Mijmertijd

1x per jaar gaan mijn mannen met zijn drieën op fietsvakantie. Voor alle partijen een win-win situatie. De mannen even onder elkaar. Helemaal stoer. Mentaal en fysiek een stuk gegroeid stappen ze hier over een week weer binnen. Papa moedert niet maar vadert, dat is anders en heel goed voor de mannen. De wereld in, op avontuur zonder het zorgende meisjes getut van mij.

Voor mij is deze week ieder jaar een cadeautje. Een week per jaar dat het huis, en de tijd aan mij is. Zodra de mannen de deur uit zijn ga ik opruimen. Na een paar uur het hele huis op orde, en dan weten dat het de rest van de week zo blijft. Aahhh blijer kun je me niet maken.

​Deze traditie is ontstaan vanuit het besef dat mijn man en ik zich ieder op een totaal andere manier ontspannen. Hij door er op uit te trekken, ik door alleen thuis te zijn. Op een moment dat het mij allemaal teveel werd een aantal jaar geleden toen de kinderen nog klein waren en mijn lief voorstelde dat ik dan toch lekker even alleen weg zou gaan, werd het voor mij opeens duidelijk. Er op uit is niet wat ik nodig heb. Ik wil juist hier thuis zijn maar dan alleen. Slapen in mijn eigen bed, al mijn vertrouwde spulletjes om me heen en bij de hand, maar even niets hoeven/moeten.

Het grappige is dat we allebei van elkaar dachten het voor de ander goed te doen. Ik ging af en toe een paar dagen naar mijn ouders met de kinderen zodat manlief alleen thuis kon zijn, en hij gunde mij tijd om alleen weg te gaan. We gaven of gunden de ander dus wat we zelf eigenlijk nodig hadden. 

De grootste uitdaging voor mij is deze week niet helemaal vol te gaan proppen met activiteiten en afspraken, maar juist zoveel mogelijk leeg te laten en zien wat de dagen brengen.

Want een beetje losgeslagen voelt het wel. Van een vol huis naar alleen maar voor mij zelf hoeven te zorgen is best even wennen. Weg structuur en afleiding ook.
Schuldgevoel omdat ik wel erg kan genieten van zo'n weekje alleen. Ik zou ze nu toch heel erg moeten missen? Euhm nee nu nog niet. Ook goed.
Help wat ga ik doen met al die tijd, jeetje in een kwartier avondeten is ook wel heerlijk. 

Zo moet ik eerst door een paar lagen heen zakken voor ik me helemaal senang voel met de situatie maar waarschijnlijk vooral met mijzelf.

Nu ik een uurtje op de bank heb kunnen zitten zonder iets te doen valt het me ineens weer binnen. Mijmertijd (Een prachtig woord dat ik uit de Flow of van Aaf Brandt Corstius heb dat weet ik niet meer)
Dat is wat ik er in het dagelijks leven er bij in laat schieten, maar wat ik wel erg nodig heb. Niets doen. Een soort mediteren maar dat voelt weer als een activiteit en dat moet dan weer met je ogen dicht en allerlei andere regeltjes. Nee mijmertijd is een half uurtje (of langer of korter maakt niets uit), liefst als het begint te schemeren, zitten. Met niets. En dan de gedachten maar een beetje laten gaan. Een beetje melancholiek vaak. Het einde van weer een dag. Maar o zo rustgevend en verhelderend.

---