Labyrint

Veel mensen verwarren een labyrint met een doolhof. Er is echter 1 groot verschil. In een labyrint volg je de weg naar binnen en vervolgens weer naar buiten. Je hoeft niet te zoeken al loopt de weg soms anders dan je denkt, je komt altijd weer uit bij het begin.  Of het eind, maar net hoe je het bekijkt. Dit in tegenstelling tot een doolhof waar je je weg moet zoeken, kunt verdwalen en, zoals ik laatst weer hoorde, in paniek raken omdat je de weg niet kan vinden.

Allebei interessant in de context hoe loop jij je weg.

Bij ons in het park hebben wij een labyrint liggen en laatst liepen we met het hele gezin een rondje door het park en kwamen daar uit. Ik moet nog steeds lachen om wat daar gebeurde. Ik ging heel braaf de route lopen. Mijn man en oudste zoon maakten er al snel een wedstrijd van door hard te gaan lopen. En mijn jongste zoon deed iets heel interessants; die ging gewoon in 1 rechte lijn naar het midden en weer terug naar het begin. Wat nou lijntjes: "ik ben wel 14 keer in het midden geweest!"

En de manier waarop wij allemaal op onze eigen manier liepen weerspiegelden ook gelijk onze manier van in het leven staan.

Wat ik er voor mijzelf uithaalde is; niet laten opjagen door al die hardlopers en competitie. Ook al word ik nog zo uitgedaagd: "in de tijd dat mama van binnen naar buiten loopt heb ik het hele rondje al gedaan voor de tweede keer". Ja ik voelde echt wel een kriebel. En steeds kwam de gedachte in me op als er mensen langs liepen: wat zullen ze wel niet denken.

Ik bepaal mijn eigen weg op mijn tempo en op mijn manier ongeacht wat anderen er van denken.