Luisteren

Een van de mooiste aspecten van een sessie vind ik altijd het luisteren naar het (levens)verhaal van mensen. Ieder verhaal zo uniek en soms zo onmogelijk. Dat je je afvraagt hoe het kan dat iemand überhaupt nog overeind staat. Wat een moed en veerkracht tonen mensen toch iedere keer weer om te kunnen overleven.

Misschien is het goed kunnen luisteren wel 1 van de belangrijkste instrumenten van een ieder met een beroep dat wil bijdragen aan gezondheid en welzijn. Regelmatig hoor ik dat mensen bij de huisarts/ specialist/therapeut zijn geweest, en enigszins teleurgesteld raken dat er niet goed wordt geluisterd. Dat de klachten worden afgewimpeld of dat wat mensen vertellen niet letterlijk wordt genomen. Dat iemand zegt; "het zit in mijn bot", maar dat daar pas een paar maanden later bij aanhoudende klachten er bij toeval achter wordt gekomen dat er inderdaad een flinke vergevorderde ontsteking in het bot zit.

Een openbaring wat luisteren betreft waren mijn recente bezoekjes aan een homeopaat. Eigenlijk alles wat ik vertelde wees op een bepaald homeopathisch middel dat van toepassing was op dat moment. Iedere klacht of gevoel staat beschreven in een dik lijvig werk. Dus mijn gevoel van druk op de lever stond er in, en ook mijn duizeligheid kwam er in voor. Wonderbaarlijk. Vooral omdat ik me zo gehoord voelde. Ok deze klacht is niet raar of vaag maar geeft juist de goede weg aan. Er werd echt naar mij of beter nog naar mijn lichaam geluisterd. Alles mag er zijn.

Een erg ontroerend boek dat ik pas heb gelezen is Wervelkind van Hanna Bofaert. Een waar gebeurd verhaal van een vrouw die werkelijk afschuwelijke dingen in haar jeugd meemaakt. En over haar weg naar herstel tijdens haar volwassen leven. Wat voor mij de essentie was in dit verhaal dat zij pas echt kon gaan helen nadat zij een therapeut vond die naar haar wilde luisteren. Onvoorwaardelijk "zonder opgetrokken wenkbrauwen" zoals ze zelf zo mooi schrijft. Juist omdat zij zelf aan het twijfelen was of dit haar allemaal echt was overkomen had ze iemand nodig die haar verhaal serieus nam.

Op het moment dat ik het boek uit had las ik gelijk daarna in Yoga magazine een mooie voorproefje van het boek van Lisette Thooft; Kom uit je hoofd. Therapeuten die haar vertellen dat ze boos moet zijn als ze huilt of niet moet nadenken over voelen, maar niet kunnen uitleggen hoe je dan moet gaan voelen. Waarna ze met een gevoel overblijft niet het juiste te doen of te voelen.

Oordelen of je eigen verhaal ergens langs leggen is zo menselijk. Door dit boek en artikel werd ik er weer even aan herinnerd hoe belangrijk het is om open te staan voor het verhaal dat iemand vertelt. Niet alleen als therapeut maar ook als mens. En hoeveel vertrouwen en moed het soms vraagt om je verhaal te kunnen vertellen. Vertrouwen in de ander maar zeker ook in jezelf.

---