Geboorteimprints en Tijd

Terugkijken op geboortepatronen 
Heel graag had ik achttien jaar geleden, tijdens mijn tweede zwangerschap, geweten over geboortepatronen. Want deze patronen hebben een bijzondere eigenschap: ze herhalen zich steeds opnieuw, totdat ze bewust worden erkend. Ze sluipen door generaties heen en beïnvloeden conceptie, zwangerschap, geboorte en zelfs belangrijke overgangen later in het leven.

Timing en mijn eigen geboorte
In mijn geboorteverhaal speelt tijd en timing een grote rol. Mijn conceptie was geen bewuste keuze; het was een ongelukje, zogezegd. Toen mijn moeder er op zestienjarige leeftijd achter kwam dat ze zwanger was, werd dit door haar omgeving niet met gejuich ontvangen. Natuurlijk voelde zij zelf blijdschap, maar haar omgeving vond het onverstandig. Abortus werd sterk aangeraden.

Deze omstandigheden hebben diepe sporen achtergelaten. Lange tijd voelde ik onzekerheid over het vertrouwen op het juiste moment in mijn eigen leven. Mijn innerlijke gevoel leek vaak niet genoeg, vooral omdat de buitenwereld een andere, soms harde mening had. Op een dieper niveau voelde de baby in mij dat nog steeds zo.

Bovenop dit alles kwam dat mijn geboorte niet op mijn eigen moment plaatsvond. Iets wat ieder kind van nature verlangt: het zelf kiezen van het juiste moment om geboren te worden. Dit vertrouwen in mijn eigen timing werd daardoor opnieuw verstoord. Zo ontstaan patronen, die zich door het leven heen blijven herhalen.

Zwangerschap en het opnieuw ervaren van patronen
Tijdens mijn tweede zwangerschap werd dit thema van tijd opnieuw zichtbaar. Mijn eerste zwangerschap eindigde helaas in een miskraam, waardoor ik niets liever wilde dan opnieuw zwanger worden. Elke maand wachten voelde als een maand te veel. Geduld hebben, en wachten tot het juiste moment, was zwaar en verdrietig.

Toen de zwangerschap bevestigd werd, gaf een echo een verschil van zes dagen aan in de uitgerekende datum. Omdat mijn cyclus kort was, wist ik dat deze datum klopte. Toch weigerde de verloskundige de datum aan te passen omdat het verschil niet zeven dagen was. Opnieuw voelde ik dat mijn innerlijke tijd niet altijd synchroon loopt met de wereld om mij heen.

De geboorte en de echo van mijn eigen ervaring
Naarmate de bevalling naderde, werd ik zenuwachtig door een klein scheurtje in mijn vliezen. Mijn gedachten raakten verward; angst voor infectie en onzekerheid over wat er na de geboorte zou gebeuren, namen het over. Uiteindelijk bleek dat ik vruchtwater verloor, en werd mijn zoon ingeleid. Mijn ziekenhuisbevalling leek sterk op die van mijn eigen geboorte, terwijl ik aanvankelijk had gehoopt op een thuisbevalling. Opnieuw leek het leven een stap voor te zijn gegaan op mijn eigen timing.

Tijd en ontwikkeling van mijn kind
Terugkijkend zie ik dat veel dingen voor hem te vroeg kwamen. Zijn kleutertijd was korter, omdat alles zo vlot leek te verlopen. Hij wilde niet naar groep 3, maar moest toch. Wij als ouders hebben hem steeds iets zelfstandiger geacht dan hij eigenlijk klaar voor was. Er was een constante strijd om hem in beweging te krijgen, vooral bij last-minute uitstapjes.

Het tussenjaar: vertrouwen op zijn eigen tempo
Nu, achttien jaar later, heeft hij eindexamen gedaan. In plaats van direct door te stromen naar een vervolgstudie, kiest hij voor een tussenjaar. Een jaartje niets, een jaartje inhalen. Een jaar waarin hij zelf zijn tijd en tempo bepaalt om een volgende stap te zetten. Voor ons als ouders voelt dit spannend; hoe zal zo’n jaar verlopen? Tegelijkertijd voelt het bevrijdend om hem deze ruimte te geven.

Leren loslaten en vertrouwen
Wanneer ik terugkijk naar dit deel van zijn geboorteverhaal, herken ik mijn eigen patronen. Het thema van tijd en eigen timing speelt zich opnieuw af, maar nu kan ik loslaten en vertrouwen. Ik zie hoe belangrijk het is dat hij zijn eigen ritme volgt, zijn eigen tempo kiest. Tegelijkertijd besef ik dat de lessen uit mijn eigen geboorte en jeugd hieraan bijdragen. Ik hoef hem niet te sturen, alleen te ondersteunen, terwijl ik mezelf nu kan toestaan mijn eigen tijd en keuzes te respecteren.

Patronen doorbreken en ruimte creëren
Het is bijzonder om te zien hoe patronen zich over generaties heen ontvouwen. Het besef dat ik niet alles onder controle hoef te hebben, dat ik mag vertrouwen op mijn innerlijke tijd, geeft rust. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn kinderen. Door bewust te worden van deze patronen kan ik ze erkennen en doorbreken, terwijl ik tegelijkertijd ruimte geef voor hun eigen ervaring van tijd en timing.

Het geschenk van eigen tijd
Zo zie ik hoe een geboorteverhaal zich verweeft met het hele leven, van conceptie tot volwassenheid. Door aandacht te hebben voor timing en het loslaten van externe druk, ontstaat een diep vertrouwen in het natuurlijke ritme van het leven. En dat, besef ik nu, is misschien wel het mooiste cadeau dat ik mezelf en mijn kinderen kan geven: de ruimte om alles op eigen tijd te ervaren en te volgen.

​Vera 
Postpartum Doula & Pre- en Perinataal Therapeut
Tensia – Koester de Moeder & Heel je Geboorte
Amsterdam & online
www.tensia.nl

@heel.je.geboorte | @koester.de.moeder
Voor wie zacht wil landen in het leven