonen is voor iedere moeder uniek.
Leer met liefde te kijken naar wat jij te bieden hebt.
Fouten maken mag.
Kinderen zijn vergevingsgezind. Jullie zijn samen op een vrolijk avontuur dat soms een beetje eng is.
Dat samen met de ontwikkeling van je baby in je buik, tijdens de bevalling en al die jaren erna in het moederschap een trouwe metgezel wordt.
Het schuldgevoel!
Welke moeder kent het niet? En waarom lijken vaders er zoveel minder last van te hebben?
Wellicht gaat het over alle keuzes waar je als vrouw opeens voor komt te staan op het moment dat je zwanger bent.
Keuzes die soms gaan over leven of dood. Keuzes waar de maatschappij een mening over heeft. Keuzes die politiek gekleurd zijn.
Keuzes waarbij je soms het gevoel hebt dat wat je ook kiest er altijd nadeel aan lijkt te kleven.
Keuzes die de kleine baby in je buik beïnvloeden, en voor wie jij je leven zou opofferen als dat van je gevraagd wordt. Zonder twijfel.
Een goede moeder. Dat willen we natuurlijk allemaal zijn voor onze kinderen. Voor vrouwen hangt er ook nogal wat van af om als een "goede" moeder beoordeelt te worden.
Kinderen werden en worden ook afgepakt van moeders die het naar de de toen geldende of huidige maatstaven niet goed doen.
Toch bestaat er weinig overeenstemming over wat een "goede" moeder nou precies is of doet. In ieder geval niet in woorden gevat.
Een "slechte" moeder daarentegen daar hebben we een overvloed aan woorden voor. Meestal hebben die betrekking op iets teveel of te weinig doen, in de ogen van de ander.
Een schuldgevoel is daardoor snel geboren.
Het moederschap is een leerproces met veel vallen en opstaan. Net als met andere dingen die je in je leven moest of wilde leren. Nu hangt er alleen de verantwoordelijkheid voor een ander levend wezentje aan vast.
Hoewel schuldgevoel kan helpen om voortaan anders te reageren, of een situatie anders aan te pakken, is een blijvend schuldgevoel blokkerend. Het sluit je af van de ander. Zeker als er ook nog schaamte de kop op steekt dan is er een terugtrekkende beweging, naar binnen, op slot.
Als niemand hier maar nooit achter komt.
Kan jij je reis door het moederschap echter als een leerproces zien, en spijt hebben van keuzes die je eerder maakte en daar berouw over tonen, dan bouw je aan de relatie.
Laat je zien dat je ook maar een mens bent.
Wat alle moeders gemeen hebben is de liefde voor onze kinderen. Hoe we deze liefde tonen is voor iedere moeder uniek.
Leer met liefde te kijken naar wat jij te bieden hebt.
Fouten maken mag.
Kinderen zijn vergevingsgezind. Jullie zijn samen op een vrolijk avontuur dat soms een beetje eng is.
Bronnen;
Boek; What mothers do especially when it looks like nothing - Naomi Stadlen
Artikel; Parent Guild - A Silent Epidemic - Robin Grille
Boek; What mothers do especially when it looks like nothing - Naomi Stadlen
Artikel; Parent Guild - A Silent Epidemic - Robin Grille
- Published on
Terugkijken op geboortepatronen
Heel graag had ik achttien jaar geleden, tijdens mijn tweede zwangerschap, geweten over geboortepatronen. Want deze patronen hebben een bijzondere eigenschap: ze herhalen zich steeds opnieuw, totdat ze bewust worden erkend. Ze sluipen door generaties heen en beïnvloeden conceptie, zwangerschap, geboorte en zelfs belangrijke overgangen later in het leven.
Timing en mijn eigen geboorte
In mijn geboorteverhaal speelt tijd en timing een grote rol. Mijn conceptie was geen bewuste keuze; het was een ongelukje, zogezegd. Toen mijn moeder er op zestienjarige leeftijd achter kwam dat ze zwanger was, werd dit door haar omgeving niet met gejuich ontvangen. Natuurlijk voelde zij zelf blijdschap, maar haar omgeving vond het onverstandig. Abortus werd sterk aangeraden.
Deze omstandigheden hebben diepe sporen achtergelaten. Lange tijd voelde ik onzekerheid over het vertrouwen op het juiste moment in mijn eigen leven. Mijn innerlijke gevoel leek vaak niet genoeg, vooral omdat de buitenwereld een andere, soms harde mening had. Op een dieper niveau voelde de baby in mij dat nog steeds zo.
Bovenop dit alles kwam dat mijn geboorte niet op mijn eigen moment plaatsvond. Iets wat ieder kind van nature verlangt: het zelf kiezen van het juiste moment om geboren te worden. Dit vertrouwen in mijn eigen timing werd daardoor opnieuw verstoord. Zo ontstaan patronen, die zich door het leven heen blijven herhalen.
Zwangerschap en het opnieuw ervaren van patronen
Tijdens mijn tweede zwangerschap werd dit thema van tijd opnieuw zichtbaar. Mijn eerste zwangerschap eindigde helaas in een miskraam, waardoor ik niets liever wilde dan opnieuw zwanger worden. Elke maand wachten voelde als een maand te veel. Geduld hebben, en wachten tot het juiste moment, was zwaar en verdrietig.
Toen de zwangerschap bevestigd werd, gaf een echo een verschil van zes dagen aan in de uitgerekende datum. Omdat mijn cyclus kort was, wist ik dat deze datum klopte. Toch weigerde de verloskundige de datum aan te passen omdat het verschil niet zeven dagen was. Opnieuw voelde ik dat mijn innerlijke tijd niet altijd synchroon loopt met de wereld om mij heen.
De geboorte en de echo van mijn eigen ervaring
Naarmate de bevalling naderde, werd ik zenuwachtig door een klein scheurtje in mijn vliezen. Mijn gedachten raakten verward; angst voor infectie en onzekerheid over wat er na de geboorte zou gebeuren, namen het over. Uiteindelijk bleek dat ik vruchtwater verloor, en werd mijn zoon ingeleid. Mijn ziekenhuisbevalling leek sterk op die van mijn eigen geboorte, terwijl ik aanvankelijk had gehoopt op een thuisbevalling. Opnieuw leek het leven een stap voor te zijn gegaan op mijn eigen timing.
Tijd en ontwikkeling van mijn kind
Terugkijkend zie ik dat veel dingen voor hem te vroeg kwamen. Zijn kleutertijd was korter, omdat alles zo vlot leek te verlopen. Hij wilde niet naar groep 3, maar moest toch. Wij als ouders hebben hem steeds iets zelfstandiger geacht dan hij eigenlijk klaar voor was. Er was een constante strijd om hem in beweging te krijgen, vooral bij last-minute uitstapjes.
Het tussenjaar: vertrouwen op zijn eigen tempo
Nu, achttien jaar later, heeft hij eindexamen gedaan. In plaats van direct door te stromen naar een vervolgstudie, kiest hij voor een tussenjaar. Een jaartje niets, een jaartje inhalen. Een jaar waarin hij zelf zijn tijd en tempo bepaalt om een volgende stap te zetten. Voor ons als ouders voelt dit spannend; hoe zal zo’n jaar verlopen? Tegelijkertijd voelt het bevrijdend om hem deze ruimte te geven.
Leren loslaten en vertrouwen
Wanneer ik terugkijk naar dit deel van zijn geboorteverhaal, herken ik mijn eigen patronen. Het thema van tijd en eigen timing speelt zich opnieuw af, maar nu kan ik loslaten en vertrouwen. Ik zie hoe belangrijk het is dat hij zijn eigen ritme volgt, zijn eigen tempo kiest. Tegelijkertijd besef ik dat de lessen uit mijn eigen geboorte en jeugd hieraan bijdragen. Ik hoef hem niet te sturen, alleen te ondersteunen, terwijl ik mezelf nu kan toestaan mijn eigen tijd en keuzes te respecteren.
Patronen doorbreken en ruimte creëren
Het is bijzonder om te zien hoe patronen zich over generaties heen ontvouwen. Het besef dat ik niet alles onder controle hoef te hebben, dat ik mag vertrouwen op mijn innerlijke tijd, geeft rust. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn kinderen. Door bewust te worden van deze patronen kan ik ze erkennen en doorbreken, terwijl ik tegelijkertijd ruimte geef voor hun eigen ervaring van tijd en timing.
Het geschenk van eigen tijd
Zo zie ik hoe een geboorteverhaal zich verweeft met het hele leven, van conceptie tot volwassenheid. Door aandacht te hebben voor timing en het loslaten van externe druk, ontstaat een diep vertrouwen in het natuurlijke ritme van het leven. En dat, besef ik nu, is misschien wel het mooiste cadeau dat ik mezelf en mijn kinderen kan geven: de ruimte om alles op eigen tijd te ervaren en te volgen.
Heel graag had ik achttien jaar geleden, tijdens mijn tweede zwangerschap, geweten over geboortepatronen. Want deze patronen hebben een bijzondere eigenschap: ze herhalen zich steeds opnieuw, totdat ze bewust worden erkend. Ze sluipen door generaties heen en beïnvloeden conceptie, zwangerschap, geboorte en zelfs belangrijke overgangen later in het leven.
Timing en mijn eigen geboorte
In mijn geboorteverhaal speelt tijd en timing een grote rol. Mijn conceptie was geen bewuste keuze; het was een ongelukje, zogezegd. Toen mijn moeder er op zestienjarige leeftijd achter kwam dat ze zwanger was, werd dit door haar omgeving niet met gejuich ontvangen. Natuurlijk voelde zij zelf blijdschap, maar haar omgeving vond het onverstandig. Abortus werd sterk aangeraden.
Deze omstandigheden hebben diepe sporen achtergelaten. Lange tijd voelde ik onzekerheid over het vertrouwen op het juiste moment in mijn eigen leven. Mijn innerlijke gevoel leek vaak niet genoeg, vooral omdat de buitenwereld een andere, soms harde mening had. Op een dieper niveau voelde de baby in mij dat nog steeds zo.
Bovenop dit alles kwam dat mijn geboorte niet op mijn eigen moment plaatsvond. Iets wat ieder kind van nature verlangt: het zelf kiezen van het juiste moment om geboren te worden. Dit vertrouwen in mijn eigen timing werd daardoor opnieuw verstoord. Zo ontstaan patronen, die zich door het leven heen blijven herhalen.
Zwangerschap en het opnieuw ervaren van patronen
Tijdens mijn tweede zwangerschap werd dit thema van tijd opnieuw zichtbaar. Mijn eerste zwangerschap eindigde helaas in een miskraam, waardoor ik niets liever wilde dan opnieuw zwanger worden. Elke maand wachten voelde als een maand te veel. Geduld hebben, en wachten tot het juiste moment, was zwaar en verdrietig.
Toen de zwangerschap bevestigd werd, gaf een echo een verschil van zes dagen aan in de uitgerekende datum. Omdat mijn cyclus kort was, wist ik dat deze datum klopte. Toch weigerde de verloskundige de datum aan te passen omdat het verschil niet zeven dagen was. Opnieuw voelde ik dat mijn innerlijke tijd niet altijd synchroon loopt met de wereld om mij heen.
De geboorte en de echo van mijn eigen ervaring
Naarmate de bevalling naderde, werd ik zenuwachtig door een klein scheurtje in mijn vliezen. Mijn gedachten raakten verward; angst voor infectie en onzekerheid over wat er na de geboorte zou gebeuren, namen het over. Uiteindelijk bleek dat ik vruchtwater verloor, en werd mijn zoon ingeleid. Mijn ziekenhuisbevalling leek sterk op die van mijn eigen geboorte, terwijl ik aanvankelijk had gehoopt op een thuisbevalling. Opnieuw leek het leven een stap voor te zijn gegaan op mijn eigen timing.
Tijd en ontwikkeling van mijn kind
Terugkijkend zie ik dat veel dingen voor hem te vroeg kwamen. Zijn kleutertijd was korter, omdat alles zo vlot leek te verlopen. Hij wilde niet naar groep 3, maar moest toch. Wij als ouders hebben hem steeds iets zelfstandiger geacht dan hij eigenlijk klaar voor was. Er was een constante strijd om hem in beweging te krijgen, vooral bij last-minute uitstapjes.
Het tussenjaar: vertrouwen op zijn eigen tempo
Nu, achttien jaar later, heeft hij eindexamen gedaan. In plaats van direct door te stromen naar een vervolgstudie, kiest hij voor een tussenjaar. Een jaartje niets, een jaartje inhalen. Een jaar waarin hij zelf zijn tijd en tempo bepaalt om een volgende stap te zetten. Voor ons als ouders voelt dit spannend; hoe zal zo’n jaar verlopen? Tegelijkertijd voelt het bevrijdend om hem deze ruimte te geven.
Leren loslaten en vertrouwen
Wanneer ik terugkijk naar dit deel van zijn geboorteverhaal, herken ik mijn eigen patronen. Het thema van tijd en eigen timing speelt zich opnieuw af, maar nu kan ik loslaten en vertrouwen. Ik zie hoe belangrijk het is dat hij zijn eigen ritme volgt, zijn eigen tempo kiest. Tegelijkertijd besef ik dat de lessen uit mijn eigen geboorte en jeugd hieraan bijdragen. Ik hoef hem niet te sturen, alleen te ondersteunen, terwijl ik mezelf nu kan toestaan mijn eigen tijd en keuzes te respecteren.
Patronen doorbreken en ruimte creëren
Het is bijzonder om te zien hoe patronen zich over generaties heen ontvouwen. Het besef dat ik niet alles onder controle hoef te hebben, dat ik mag vertrouwen op mijn innerlijke tijd, geeft rust. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn kinderen. Door bewust te worden van deze patronen kan ik ze erkennen en doorbreken, terwijl ik tegelijkertijd ruimte geef voor hun eigen ervaring van tijd en timing.
Het geschenk van eigen tijd
Zo zie ik hoe een geboorteverhaal zich verweeft met het hele leven, van conceptie tot volwassenheid. Door aandacht te hebben voor timing en het loslaten van externe druk, ontstaat een diep vertrouwen in het natuurlijke ritme van het leven. En dat, besef ik nu, is misschien wel het mooiste cadeau dat ik mezelf en mijn kinderen kan geven: de ruimte om alles op eigen tijd te ervaren en te volgen.
Vera
Postpartum Doula & Pre- en Perinataal Therapeut
Tensia – Koester de Moeder & Heel je Geboorte
Amsterdam & online
www.tensia.nl
@heel.je.geboorte | @koester.de.moeder
Voor wie zacht wil landen in het leven
Postpartum Doula & Pre- en Perinataal Therapeut
Tensia – Koester de Moeder & Heel je Geboorte
Amsterdam & online
www.tensia.nl
@heel.je.geboorte | @koester.de.moeder
Voor wie zacht wil landen in het leven
- Published on
Tienermoeders, altijd een onderwerp voor controverse.
Ook een onderwerp waar ik persoonlijk ervaring mee heb. Als dochter van een tienermoeder.
De schrik van iedere ouder. Dat je dochter of zoon op jonge leeftijd thuis komt met het bericht dat zij/ zijn vriendin zwanger is. Niet wat je voor je kind wenst. Het onschuldige leven is op dat moment voorbij. Veel zorgen en drama. Met een paar ingewikkelde keuzes om te maken.
Je opleiding niet af kunnen maken, daardoor geen baan of niet zo'n goede baan vinden. Geldzorgen, jeugdhulpverlening. Allemaal associaties die mensen vaak hebben met tienerzwangerschappen.
Gelukkig hebben wij een ander verhaal. En het grootste verschil in dit verhaal is dat mijn moeder zich onvoorwaardelijk gesteund wist door haar moeder, mijn oma,
Welke keuze mijn moeder ook maakte. Het kindje houden of niet, wel of niet trouwen. Alles was goed. En dat in de jaren 70 waarin de meeste ouders zich schaamde als zoiets in de familie gebeurde. En de dochter in kwestie verstopt werd in een klooster of bij familie ver weg, als het niet gelukt was om haar te laten trouwen. Vaak met een gedwongen adoptie als gevolg.
Zoveel leed, is er moeders en kinderen aangedaan om maar niet aan de buitenwereld te laten zien hoe zondig je dochter zich had gedragen. Schande en schaamte over de gehele familie bracht.
En nee een tiener zwangerschap is niet ideaal. Zeker niet als het lichaam van de moeder nog niet volgroeid is. Ook voor een baby geen ideaal startpunt omdat het in de meeste gevallen een onverwachte, ongeplande en vaak ook een ongewenste zwangerschap betreft,
Wat wij als maatschappij kunnen doen is in ieder geval de meisjes die dit overkomt steunen. Want ook anno nu hebben deze meiden toch vooral nog steeds last van de omgeving met hun oordelen en meningen. Last van schaamte die ook nog vandaag de dag nog overheerst en de 'juiste' keuze in de weg kan staan.
Wat de juiste keuze is is uiteraard aan de moeder zelf. Zolang het maar haar keuze is.
Ook een onderwerp waar ik persoonlijk ervaring mee heb. Als dochter van een tienermoeder.
De schrik van iedere ouder. Dat je dochter of zoon op jonge leeftijd thuis komt met het bericht dat zij/ zijn vriendin zwanger is. Niet wat je voor je kind wenst. Het onschuldige leven is op dat moment voorbij. Veel zorgen en drama. Met een paar ingewikkelde keuzes om te maken.
Je opleiding niet af kunnen maken, daardoor geen baan of niet zo'n goede baan vinden. Geldzorgen, jeugdhulpverlening. Allemaal associaties die mensen vaak hebben met tienerzwangerschappen.
Gelukkig hebben wij een ander verhaal. En het grootste verschil in dit verhaal is dat mijn moeder zich onvoorwaardelijk gesteund wist door haar moeder, mijn oma,
Welke keuze mijn moeder ook maakte. Het kindje houden of niet, wel of niet trouwen. Alles was goed. En dat in de jaren 70 waarin de meeste ouders zich schaamde als zoiets in de familie gebeurde. En de dochter in kwestie verstopt werd in een klooster of bij familie ver weg, als het niet gelukt was om haar te laten trouwen. Vaak met een gedwongen adoptie als gevolg.
Zoveel leed, is er moeders en kinderen aangedaan om maar niet aan de buitenwereld te laten zien hoe zondig je dochter zich had gedragen. Schande en schaamte over de gehele familie bracht.
En nee een tiener zwangerschap is niet ideaal. Zeker niet als het lichaam van de moeder nog niet volgroeid is. Ook voor een baby geen ideaal startpunt omdat het in de meeste gevallen een onverwachte, ongeplande en vaak ook een ongewenste zwangerschap betreft,
Wat wij als maatschappij kunnen doen is in ieder geval de meisjes die dit overkomt steunen. Want ook anno nu hebben deze meiden toch vooral nog steeds last van de omgeving met hun oordelen en meningen. Last van schaamte die ook nog vandaag de dag nog overheerst en de 'juiste' keuze in de weg kan staan.
Wat de juiste keuze is is uiteraard aan de moeder zelf. Zolang het maar haar keuze is.
- Published on
In mij leefde al een lange tijd een diep verlangen; ik wilde zwemmen.
Niet in het zwembad. Want dan zit je weer vast aan tijden en een chloorlucht die dagenlang blijft hangen.
Nee ik wilde de vrijheid om in de Sloterplas te zwemmen. Heel praktisch want nog geen 500 meter van ons huis.
Angst
Maar tussen mij en mijn verlangen zat een grote angst. Nouja twee angsten eigenlijk. De grootste was; bang zijn voor water waar je niet doorheen kunt kijken. Niet weten wat zich daar onder de oppervlakte beweegt en wat het wellicht op mij heeft voorzien. Het tweede obstakel was dat ik mij liever niet in mijn badpak in het openbaar vertoon. Maar ach zolang angst 1 intact was, hoefde ik me over deel 2 geen zorgen te maken.
Hoe groot is het verlangen?
Zoals dat wel vaker gaat met angst en verlangens; als het verlangen maar groot genoeg is dan wordt de angst ondergeschikt.
Na het ijsbad (zie ook vorige blog) ging het water nog meer trekken. Ook omdat ik zo nieuwsgierig was of het me weer zou lukken door te ademen naar ontspanning. In de kou en nu met de extra spanning van het ondoorzichtige water,
Stoute schoenen
Tijdens een wandeling, hartje winter, vond ik een stil plekje met een trap het water in en ik besloot de stoute schoenen uit te trekken. Hup het water in. En ja! Het lukte ook in mijn eentje de omschakeling van stress naar ontspanning te maken. Wauw! Plus de ontdekking dat die dreigende grijze Sloterplas prachtig helder water heeft waar je zo tot op de bodem kan kijken.
Experimenteren
Sindsdien ben ik aan het experimenteren.
Hoe vaak is goed voor mij? Hoe lang is goed voor mij?
Iedere keer weer terug gaan naar mijn ademhaling, mijn voelen, mijn grenzen.
Soms over de grens; het blijkt dat mijn tenen ook gehoord willen worden. Soms besluiten dat het vandaag niet gaat lukken. Soms alleen maar aan het trappetje hangen. Soms ook een stukje zwemmen.
Iedere keer weer de vraag; kan ik me overgeven aan wat zich nu aandient.
Inchecken
Een hele interessante ontdekkingsreis die me steeds weer en meer dichter bij mezelf brengt. Een incheck moment. Niet vanuit het hoofd beredeneren maar blijven voelen.
En zo heeft het ijsbad een mooi en onverwacht vervolg gekregen. Ik zwem in de Sloterplas!
Niet in het zwembad. Want dan zit je weer vast aan tijden en een chloorlucht die dagenlang blijft hangen.
Nee ik wilde de vrijheid om in de Sloterplas te zwemmen. Heel praktisch want nog geen 500 meter van ons huis.
Angst
Maar tussen mij en mijn verlangen zat een grote angst. Nouja twee angsten eigenlijk. De grootste was; bang zijn voor water waar je niet doorheen kunt kijken. Niet weten wat zich daar onder de oppervlakte beweegt en wat het wellicht op mij heeft voorzien. Het tweede obstakel was dat ik mij liever niet in mijn badpak in het openbaar vertoon. Maar ach zolang angst 1 intact was, hoefde ik me over deel 2 geen zorgen te maken.
Hoe groot is het verlangen?
Zoals dat wel vaker gaat met angst en verlangens; als het verlangen maar groot genoeg is dan wordt de angst ondergeschikt.
Na het ijsbad (zie ook vorige blog) ging het water nog meer trekken. Ook omdat ik zo nieuwsgierig was of het me weer zou lukken door te ademen naar ontspanning. In de kou en nu met de extra spanning van het ondoorzichtige water,
Stoute schoenen
Tijdens een wandeling, hartje winter, vond ik een stil plekje met een trap het water in en ik besloot de stoute schoenen uit te trekken. Hup het water in. En ja! Het lukte ook in mijn eentje de omschakeling van stress naar ontspanning te maken. Wauw! Plus de ontdekking dat die dreigende grijze Sloterplas prachtig helder water heeft waar je zo tot op de bodem kan kijken.
Experimenteren
Sindsdien ben ik aan het experimenteren.
Hoe vaak is goed voor mij? Hoe lang is goed voor mij?
Iedere keer weer terug gaan naar mijn ademhaling, mijn voelen, mijn grenzen.
Soms over de grens; het blijkt dat mijn tenen ook gehoord willen worden. Soms besluiten dat het vandaag niet gaat lukken. Soms alleen maar aan het trappetje hangen. Soms ook een stukje zwemmen.
Iedere keer weer de vraag; kan ik me overgeven aan wat zich nu aandient.
Inchecken
Een hele interessante ontdekkingsreis die me steeds weer en meer dichter bij mezelf brengt. Een incheck moment. Niet vanuit het hoofd beredeneren maar blijven voelen.
En zo heeft het ijsbad een mooi en onverwacht vervolg gekregen. Ik zwem in de Sloterplas!
- Published on
Ja natuurlijk had ik van Wim Hof gehoord en ook een boek van hem gelezen. Er kriebelde wel altijd iets van nieuwsgierigheid maar tot voor kort hield ik de boot toch af.
Mind over matter
Wat ik er van begreep was dat de methode van Wim Hof vooral gebaseerd is op geest over lichaam. Met mentale kracht je lichaam beheersen. Plus een flinke dosis Tsjakka gehalte (voor wie hem nog kent, Emile Ratelband)
En dat gaat zo'n beetje tegen alles in waar ik in geloof en voor sta. Luisteren naar en afstemmen op je lichaam. Niet steeds weer over die grenzen heen gaan, zoals we massaal de hele tijd aan het doen zijn met zijn allen, maar deze respecteren.
Not my cup of tea dus.
Totdat mijn lieve vriendin voor zo ongeveer de 125ste keer vroeg of ik met haar naar een workshop over ademhalen wilde gaan. Met een ijsbad als toetje.
Al jarenlang een grote wens van haar, dus vooruit dan maar, wat heb ik te verliezen, en de koe bij de horens enzo.
Intuïtie
Dankbaar voor haar geweldige intuitie kwamen we bij Jerôme Karssens terecht. En hij benadert het ijsbad, en het leven, vanuit een hele andere hoek. De hoek van verstilling en overgave. Mijn hart maakte een sprongetje; dit ligt wel in mijn straatje.
Na een hele fijne ademsessie was het dan zover. Tijd voor het ijsbad. Grote blokken ijs dreven al een tijdje in het bad om het heerlijk voor te ver-kouden.
Ademhalen
De instructies waren simpel; je gaat in 1 keer door. Door de kou ga je naar adem happen. De truc is dan om juist uit te gaan ademen in plaats van in het inademen te blijven hangen.
Nou vooruit dan maar. Ik heb een bevalling van 30 uur overleeft dus hoe erg kan een paar minuten ijsbad zijn.
Helemaal niet erg bleek na een paar keer diep uitademen.
Verwonderlijk
Bijzonder verwonderlijk, anders kan ik het niet omschrijven. Dat je door middel van je ademhaling toch kan ontspannen in een vrij extreme situatie.
Ik voelde mijn vlucht/vecht reactie omschakelen naar rust en ontspanning.. Het water was niet meer verschrikkelijk ijskoud en pijnlijk maar een grappig prikkelende sensatie.
Luisteren naar je lichaam
Ook was er geen tijdslimiet. Het was de bedoeling dat je het seintje van je lichaam gaat horen; nu is het wel weer genoeg geweest. Nog iets waar ik erg van hou, maar wat niet altijd even gemakkelijk is om ook gehoor aan te geven. Gewend als we zijn even lekker door te zetten en niet op te geven.
Warm
De buitenlucht voelde heerlijk warm aan en ook de rest van de dag heb ik het niet koud gehad. Dat was eerlijk gezegd mijn grootste angst; dat ik het nooit meer warm zou krijgen.
Zo zie je maar weer dat een dag die met nul verwachtingen begon, een hele bijzondere wending kan krijgen. En dat er altijd een manier is die wel bij jou past.
Dit verhaal heeft een vervolg maar daar vertel ik je volgende maand graag meer over.
Vera van Os-Keijzer
www.tensia.nl
Tensia - Koester de Moeder
Mind over matter
Wat ik er van begreep was dat de methode van Wim Hof vooral gebaseerd is op geest over lichaam. Met mentale kracht je lichaam beheersen. Plus een flinke dosis Tsjakka gehalte (voor wie hem nog kent, Emile Ratelband)
En dat gaat zo'n beetje tegen alles in waar ik in geloof en voor sta. Luisteren naar en afstemmen op je lichaam. Niet steeds weer over die grenzen heen gaan, zoals we massaal de hele tijd aan het doen zijn met zijn allen, maar deze respecteren.
Not my cup of tea dus.
Totdat mijn lieve vriendin voor zo ongeveer de 125ste keer vroeg of ik met haar naar een workshop over ademhalen wilde gaan. Met een ijsbad als toetje.
Al jarenlang een grote wens van haar, dus vooruit dan maar, wat heb ik te verliezen, en de koe bij de horens enzo.
Intuïtie
Dankbaar voor haar geweldige intuitie kwamen we bij Jerôme Karssens terecht. En hij benadert het ijsbad, en het leven, vanuit een hele andere hoek. De hoek van verstilling en overgave. Mijn hart maakte een sprongetje; dit ligt wel in mijn straatje.
Na een hele fijne ademsessie was het dan zover. Tijd voor het ijsbad. Grote blokken ijs dreven al een tijdje in het bad om het heerlijk voor te ver-kouden.
Ademhalen
De instructies waren simpel; je gaat in 1 keer door. Door de kou ga je naar adem happen. De truc is dan om juist uit te gaan ademen in plaats van in het inademen te blijven hangen.
Nou vooruit dan maar. Ik heb een bevalling van 30 uur overleeft dus hoe erg kan een paar minuten ijsbad zijn.
Helemaal niet erg bleek na een paar keer diep uitademen.
Verwonderlijk
Bijzonder verwonderlijk, anders kan ik het niet omschrijven. Dat je door middel van je ademhaling toch kan ontspannen in een vrij extreme situatie.
Ik voelde mijn vlucht/vecht reactie omschakelen naar rust en ontspanning.. Het water was niet meer verschrikkelijk ijskoud en pijnlijk maar een grappig prikkelende sensatie.
Luisteren naar je lichaam
Ook was er geen tijdslimiet. Het was de bedoeling dat je het seintje van je lichaam gaat horen; nu is het wel weer genoeg geweest. Nog iets waar ik erg van hou, maar wat niet altijd even gemakkelijk is om ook gehoor aan te geven. Gewend als we zijn even lekker door te zetten en niet op te geven.
Warm
De buitenlucht voelde heerlijk warm aan en ook de rest van de dag heb ik het niet koud gehad. Dat was eerlijk gezegd mijn grootste angst; dat ik het nooit meer warm zou krijgen.
Zo zie je maar weer dat een dag die met nul verwachtingen begon, een hele bijzondere wending kan krijgen. En dat er altijd een manier is die wel bij jou past.
Dit verhaal heeft een vervolg maar daar vertel ik je volgende maand graag meer over.
Vera van Os-Keijzer
www.tensia.nl
Tensia - Koester de Moeder
- Published on
Ja sorry ik krijg zelf ook een beetje braakneigingen van dit onderwerp. maar er moest een stukje in de nieuwsbrief, en ook nog een blog aan gewijd worden.
Is dat ook niet gelijk de tweestrijd in de hedendaagse vrouw?
Iedereen doet het maar niemand heeft het erover.
Het is de onzichtbare arbeid die dagelijks terugkomt. Dat wat gewoon gedaan moet worden om je huis en je leven leefbaar te houden. En ondertussen een no-go topic. Want over het huishouden heb je het niet. Want jeetje is er een saaier onderwerp te bedenken.
Verzuipen
En toch kan je erin verzuipen. In die dagelijkse taken die enorm veel logistieke aandacht vragen. Mentaal heel veel ruimte opslurpen.
Het plannen van de boodschappen, maaltijden, schoonmaakwerkzaamheden, wassen, strijken, opvouwen, partijtjes, kopen van kadootjes, sturen van kaartjes buitenschoolse activiteiten, huiswerkplanning, ieders wel en wee in de gaten houden.
De lijst is eindeloos. En in de meeste gevallen het domein van de vrouw. Al dan niet vrijwillig naar zich toegetrokken, dan wel bedeeld.
Corona heeft een grote invloed gehad op hoe ik het huishouden nu organiseer moet ik eerlijk bekennen. Veranderingen waar ik erg blij mee ben omdat het mij zoveel rust geeft
En omdat dat 20 jaar geduurd heeft wil ik er toch iets over delen wat voor mij/ ons werkt.
Maaltijdplanning
Zo was ik altijd grote voorstander van kijken/ voelen waar ik die dag zin in had om te eten of een gezinsgenoot als ik er zelf niet uit kwam.
Met als gevolg dat ik daar dan dus ook dagelijks mee bezig was.
Sinds we door Corona de Albert Hein wekelijks op vrijdag boodschappen laten bezorgen ben ik overgestapt op een maaltijdplanning.
In ieder geval voor de dagen die ik kook; dinsdag, woensdag en donderdag. Aan het begin van de maand vul ik de dagen in en het is helder welke boodschappen ik daarvoor nodig heb. Op dinsdag meestal iets geconserveerd uit pot/ of zak.
Op woensdag is het marktdag en haal ik de verse groente en fruit in huis. en daar stem ik de maaltijden dan ook op af.
En de maaltijdplanning heeft nog een voordeel; de vraag wat gaan we eten vandaag kan gewoon afgelezen worden.
Niet bemoeien
De grootste uitdaging is om me niet met de kookdagen van mijn man te bemoeien en die alvast voor hem in te vullen. Dat is zijn zorg op de vrijdag, zaterdag en zondag.
Wat sinds Corona ook veranderd is is dat mijn man nu 5 dagen per week thuis werkt. En zich sindsdien zich meer verantwoordelijk voelt voor het uitruimen van de vaatwasser. Hoera.
Bring-app
Het digitale boodschappenlijstje in de vorm van de Bring-app is ook een uitkomst. Al hadden we die al voor Corona. Het hele gezin is hierop aangesloten en kan dus opschrijven wat er gehaald moet worden of kan er een blik op werpen als ze toch in de supermarkt zijn om gelijk wat boodschappen mee te nemen.
Clusteren
Helaas is het poetsen en stofzuigen nog wel mijn domein maar dat heb ik nu geclusterd op de woensdagochtend. Als het toch al boodschappentijd is.
Eén ochtend per week een grote poetsbeurt werkt voor mij prettiger omdat ik er dan niet meer over na hoef te denken. Natuurlijk kom ik daar met de was niet mee weg, maar dat gaat als een soort automatisme tussen de bedrijven door.
Zorg voor jezelf op maandag
Zolang als dat ik mijn man ken, alweer 20 jaar, squasht hij op de maandagavond.
Zo was bij mij en de kinderen de traditie gegroeid om op maandag iets gemakkelijks te maken als noodles met wat komkommer en wortels. En voor mij een salade of soep.
Toen ze nog klein waren maakte ik dat voor ze, maar al snel gingen ze zelf iets klaar te maken zoals een gebakken ei of een pan pizza of iets dergelijks.
Volgens de jongste zware verwaarlozing maar dat neem ik voor lief, en zo staat de maandag bekend als zorg-lekker-voor-jezelf dag. Deze traditie stond even op wankelen door het wegvallen van de squash maar inmiddels is de man er ook aan gewend.
Verantwoorden
Toch ook wel grappig wat er tijdens het schrijven nu met mij gebeurt.
Ik merk dat ik mij toch wil verantwoorden dat het eten misschien niet altijd even gezond is, en mijn huis niet helemaal (of beter helemaal niet) door een ringetje te halen.
Goed genoeg voelt toch niet lekker om zo maar met de buitenwereld te delen.
Ook ik hou graag de schone schijn van alles op rolletjes, en spik en span op.
Maarja dat is het dus niet :-)
Inkijkje
Gewoon een inkijkje in ons huishouden met de Franse slag.
Geen Flylady schema's of een geheel geminimaliseerd huis alla Marie Kondo. Gewoon dat wat voor ons werkt op dit moment. en misschien wel weer helemaal anders wordt als Corona een onderdeel van ons leven is geworden op welke manier dan ook.
Vera van Os-Keijzer
www.tensia.nl
Tensia - Koester de Moeder
Is dat ook niet gelijk de tweestrijd in de hedendaagse vrouw?
Iedereen doet het maar niemand heeft het erover.
Het is de onzichtbare arbeid die dagelijks terugkomt. Dat wat gewoon gedaan moet worden om je huis en je leven leefbaar te houden. En ondertussen een no-go topic. Want over het huishouden heb je het niet. Want jeetje is er een saaier onderwerp te bedenken.
Verzuipen
En toch kan je erin verzuipen. In die dagelijkse taken die enorm veel logistieke aandacht vragen. Mentaal heel veel ruimte opslurpen.
Het plannen van de boodschappen, maaltijden, schoonmaakwerkzaamheden, wassen, strijken, opvouwen, partijtjes, kopen van kadootjes, sturen van kaartjes buitenschoolse activiteiten, huiswerkplanning, ieders wel en wee in de gaten houden.
De lijst is eindeloos. En in de meeste gevallen het domein van de vrouw. Al dan niet vrijwillig naar zich toegetrokken, dan wel bedeeld.
Corona heeft een grote invloed gehad op hoe ik het huishouden nu organiseer moet ik eerlijk bekennen. Veranderingen waar ik erg blij mee ben omdat het mij zoveel rust geeft
En omdat dat 20 jaar geduurd heeft wil ik er toch iets over delen wat voor mij/ ons werkt.
Maaltijdplanning
Zo was ik altijd grote voorstander van kijken/ voelen waar ik die dag zin in had om te eten of een gezinsgenoot als ik er zelf niet uit kwam.
Met als gevolg dat ik daar dan dus ook dagelijks mee bezig was.
Sinds we door Corona de Albert Hein wekelijks op vrijdag boodschappen laten bezorgen ben ik overgestapt op een maaltijdplanning.
In ieder geval voor de dagen die ik kook; dinsdag, woensdag en donderdag. Aan het begin van de maand vul ik de dagen in en het is helder welke boodschappen ik daarvoor nodig heb. Op dinsdag meestal iets geconserveerd uit pot/ of zak.
Op woensdag is het marktdag en haal ik de verse groente en fruit in huis. en daar stem ik de maaltijden dan ook op af.
En de maaltijdplanning heeft nog een voordeel; de vraag wat gaan we eten vandaag kan gewoon afgelezen worden.
Niet bemoeien
De grootste uitdaging is om me niet met de kookdagen van mijn man te bemoeien en die alvast voor hem in te vullen. Dat is zijn zorg op de vrijdag, zaterdag en zondag.
Wat sinds Corona ook veranderd is is dat mijn man nu 5 dagen per week thuis werkt. En zich sindsdien zich meer verantwoordelijk voelt voor het uitruimen van de vaatwasser. Hoera.
Bring-app
Het digitale boodschappenlijstje in de vorm van de Bring-app is ook een uitkomst. Al hadden we die al voor Corona. Het hele gezin is hierop aangesloten en kan dus opschrijven wat er gehaald moet worden of kan er een blik op werpen als ze toch in de supermarkt zijn om gelijk wat boodschappen mee te nemen.
Clusteren
Helaas is het poetsen en stofzuigen nog wel mijn domein maar dat heb ik nu geclusterd op de woensdagochtend. Als het toch al boodschappentijd is.
Eén ochtend per week een grote poetsbeurt werkt voor mij prettiger omdat ik er dan niet meer over na hoef te denken. Natuurlijk kom ik daar met de was niet mee weg, maar dat gaat als een soort automatisme tussen de bedrijven door.
Zorg voor jezelf op maandag
Zolang als dat ik mijn man ken, alweer 20 jaar, squasht hij op de maandagavond.
Zo was bij mij en de kinderen de traditie gegroeid om op maandag iets gemakkelijks te maken als noodles met wat komkommer en wortels. En voor mij een salade of soep.
Toen ze nog klein waren maakte ik dat voor ze, maar al snel gingen ze zelf iets klaar te maken zoals een gebakken ei of een pan pizza of iets dergelijks.
Volgens de jongste zware verwaarlozing maar dat neem ik voor lief, en zo staat de maandag bekend als zorg-lekker-voor-jezelf dag. Deze traditie stond even op wankelen door het wegvallen van de squash maar inmiddels is de man er ook aan gewend.
Verantwoorden
Toch ook wel grappig wat er tijdens het schrijven nu met mij gebeurt.
Ik merk dat ik mij toch wil verantwoorden dat het eten misschien niet altijd even gezond is, en mijn huis niet helemaal (of beter helemaal niet) door een ringetje te halen.
Goed genoeg voelt toch niet lekker om zo maar met de buitenwereld te delen.
Ook ik hou graag de schone schijn van alles op rolletjes, en spik en span op.
Maarja dat is het dus niet :-)
Inkijkje
Gewoon een inkijkje in ons huishouden met de Franse slag.
Geen Flylady schema's of een geheel geminimaliseerd huis alla Marie Kondo. Gewoon dat wat voor ons werkt op dit moment. en misschien wel weer helemaal anders wordt als Corona een onderdeel van ons leven is geworden op welke manier dan ook.
Vera van Os-Keijzer
www.tensia.nl
Tensia - Koester de Moeder
- Published on
Pijn is een heel duidelijk signaal. De meeste moeders die ik in de praktijk zie komen met pijn. Lichamelijk dan wel emotioneel.
Pijn die al een heel lang is weggedrukt en/ of genegeerd is. Tot het moment dat het niet meer valt te ontkennen en er "iets" moet gebeuren.
Nu Meteen
Maar dan ook wel nu gelijk meteen alstublieft. Want de pijn is vervelend, dwingt je om je houding, je leven aan te passen. Belemmerd je om je gewone gang te gaan.
De weg uit de pijn is vaak net zo lang als dat het duurde voordat de pijn werd opgemerkt en niet meer te dragen werd.
Bewustwording
Wees dus voorbereid als je met een maandenlange of zelfs jarenlange pijnklacht aan de slag gaat. Je slaat een weg van bewustwording in.
Wacht daarom nooit te lang met pijnklachten. Een beetje bijsturen kost veel minder tijd en energie dan een volledige revisie.
Voel
Voel maar eens even in je lichaam. Is er nu een plek die aandacht vraagt.
Adem daar maar eens naar toe. Hoe voelt deze pijn? Is het stekelig, zeurend, stekend, koud? Allemaal sensaties die je gewaar kunt worden. Heeft het een vorm? Een gezicht? Adem nog maar een keertje door.
En vraag je dan eens af hoe lang dit ongemak of deze pijn al in je lichaam aanwezig is? Het antwoord komt vanzelf bovendrijven, niet teveel je best doen. Neem het antwoord ook serieus. Stap niet de valkuil om jezelf te gaan veroordelen.
Stel je voor
En stel je dan eens voor hoe je leven er uit zou zien zonder deze pijn?
Heel graag ga ik met jou op ontdekkingsreis om de weg uit je pijn te vinden.
(uiteraard is het bij pijnklachten altijd verstandig om eerst je huisarts of specialist te raadplegen)
Vera van Os-Keijzer
www.tensia.nl
Tensia - Koester de Moeder
Pijn die al een heel lang is weggedrukt en/ of genegeerd is. Tot het moment dat het niet meer valt te ontkennen en er "iets" moet gebeuren.
Nu Meteen
Maar dan ook wel nu gelijk meteen alstublieft. Want de pijn is vervelend, dwingt je om je houding, je leven aan te passen. Belemmerd je om je gewone gang te gaan.
De weg uit de pijn is vaak net zo lang als dat het duurde voordat de pijn werd opgemerkt en niet meer te dragen werd.
Bewustwording
Wees dus voorbereid als je met een maandenlange of zelfs jarenlange pijnklacht aan de slag gaat. Je slaat een weg van bewustwording in.
Wacht daarom nooit te lang met pijnklachten. Een beetje bijsturen kost veel minder tijd en energie dan een volledige revisie.
Voel
Voel maar eens even in je lichaam. Is er nu een plek die aandacht vraagt.
Adem daar maar eens naar toe. Hoe voelt deze pijn? Is het stekelig, zeurend, stekend, koud? Allemaal sensaties die je gewaar kunt worden. Heeft het een vorm? Een gezicht? Adem nog maar een keertje door.
En vraag je dan eens af hoe lang dit ongemak of deze pijn al in je lichaam aanwezig is? Het antwoord komt vanzelf bovendrijven, niet teveel je best doen. Neem het antwoord ook serieus. Stap niet de valkuil om jezelf te gaan veroordelen.
Stel je voor
En stel je dan eens voor hoe je leven er uit zou zien zonder deze pijn?
Heel graag ga ik met jou op ontdekkingsreis om de weg uit je pijn te vinden.
(uiteraard is het bij pijnklachten altijd verstandig om eerst je huisarts of specialist te raadplegen)
Vera van Os-Keijzer
www.tensia.nl
Tensia - Koester de Moeder
- Published on
"Goed voor jezelf zorgen" hoorde ik mijzelf tegen mijn kinderen zeggen.
De mannen hadden zeilkamp, en met veel regen en wind waren ze de dag ervoor flink nat en koud thuis gekomen.
Dus met een paar praktische tips als kleren wisselen in de pauze, warm douchen, en warme chocolademelk mee was dit de laatste goede raad waar mee ik ze op pad stuurde.
Zingen
Goed voor jezelf zorgen bleef het daarna op de fiets in mijn hoofd zingen. Oja was dat niet de gedachte waar ik mee thuis was gekomen na de vakantie?
Toen ik met de terugreis voor iedereen warme kleren onder handbereik had gezorgd behalve voor mezelf?
Of dat ik toch niet een fijne slaapplek in de tent had geregeld, en dat een dun matje toch wat veel begint te vragen van mijn lijf?
Goede voornemen
Mijn goede voornemen was om na de vakantie goed voor mezelf te (gaan) zorgen!
Het blijkt maar weer; de adviezen die je aan een ander geeft zijn eigenlijk voor jezelf bedoelt.
Lastig
Maar waarom is het zo lastig om goed voor jezelf te zorgen? Op welk moment in je leven leer je dat? Het is in ieder geval geen vak op school. En wat ik om mij heen zie is het voor vrouwen moeilijker dan voor mannen.
Overtuigingen
Grenzen stellen, jezelf op de eerste plaats kunnen en durven zetten.
Ben je het waard om "eerst" te gaan?
Voel je je egoïstisch?
Of heb je er nooit over nagedacht misschien, is het een gewoonte van huis uit meegekregen dat anderen voor gaan?
Ga je er van uit dat een ander wel voor jou zal zorgen?
Of is het controle drang om alles zelf in de hand te houden?
Bewustwording
Zoals met alles is de eerste stap bewustwording.
Als er nu een lijstje door mijn hoofd zoemt wat ik allemaal nog "moet" doen stel ik mezelf eerst de vraag; wat op dit lijstje is nu voor mijzelf belangrijk. En dat dan eerst doen.
Kleine dingen
Het grappige is dat dit hele kleine dingen kunnen zijn; mijn benen insmeren met bodylotion, of eerst mijn eigen tas inpakken. Maar wat een wereld van verschil maakt dat.
In plaats van door te razen en de laatste stelpost, ik dus, te vergeten.
Een stuk meer rust en tevredenheid. En minder slachtoffergedrag; "wat ben ik toch zielig dat ik mezelf door jullie vergeet"
En nu ik er over nadenk ook meer vertrouwen van mijn lijf dat ik luister naar behoeften en signalen die het geeft, en niet voor het gemak maar vergeet.
Bob de Straatkat
Waar ik de neiging heb mezelf te vergeten als ik meen dat er anderen zijn waarvoor ik "moet" zorgen, kan het ook andersom. In het boekje "Bob de straatkat" wordt dat heel mooi geïllustreerd. Op het moment dat een dakloze de zorg voor een aangewandelde kat op zich neemt leert hij juist voor zichzelf te zorgen. Omdat hij opeens niet alleen maar verantwoordelijk is voor zichzelf maar ook voor een ander wezen.
Onder de loep
Hoe dan ook een interessant onderwerp om eens onder de loep te nemen. Uiteindelijk zijn alle clichés natuurlijk waar en kan je pas voor een ander zorgen als je goed voor jezelf kunt zorgen.
Net als in het vliegtuig eerst je eigen zuurstofkapje opzetten en dan pas je kinderen of anderen helpen.
Serieus
Dus neem je verlangens en wensen serieus, en zet deze eens op de eerste plaats.
Gewoon als experiment.
En wie weet doe je wel een paar leuke ontdekkingen over je-zelf.
De mannen hadden zeilkamp, en met veel regen en wind waren ze de dag ervoor flink nat en koud thuis gekomen.
Dus met een paar praktische tips als kleren wisselen in de pauze, warm douchen, en warme chocolademelk mee was dit de laatste goede raad waar mee ik ze op pad stuurde.
Zingen
Goed voor jezelf zorgen bleef het daarna op de fiets in mijn hoofd zingen. Oja was dat niet de gedachte waar ik mee thuis was gekomen na de vakantie?
Toen ik met de terugreis voor iedereen warme kleren onder handbereik had gezorgd behalve voor mezelf?
Of dat ik toch niet een fijne slaapplek in de tent had geregeld, en dat een dun matje toch wat veel begint te vragen van mijn lijf?
Goede voornemen
Mijn goede voornemen was om na de vakantie goed voor mezelf te (gaan) zorgen!
Het blijkt maar weer; de adviezen die je aan een ander geeft zijn eigenlijk voor jezelf bedoelt.
Lastig
Maar waarom is het zo lastig om goed voor jezelf te zorgen? Op welk moment in je leven leer je dat? Het is in ieder geval geen vak op school. En wat ik om mij heen zie is het voor vrouwen moeilijker dan voor mannen.
Overtuigingen
Grenzen stellen, jezelf op de eerste plaats kunnen en durven zetten.
Ben je het waard om "eerst" te gaan?
Voel je je egoïstisch?
Of heb je er nooit over nagedacht misschien, is het een gewoonte van huis uit meegekregen dat anderen voor gaan?
Ga je er van uit dat een ander wel voor jou zal zorgen?
Of is het controle drang om alles zelf in de hand te houden?
Bewustwording
Zoals met alles is de eerste stap bewustwording.
Als er nu een lijstje door mijn hoofd zoemt wat ik allemaal nog "moet" doen stel ik mezelf eerst de vraag; wat op dit lijstje is nu voor mijzelf belangrijk. En dat dan eerst doen.
Kleine dingen
Het grappige is dat dit hele kleine dingen kunnen zijn; mijn benen insmeren met bodylotion, of eerst mijn eigen tas inpakken. Maar wat een wereld van verschil maakt dat.
In plaats van door te razen en de laatste stelpost, ik dus, te vergeten.
Een stuk meer rust en tevredenheid. En minder slachtoffergedrag; "wat ben ik toch zielig dat ik mezelf door jullie vergeet"
En nu ik er over nadenk ook meer vertrouwen van mijn lijf dat ik luister naar behoeften en signalen die het geeft, en niet voor het gemak maar vergeet.
Bob de Straatkat
Waar ik de neiging heb mezelf te vergeten als ik meen dat er anderen zijn waarvoor ik "moet" zorgen, kan het ook andersom. In het boekje "Bob de straatkat" wordt dat heel mooi geïllustreerd. Op het moment dat een dakloze de zorg voor een aangewandelde kat op zich neemt leert hij juist voor zichzelf te zorgen. Omdat hij opeens niet alleen maar verantwoordelijk is voor zichzelf maar ook voor een ander wezen.
Onder de loep
Hoe dan ook een interessant onderwerp om eens onder de loep te nemen. Uiteindelijk zijn alle clichés natuurlijk waar en kan je pas voor een ander zorgen als je goed voor jezelf kunt zorgen.
Net als in het vliegtuig eerst je eigen zuurstofkapje opzetten en dan pas je kinderen of anderen helpen.
Serieus
Dus neem je verlangens en wensen serieus, en zet deze eens op de eerste plaats.
Gewoon als experiment.
En wie weet doe je wel een paar leuke ontdekkingen over je-zelf.
- Published on
BodyMind Coaching
Wat een sessie voor mij zo bijzonder, en echt tot een ontdekkingsreis maakt is dat ieder lijf zijn eigen verhaal heeft.
Voor de één betekent een onbalans in de benen iets heel ander dan voor de ander.
En iedere keer ben ik weer verrast door het verhaal. Meestal beginnen mensen dan met "o ja dat was ik vergeten te vertellen".
Een kleine greep uit de verhalen.
Het middenrif test zwak, als meisje jarenlang in een korset gezeten.
De benen gaan zwak, gespalkte benen gehad of ooit een schop van een paard gekregen.
Een hand hangt lager dan de ander; vergroeiingen in de rug.
Invloed
En deze ervaringen eerder in een leven hebben nog steeds invloed op het leven van nu.
Voor de longen hebben we de metaforen; ruimte in kunnen nemen, verdriet loslaten. En vaak zie je dan dat er op die thema's nog steeds stress zit als dat jarenlang is ingesnoerd.
Voor de benen geldt; kan je op je eigen benen staan, kan je stevig staan en gaan.
Vanaf het allereerste begin
En deze ervaringen kunnen tot in de baarmoeder terug gaan.
Zelfs dan al is het belangrijk dat bepaalde bewegingen of reflexen gebruikt kunnen worden zoals bedoeld om goed toepasbaar te zijn later in het leven.
Als je dan bedenkt dat een baby zich actief door het geboortekanaal heen wurmt tijdens de geboorte....
Wat betekent dat voor een baby die met een keizersnede ter wereld komt?
Ik zie het gebeuren.
Als we aan deze thema's gaan werken, de stress er van afhalen of de beweging kunnen integreren, ontstaat er ruimte om oude patronen die niet meer van dienst zijn los te kunnen gaan laten.
Een zucht van verlichting en een stralend gezicht.
Het verhaal is verteld, mag er zijn en kan dan nu eindelijk een plek krijgen.
Welk verhaal wil jouw lichaam vertellen? Zit nog opgesloten, en is aandacht aan het vragen om tot bewustzijn te komen? Ik luister graag met je mee!
Vera van Os-Keijzer
www.tensia.nl
Tensia - Koester de Moeder
Wat een sessie voor mij zo bijzonder, en echt tot een ontdekkingsreis maakt is dat ieder lijf zijn eigen verhaal heeft.
Voor de één betekent een onbalans in de benen iets heel ander dan voor de ander.
En iedere keer ben ik weer verrast door het verhaal. Meestal beginnen mensen dan met "o ja dat was ik vergeten te vertellen".
Een kleine greep uit de verhalen.
Het middenrif test zwak, als meisje jarenlang in een korset gezeten.
De benen gaan zwak, gespalkte benen gehad of ooit een schop van een paard gekregen.
Een hand hangt lager dan de ander; vergroeiingen in de rug.
Invloed
En deze ervaringen eerder in een leven hebben nog steeds invloed op het leven van nu.
Voor de longen hebben we de metaforen; ruimte in kunnen nemen, verdriet loslaten. En vaak zie je dan dat er op die thema's nog steeds stress zit als dat jarenlang is ingesnoerd.
Voor de benen geldt; kan je op je eigen benen staan, kan je stevig staan en gaan.
Vanaf het allereerste begin
En deze ervaringen kunnen tot in de baarmoeder terug gaan.
Zelfs dan al is het belangrijk dat bepaalde bewegingen of reflexen gebruikt kunnen worden zoals bedoeld om goed toepasbaar te zijn later in het leven.
Als je dan bedenkt dat een baby zich actief door het geboortekanaal heen wurmt tijdens de geboorte....
Wat betekent dat voor een baby die met een keizersnede ter wereld komt?
Ik zie het gebeuren.
Als we aan deze thema's gaan werken, de stress er van afhalen of de beweging kunnen integreren, ontstaat er ruimte om oude patronen die niet meer van dienst zijn los te kunnen gaan laten.
Een zucht van verlichting en een stralend gezicht.
Het verhaal is verteld, mag er zijn en kan dan nu eindelijk een plek krijgen.
Welk verhaal wil jouw lichaam vertellen? Zit nog opgesloten, en is aandacht aan het vragen om tot bewustzijn te komen? Ik luister graag met je mee!
Vera van Os-Keijzer
www.tensia.nl
Tensia - Koester de Moeder