Pleister

"Ja maar een sessie bij jou is natuurlijk wel alleen maar een pleister, een lapmiddel."

Tsja daar moest ik even over denken. "Ja" was mijn eerste reactie; "het is pleister en een lapmiddel".

De suggestie die in deze opmerking ligt is dat dat niet goed is. Dat een sessie alleen maar een pleister is.

Maar waarom plakken we een pleister?
Omdat je een wond hebt die open is, en zeer doet. Die je even wilt beschermen tegen de buitenwereld. Je geeft de wond rust zodat het kan helen. En als het korstje/ huid er weer op zit kan je zonder pleister verder. Heb je geleerd hoe je een wond kan oplopen. Misschien kan je het de volgende keer voorkomen, en kan je weer verder. Met of zonder litteken.

Dus in die zin sloeg de mevrouw in kwestie de spijker op zijn kop.
Een sessie is een moment om rust te nemen, je even uit de buitenwereld terug te trekken. Te kijken waar gaat het mis en hoe kan ik dat anders doen.
Het is ook zorgen voor jezelf; een pleister plakken. Want je bent even lief voor je lijf op de plek waar het op dat moment het meeste zeer doet.

Wellicht dat ik me maar moet gaan profileren als professioneel pleisterplakker.

Een ander aspect is dat mensen vaak pas komen als het te laat is. Het metaforische kleine wondje heeft niet de juiste zorg gekregen, en is gaan ontsteken.
Preventief aan je gezondheid werken is nog niet zo ingeburgerd in onze maatschappij.
De auto laten we ieder jaar keuren. Zelf lopen we vaak maar door met vage klachten en ongemakken tot de roep zo luid wordt dat je er niet meer om heen kunt.

Dus laten we het eens omdraaien.
Waar kies jij voor? Is de stress zo hoog opgelopen dat er inderdaad een pleister geplakt moet worden. En hoop je dan dat deze pleister alles voor je oplost?
Of ben je alert op de signalen van je lichaam en wordt een sessie een licht bijstuur moment? Waarin je zelf de verantwoordelijkheid neemt voor de dingen die je wellicht moet veranderen in je leven om tot een blijvend resultaat te komen.

P.s.: Over wondjes gesproken. Sta iedere keer dat een wondje weer geneest er eens bij stil hoe fantastisch je lichaam dat toch weer heeft opgelost. Kan het helemaal zelf. Wauw!!!