Tien

Onze jongste zoon wordt deze maand tien jaar!. Jeetje wat een mijlpaal. Voor hem maar ook zeker voor mij. Bij de oudste vond ik het ook een mijlpaal maar dan heb je nog de jongste nog. Nu hij ook tien wordt kan ik echt niet meer spreken over mijn kleine kinderen. Ik heb nu gewoon grote kinderen, en dat maakt mij ook wel oud op de een of andere manier.

Alle clichés zijn, als altijd, waar. De tijd is voorbij gevlogen. Het leek wel gisteren dat ik dat mannetje thuis bij ons op bed op de wereld zette. 34 graden was het die dag. En hij houdt nog steeds niet van kou. Gelijk verliefd was ik op dit kleine mannetje. Wat volgens mij voor een groot deel lag aan de hormonen. De eerste bevalling was opgewekt, en eindigde met een ruggenprik. Deze bevalling was "normaal" thuis, en niet door enige medicatie verstoord of afgevlakt. De hormonen konden daardoor hun natuurlijke gang gaan, met een grote roze wolk als gevolg.

Met de geboorte van de tweede werd de oudste opeens groot. Ik weet nog dat ik mijn oudste toestopte in zijn bed en naar zijn voetjes keek. Die waren heel klein. Maar omdat de voetjes van zijn 1 week oude broer veel en veel kleiner waren, leken die van hem opeens heel groot. Vanaf dat moment was hij echt ook de grote broer. 

En zo verschuift alles in een gezin met de geboorte van een kind. Of het nu de eerste, tweede ,derde, vierde, of vijtiende is

Als tweede geboren worden heeft toch wel een hoop voordelen. Een stuk meer ontspannen mama bijvoorbeeld. Wat dan ook weer van invloed op het kind is. Kreeg je de tweede maar eerst heb ik vaak gedacht en gezegd. Onzin natuurlijk want bij je eerste kind wordt jezelf ook als moeder geboren. Met (veel) vallen en opstaan.

De afgelopen tien jaar hebben we een piepkleine baby op zien groeien tot een prachtig kind. En zoveel als er veranderd is deze afgelopen tien jaar, zoveel gaat er nog veranderen de komende tien jaar. Van kind tot volwassene.

Soms slaat de schrik me om mijn hart, kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen. Maar vooral ben ik heel erg benieuwd en nieuwsgierig naar wat er gaat worden van deze twee mooie mannen.

Dit prachtige liedje van Claudia zegt eigenlijk alles. Ook te vinden op de cd Alles is goed, en alle liedjes zijn even mooi.

Samen zingen tijdens de taakjes na het eten; hoeveel geluk kan een mens hebben. Laten we maar proosten op de toekomst.